1399 50 3 0 427

0 مهاجرت‌های اقلیمی در حقوق بین‌الملل: راه دشوار دولت‌های آسیب‌پذیر Climate Migration in the International Law: A Dilemma for the Vulnerable States https://jplsq.ut.ac.ir/article_75991.html 10.22059/jplsq.2018.262333.1796 0 جابه‌جایی‌های انسانی در اثر وقوع رخدادهای اقلیمی موجب چالش‌های اساسی در حقوق بین‌الملل شده است. از یک سو، قواعد سنتی موجود امکان چاره‌جویی همه‌جانبه در این زمینه را ندارند و از سوی دیگر، چگونگی چاره‌اندیشی در خصوص این پدیده و حمایت از افراد آسیب‌پذیر بیش از پیش بر شکاف بین دیدگاه‌های کشورهای در حال توسعه و برخی کشورهای پیشرفتۀ صنعتی افزوده است. مقالۀ حاضر مهم‌ترین تحولات در خصوص جابه‌جایی‌های اقلیمی در نظام بین‌المللی تغییر اقلیم از جمله دو رویکرد زیان و خسارت و مسئولیت بین‌المللی را بررسی  و ارزیابی می‌کند که کشورهای در حال توسعه تا چه حد در برآورده کردن خواستۀ اصلی خود یعنی ایدۀ جبران خسارت در چارچوب کنوانسیون تغییر اقلیم موفق عمل کرده‌اند. واقعیت آن است که پیچیدگی پدیدۀ تغییر اقلیم سبب شده است که هر یک از سازوکارهای زیان و خسارت و رهیافت مسئولیت بین‌المللی با دشواری‌های فراوان روبه‌رو باشند. در عین حال تحولات ایجادشده با آنکه در مرحلۀ آغازین قرار دارد، می‌توان آن را گامی به‌سوی حمایت مؤثر از مهاجران اقلیمی شمرد. 1 Human relocation as the result of climate events is not a new incident. However, the human involvement in climate change, widespread character and various types of climate migration in the contemporary world have med the issue an unprecedented phenomenon causing major challenges to international law such that the existing international rules are not able to provide an all-in-one solution. On the other hand, the way this issue should be addressed has widened the gaps between the positions of developing countries and the views of some industrial countries. The present paper aims to discuss the major developments as to climate migration in the international climate change regime, and assess to what extent the developing countries have been successful in adding their views, particularly the idea of compensation, to the framework of the Climate Change Convention. 859 880 امیر حسین رنجبریان Amirhossein Ranjbarian دانشیار، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران aranjbar@ut.ac.ir نفیسه ارغنده پور Nafiseh Arghandehpour دانشجوی دورۀ دکتری، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران arghandehpour@ut.ac.ir Climate Migration International Climate Change Regime Climate Change Convention Adaptation Plans Paris Agreement Loss and Damage Mechanism International Responsibility انگلیسی##1. Bodansky, Daniel et al (2017), International Climate Change Law, Oxford University Press.##2. Chaturvedi, Sanjay & Doyle, Timothy (2016), Climate Terror: A Critical Geopolitics of Climate Change, Springer.##3. Hall, Matthew (2015), Exploring Green Crime: Introducing the Legal, Social and Criminological Contexts of Environmental Harm, Macmillan.##4. Kolb, Robert (2017), The International Law of State Responsibility: An Introduction, Edward Elgar.##5. Mayer, Benoît (2016), The Concept of Climate Migration: Advocacy and its Prospects, Edward Elgar.##6. Mayer, Benoit (2018), The International Law on Climate Change, Cambridge University Press.##7. Oberthür, Sebastian & Ott, Hermann E (2013), The Kyoto Protocol: International Climate Policy for the 21st Century, Springer.##8. Philander, S. George. (2008), Encyclopedia of Global Warming and Climate Change, SAGE Publications.##9. Rasid, Harun & Paul, Bimal (2013), Climate Change in Bangladesh: Confronting Impending Disasters, Lexington Books.##10. Simonelli, Andrea (2016), Governing Climate Induced Migration and Displacement: IGO Expansion and Global Policy Implications, Springer.##11. Stoutenburg, Jenny G. (2015), Disappearing Island States in International Law, Brill.##12. Vogler, John (2016), Climate Change in World Politics, Springer.##13. Werksman, Jacob (2014), Greening International Institutions, Routledge.##B) Articles##14. Ayalew, Mulugeta & Mulugetta, Yacob (2012), “The Prospect for Global Climate Change Reform after Copenhagen” in Alberto Alemanno, et al. (eds.), Better Business Regulation in a Risk Society, Springer.##15. Biermann, Frank and Boas, Ingrid (2017), “Towards a Global Governance System to Protect Climate Migrants: Taking Stock”, in Benoît Mayer and François Crépeau (eds.), Research Handbook on Climate Change, Migration and the Law, Edward Elgar.##16. Bodansky, Daniel (2015), “Legally Binding versus Non-Legally Binding Instruments” in Scott Barrett, et al. (eds.), Towards a Workable and Effective Climate Regime, CEPR Press.##17. Burkett, Maxine (2016), “Reading Between Two Red Lines: Loss and Damage and the Paris Outcome”, Climate Law, Vol. 6.##18. Costi, Alberto & Jon Ross, Nathan (2017), “The Ongoing Legal Status of Low-Lying States in the Climate-Changed Future”, in Petra Butler and Caroline Morris (eds.), Small States in a Legal World, Springer.##19. Dannemaier, Eric (2012), “Constructing Transnational Climate Regimes” in Gunther Handl, et al., Beyond Territoriality: Transnational Legal Authority in an Age of Globalization, Nijhoff.##20. Debbarma, Sohana & Kaushik, Geetanjali (2018), “Assessing the Impact of Transportation on Climate Change: A Case Study of Agartala City in India's North East Region” in Augustine Nduka Eneanya (ed.), Handbook of Research on Environmental Policies for Emergency Management and Public Safety, IGI Global.##21. Doelle, Meinhard (2017), “Assessment of Strengths and Weaknesses”, in Daniel Klein, et al. (eds.), The Paris Agreement on Climate Change: Analysis and Commentary, Oxford University Press.##22. Falzon, Danielle & Batur, Pinar (2018), “Lost and Damaged: Environmental Racisim, Climate Justice and Conflict in the Pacific”, in Pinar Batur and Joe Feagin (eds.), Handbook of the Sociology of Racial and Ethnic Relations, Springer.##23. Faure, Michael & Nollkaemper, André (2007), “International Liability as an Instrument to Prevent and Compensate for Climate Change”, Stanford Journal of International Law, Vol. 43, No. 1.##24. Foyer, Jean et al . (2017), “Introduction: COP21 and the "Climatisation" of Global Debates”, in Stefan C Aykut, et al. (eds.), Globalising the Climate: COP21 and the Climatisation of Global Debates, Taylor & Francis.##25. Goldenweiser, Alexander (1920), “A New Approach to History”, Journal of American Anthropologist, Vol. 22, No. 1.##26. Kalin, Walter & Chapuisat, Hannah (2016), “Displacement in the Context of Disasters and Adverse Effects of Climate Change” in Susan Breau and Katja Samuel (eds.), Research Handbook on Disasters and International Law, Edward Elgar.##27. Kugler, Noémie & Sariego, Pilar (2016), “Climate Change Damages, Conceptualization of a Legal Notion with Regard to Reparation under International Law”, Journal of Climate Risk Management, Vol. 13.##28. Lefeber, Rene (2012), “Climate Change and State Responsibility” in Rosemary Rayfuse and Shirley Scott (eds.), International Law in the Era of Climate Change, Edward Elgar Publishing.##29. Mace, M.J. and Verheyen, Roda (2016), “Loss, Damage and Responsibility after COP21: All Options Open for the Paris Agreement”, Review of European Community & International Environmental Law, Vol. 25, No. 2.##30. Maguire, Rowena (2016), “Governance of Climate Displacement within the UN Climate Regime”, in in Tim Cadman, et al. (eds.), Governing the Climate Change Regime: Institutional Integrity and Integrity Systems, Taylor & Francis.##31. Matz-Lück, Nele (2009), “Framework Conventions as a Regulatory Tool”, Goettingen Journal of International Law, Vol. 1, No. 3.##32. Millar, Ilona et al. (2013), “Making Good the Loss: An Assessment of the Loss and Damage Mechanism under the UNFCCC Process” in Michael Gerrard and Gregory Wannier (eds.), Threatened Island Nations: Legal Implications of Rising Seas and a Changing Climate, Cambridge University Press.##33. Montini, Massimiliano (2009), “The Kyoto Protocol in the International Environmental Law Context and the Post-2012 Scenario” in Massimiliano Montini (ed.), Developing CDM Projects in the Western Balkans: Legal and Technical Issues Compared, Springer.##34. Okeowo, Demola (2013), “Examining the Link: Climate Change, Environmental Degradation and Migration”, Environmental Law Review, Vol. 15.##35. Peeters, Marjan (2011), “The Regulatory Approach of the EU in View of Liability for Climate Change Damage”, in Michael Faure and Marjan Peeters (eds.), Climate Change Liability, Edward Elgar.##36. Rajamani, Lavanya (2018), “The Principle of Common but Differentiated Responsibilities and Perspective Capabilities in the International Climate Change Regime”, in Rosemary Lyster and Robert Verchick (eds.), Research Handbook on Climate Disaster Law: Barriers and Opportunities, Edward Elgar.##37. Siegle, Linda (2017), “Loss and Damage (Article 8)” in Daniel Klein, et al (eds.), The Paris Agreement on Climate Change: Analysis and Commentary, Oxford University Press.##38. Simonelli, Andrea (2015), “The Ethical Responsibility of the Loss and Damage Mechanism: A Consideration of Non-Economic Loss and Human Rights”, in Vesselin Popovski, et al. (eds.), Ethical Values and the Integrity of the Climate Change Regime, Ashgate.##39. Spitzer, Martin and Burtscher, Bernhard (2017), “Liability for Climate Change: Cases, Challenges and Concepts”, Journal of European Tort Law, Vol. 8, No 2.##40. Thornton, Fanny (2018), “Climate Change Refugees”, in Anna Triandafyllidou (ed), Handbook of Migration and Globalisation, Edward Elgar.##41. Tol, Richard & Verheyen, Roda (2004), “State Responsibility and Compensation for Climate Change Damages – a Legal and Economic Assessment”, Energy Policy, Vol. 32(9).##42. Warner, Koko (2012), “Human Migration and Displacement in the Context of Adaptation to Climate##Change: The Cancún Adaptation Framework and potential for Future Action”,##Environment and Planning C: Government and Policy, Vol. 30(6).##43. Warner, Koko (2010), “Global environmental change and migration: governance challenges”, Global Environmental Change, Vol. 20 No. 3.##C) Documents##44. Acketoft, Tina Environmentally Induced Migration and Displacement: A 21stCentury Challenge, Report of Committee on Migration, Refugees and Population, Parliamentary Assembly, Council of Europe, 2008.##45. Foresight, Migration and Global Environmental Change: Future Challenges and Opportunities, Final Project Report, The UK Government Office for Science, 2011.##46. ILC Draft Articles on Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts (2001), UN Doc. A/56/10.##47. IPCC, Climate Change 2014: Synthesis Report, Contribution ofWorking Groups I, II and III to the Fifth Assessment Report, 2014.##48. IPCC, First Assessment Report, Policy Maker Summary of Working Group 2: Potential Impacts of Climate Change, 1990.##49. Ivanov, Dmitry and Bekyashev, Damir (2016), Environmental Migration in International Law, Cambridge Scholars.##50. Okereke, Chukwumerije et al., Options for Adaptation and Loss & Damage in a 2015 Climate Agreement, Working Paper, Agreement for Climate Transformation (ACT), November 2014.##51. Stapleton, Sarah et al. (2017), Report on Climate Change, Migration and Displacement: The Need for a Risk-Informed and Coherent Approach, Joint Report of Overseas Development Institute and United Nations Development Programme.##52. UNFCC, Report of the Ad Hoc Working Group on Long-term Cooperative Action under the Convention on its eighth session, held in Copenhagen from 7 to 15 December 2009, FCCC/AWGLCA/2009/17, Annex I.A, 5 February 2010.##53. UNFCCC Secretariat, Non-Economic Losses in the Context of the Work Programme on Loss and Damage, UN Document FCCC/TP/2013/2, 9 October 2013.##54. UNFCCC, Bali Action Plan, Decision 1/CP.13, adopted at the Conference of the Parties on its thirteenthsession, FCCC/CP/2007/6/Add.1, 14 March 2008.##55. UNFCCC, Conference of the Parties, 21th Session, Adoption of the Paris Agreement, Decision 1/CP.21 FCCC/CP/2015/L.9/Rev.1, 12 December 2015.##56. UNFCCC, Draft Text on COP 21 agenda item 4 (b), Durban Platform for Enhanced Action (decision 1/CP.17), Version 1 of 9 December 2015.##57. UNFCCC, Ideas and Proposals on Paragraph 1 of the Bali Action Plan, FCCC/AWGLCA/2008/16/Rev.1, 15 January 2009.##58. UNFCCC, Negotiation Text, FCCC/AWGLCA/2009/8, 19 May 2009.##59. UNFCCC, Report of the Conference of the Parties on its sixteenth session, held in Cancun from 29 November to 10 December 2010, FCCC/CP/2010/7/Add.1, 15 March 2011.##60. UNFCCC, Report of the Conference of the Parties on its twenty-first session, UN Doc. FCCC/CP/2015/10/Add.1, Decision 1/CP.21, 29 January 2016.##61. UNFCCC, Report of the Executive Committee of the Warsaw International Mechanism for Loss and Damage Associated with Climate Change Impacts, UN Doc. FCCC/SB/2014/4, 17 November 2015.##62. UNFCCC, The Cancún Agreements: Outcome of the work of the Ad Hoc Working Group on Long-term Cooperative Action under the Convention, Decision 1/CP.16, FCCC/CP/2010/7/Add.1, 15 March 2011.##63. UNFCCC, Warsaw International Mechanism for Loss and Damage Associated with Climate Change Impacts, UN Document FCCC/CP/2013/10/Add.1, Decision 2/CP.19, 31 January 2014.##64. Warner [1], Koko Climate and Environmental Change, Human Migration and Displacement: Recent Policy Developments and Research Gaps, UN/POP/MIG-9CM/2011/10, 12 February 2011.##65. Warner [2], Koko, Climate Change Induced Displacement: Adaptation Policy in the Context of the UNFCCC Climate Negotiations, UNHCR PPLA/2011/02, May 2011.##

0 ماهیت حقوقی سنوات در روابط کار The Legal Nature of the Severance Pay in Work Relationships https://jplsq.ut.ac.ir/article_75610.html 10.22059/jplsq.2019.258633.1747 0 پرداخت حق سنوات در زمان خاتمة قرارداد کار به‌عنوان یکی از امتیازات کارگران از سال 1337 وارد نظام حقوقی ایران شده است، به‌طوری‌که در پایان قرارداد کار از طرف کارفرما مبلغی به‌صورت کلی و یکجا به کارگر پرداخت می‌شود. در این مقاله ماهیت حقوقی و کارویژة حق سنوات به روش توصیفی- تحلیلی بررسی و معلوم شد که ماهیت این نهاد حقوقی با هیچ‌یک از تأسیسات حقوقی موجود قابل تطبیق نیست و این نهاد ماهیتی خاص و مستقل دارد و کارویژة آن نیز کمک به امنیت شغلی کارگران و حمایت مالی از آنان در صورت بیکاری است. اما با وجود سایر تدابیر حقوقی مثل منع اخراج ناموجه برای حمایت از امنیت شغلی کارگران، حق سنوات جهت تأمین این منظور قاصر است و از آن باید به‌عنوان وسیله‌ای برای حمایت مالی و درآمدی کارگران در زمان بیکاری و بازنشستگی از طریق ایجاد صندوق ویژه استفاده شود. صندوق مزبور می‌تواند به‌عنوان مکمل بیمة بیکاری و نیز رکن دوم نظام بازنشستگی عمل کرده و برخی مشکلات مالی جویندگان کار و بازنشستگان را جبران کند. 1 The right to severance pay as one of the privileges of workers at the time of the termination of the employment contract since the year 1337 (SH) has entered to the Iranian legal system. Accordingly, at the end of the contract, the employer pays a lump sum to the worker. In this article, the legal nature and function of severance pay was examined by descriptive-analytic method and it recognized that the nature of this legal entity is not applicable to any existing legal entities and this institution is of a special and independent nature and its specific task is to help provide job security for workers and provide them with financial support in the event of unemployment. However, despite other legal measures such as the prohibition of unjustified dismissal to protect workers job security, severance pay is not enough to meet this purpose; it should be used as a means of financial support and income for unemployed workers and retirement through the creation of a special fund. This fund cans complete both the unemployment insurance and operates as second pillar of the pension system and compensates some of the financial problems of job seekers and retired people. 881 898 مقصود عبادی بشیر Maqsud Ebadi Bashir مربی، دانشکده الهیات، دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران maqsudebadi@yahoo.com محمدرضا مجتهدی Mohammad Reza Mojtahedi استاد، دانشکدة حقوق و علوم اجتماعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران جمهوری اسلامی ایران mojtehedi2004@yahoo.com Severance Right Termination Allowance Termination of Labour Contract Worker Employer 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. آشتی، محسن (1355)، حقوق کار، چ اول، تهران: انتشارات مدرسة عالی بیمه.##2. استوارسنگری، کورش (1384)، حقوق تأمین اجتماعی، چ اول، تهران: میزان.##3. الهیان، محمدجواد (1392)، مجموعه حقوق کار، حق السعی، مزد و مزایا، ج 3، چ اول، تهران: انتشارات مؤسسة کار و تأمین اجتماعی.##4. رفیعی، احمد (1392)، حقوق کار، ج 1، چ اول، تهران: نگاه بینه.##5. رنجبری، ابوالفضل (1389)، حقوق کار، چ دهم، تهران: مجد.##6. عراقی، سید عزت‌الله؛ رنجبران، امیرحسین (1391)، تحول حقوق بین‌المللی کار، چ اول، تهران: مؤسسة کار و تأمین اجتماعی.##7. عراقی، سید عزت‌الله (1389)، حقوق کار، ج 1، چ یازدهم، تهران: سمت.##8. مجتهدی، محمدرضا (1388)، حقوق تأمین اجتماعی، چ اول، تبریز: آیدین.##9. مهر، فرهنگ (1345)، حقوق کار و بیمه‌های اجتماعی، تهران: مؤسسة عالی حسابداری.##10. نعیمی، عمران؛ پرتو، حمیدرضا (1393)، حقوق تأمین اجتماعی باتأکید بر حوزة بیمه‌ای، چ اول، تهران: سمت.##ب) مقالات##11. مطلبی، سید محمدموسی؛ عسکری، لیلی (1392). «انعطاف‌پذیری بازار کار»، ماهنامة اقتصادی، علمی و فرهنگی کار و جامعه، ش 162.##2. انگلیسی##12. Bercusson, Brian (2009), European labour law, Cambridge University Press.##13, Berkowitz, Philip M., Anders Etgen Reitz, and Thomas Müller-Bonanni. (2006), International labor and employment law, American Bar Association.##14, Bowers, John (1990), Employment Law, Blackstone, the University of California.##15. Bronstein, Arturo (2009). International and comparative labour law: current challenges, Palgrave Macmillan.##16. Collins, Hugh & Keith D. Ewing (2012), Labour law, Cambridge, Cambridge University Press.##17- Folk, Hugh & Paul Hartman (1969), Pensions and Severance Pay for Displaced Defense Workers, U.S. Arms Control and Disarmament Agency.##18- Holzmann, Robert & Milan Vodopivec (2012), Reforming severance pay: an international perspective, World Bank Publications.##19. Rothlstein, M., Liebman, L., & Yuracko, K. (2015), Employment Law: Cases and Materials (University Casebook Series), Foundation Press.##20. Narmanlioglu, Unal (1973), Turk Hukukunda Kanundan Dogan Kıdem Tazminatı, Istanbul, Fakulteler Matbaası.##B) Articles##21. Anadolu, Kerim (2003),”Kidem Tazminati Kosullari Ve Iscinin Kideminin Hesaplanmasi”, Selcuk Universitesi Sosyal Bililimer Enstitusu Dergisi, Vol.10.##22. Basterzi, Suleman (1996), “Kıdem tazminatı – işsizlik sigortası ilişkisi”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Vol.54, No.3.##23. Bothfeld, Silke & Nadine, Zeibig (2006), “Reform of Severance Pay Law”, Peer Review, pp.49-56.availabll at http://pdf.mutual-learning-employment.net/pdf/AT06/Germany%20AT%2006.pdf##24. Earthman, J. Benjamin (2002),”Illusory protection: The treatment of severance packages in business bankruptcies”, Journal of Labor and Employment Law, Vol.5, No.1.##25. Hofer, Helmut (2007), “The Severance Pay Reform in Austria (" Abfertigung neu")”, CESifo DICE Report, Vol.5, No.4.##26. Koman Rinhard, Ulrich Schuh (2005). “The Austrian Severance Pay Reform: Toward a Funded Pension Pillar”0, Emprica, Vol.32, No.3.##27. Limoncioglu, S.Alp, (2010), “Karsilastirmali Hukukta Kidem Tazminati Uygulamasi”, Asomedya, ocak,subat.##28. Malo Miguel A., (2001), “European labour law and severance pay“, European Journal of Law and Economics, Vol.12, No.1.##29. Mesher, john (1978). “Unemployment Benefits and Severance Pay”, The Journal of Welfare Law, Vol.1, No.2.##30. Pissardes, Christopher A., (2001), “Employment protection”, Labour Economics, Elsevier, Vol. 8, No.2.##31. Rico, Leonard. (1986), “Legislating Against Unfair Dismissal: Implications from British Experience”, Industrial Relations Law Journal, Vol.8, No. 2.##32. Rycroft, Alan (2001), “Severance Pay: The Emerging Legal Issues”, Industrial law journal, Vol.22.##

0 راهکارهای حفاظت از محیط زیست در فعالیت‌های اقتصادی در ایران The Mechanisms of Protection Of Environment at Economic Activities in Iran https://jplsq.ut.ac.ir/article_76027.html 10.22059/jplsq.2019.262830.1801 0 آثار نامطلوب فعالیتهای اقتصادی وارد بر محیط زیست بر کسی پوشیده نیست و سبب تخریب جبران‌ناپذیر منابع زیست‌محیطی می‌شود. محیط زیست کشور ما نیز از گزند آسیب‌ها و اقدامات زیان‌زنندۀ اقتصادی بخش‌های مختلف در امان نبوده و در معرض خطرها و صدمات جبران‌ناپذیر گوناگونی قرار دارد. هدف این پژوهش با توجه به آثار و زیان‌های ناصواب وارد بر فعالیت‌های اقتصادی آلاینده بر محیط زیست، بررسی راهکارها و روش‌های اقتصادی حفاظت از محیط زیست و تأثیر رقابتی بودن یا انحصاری بودن فعالیت‌های اقتصادی با تأکید بر نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران است. این پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی است و نگارنده به روش کتابخانه‌ای و تهیۀ فیش و مراجعه به قوانین و مقررات و مقالات متعدد اقدام به پژوهش کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد راهکارها و سازوکار‌های مالی و اقتصادی در جهت حفاظت از محیط زیست در بیشتر کشورها و از جمله کشور خودمان وجود دارد. در ایران با اینکه این راهکارها در قوانین برنامه‌ای توسعه و سایر قوانین و مقررات مقرر شده و دولت نیز در الزام بخش خصوصی به رعایت مصوبات مذکور از نوعی توفیق نسبی برخوردار بوده، لکن در الزام واحدهای دولتی به رعایت قوانین و مقررات زیست‌محیطی به دلایل متعدد موفق نبوده است، چراکه از یک سو بیشتر صنایع بزرگ و مادر آلاینده، دولتی یا تحت مدیریت دولتی‌اند و از سوی دیگر دولت همزمان مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست را نیز بر عهده دارد. 1 The undesirable effects that impose on environment by various economic activities is not hidden to anybody and it is caused the demolition of uncompensable environmental sources. Our country environment is not safe too in contrast damages done by harmful economic activities and is susceptible various uncompensable injuries. In regardless harmful effects of economic activities to environment, the goal of this paper is the consideration the economic methods for protection of environment and effects of competition and monopolization of economic activities to emphasis in legal system of Islamic Republic of Iran. This research is analytic descriptive and author investigate by library method and arrangement index and reference to various books, papers and statute laws. The findings indicate that regardless the existence the economic and financial methods in all countries specially Iran in various statute laws, the government has been successful in liability the private section to the regard to environmental standards but it has not been successful in liability the governmental section to regard to environmental laws because more of big factories in Iran is governmental and also the management of department of Environment is governmental too. 899 920 سید بهزاد لسانی Seyed Behzad Lesani دانش ‏آموختۀ دکتری حقوق عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران جمهوری اسلامی ایران lesanibehzad2007@yahoo.com علی مشهدی Ali Mashhadi دانشیار، گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران جمهوری اسلامی ایران droitenviro@gmail.com سید احمد حبیب نژاد Seyed Ahmad habibnejad استادیار گروه حقوق عمومی پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران جمهوری اسلامی ایران a.habibnezhad@ut.ac.ir محمد حبیبی مجنده Mohammad Habibi Mojandeh دانشیار، گروه حقوق، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه مفید، قم، ایران جمهوری اسلامی ایران mhabibiim@gmail.com Protection of environment economicmechanisms Competition monopolization government 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. تقی‌زاده انصاری، مصطفی (1374)، حقوق محیط زیست در ایران، تهران: سمت، چ اول.##2. کیس، الکساندر؛ سند، پیتراچ؛ لانگ، وین فراید (1386)، حقوق محیط زیست، ترجمۀ محمدحسن حبیبی، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، چ اول، ج 3.##ب) مقالات##3. اخباری، محمد (1382)، «محاسبۀ آلاینده‌زایی گازهای دی‌اکسید کربن، دی‌اکسید گوگرد، نیترات‌ها، هیدروکربن‌ها و ذرات معلق مصارف خانوارها با استفاده از تحلیل داده ستانده محیط زیستی سال 1378»، مجموعه مقالات دومین همایش کاربرد تکنیک‌های داده ستانده در برنامه‌ریزی اقتصادی و اجتماعی، مرکز تحقیقات اقتصاد ایران، ص 56-67.##4. اصغرپور، حسین؛ بهبودی، داود؛ محمدی خانقاهی، رباب (1392)، «اثرات توسعۀ اقتصادی و توسعۀ مالی بر کیفیت محیط زیست در کشورهای منتخب عضو اوپک»، پژوهشنامۀ اقتصاد انرژی ایران، ش6، صص 1-26.##5. برقی گلعذانی، اسماعیل؛ بهبودی، داود؛ ممی‌پور، سیاب (1393)، «بررسی تأثیر رشد اقتصادی بر آلودگی محیط زیست در کشورهای نفتی»، پژوهشنامۀ اقتصاد کلان، ش 17، ص 37-52.##6. بهبودی، داود؛ اصغرپور، حسین؛ فلاحی، فیروز؛ محمدی خانقاهی، رباب (1393)، «آثار توسعۀ مالی و اقتصادی در آلودگی محیط زیست در کشورهای منتخب عضو اوپک، رویکرد هم‌انباشتگی و حداقل مربعات پویا  (Dols) در داده‌های تابلویی»، مجلۀ تحقیقات اقتصادی، ش 107، صص 315-336.##7. پوراصغر سنگاچین، فرزام (1386)، «ضرورت ایجاد نهادهای مالی برای حفاظت از محیط زیست»، مجلۀ برنامه، ش244، صص 1-17.##8. حری، حمیدرضا؛ جلایی، سید عبدالمجید؛ جعفری، سعید (1392)، «بررسی تأثیر توسعۀ مالی و مصرف انرژی بر تخریب زیست‌محیطی در ایران در چارچوب فرضیۀ منحنی زیست‌محیطی کوزنتس»، پژوهشنامۀ اقتصاد انرژی ایران، ش 6، صص 27-48.##9. دیهیم، حمید (1379)، «روش‌های اقتصادی مبارزه با آلودگی هوای تهران»، مجلۀ تحقیقات اقتصادی، ش 56، صص 1-22.##10. طاهری، احسان؛ صادقی، حسین؛ عصاری آرانی، عباس (1396)، «تأثیر افزایش قیمت حامل‌های انرژی بر هزینۀ تخریب آلاینده‌های هوا در ایران (رویکرد تعادل عمومی محاسبه‌پذیر GGE)»، فصلنامۀ پژوهش‌های اقتصادی  (رشد و توسعۀ پایدار)»، سال هفدهم، ش 3، صص 147-182.##11. غلام‌پور، علی (1384و1385)، «جهانی شدن اقتصاد و نقش دولت در اقتصاد سیاسی محیط زیست در کشورهای در حال توسعه، مورد ایران»، فصلنامۀ مطالعات خاورمیانه، سال دوازدهم و سیزدهم، ش 1 و 4، صص 89-122.##12. فتاحی، مریم؛ عصاری آرانی، عباس؛ صادقی، حسین؛ اصغرپور، حسین (1394)، «تحلیل تجربی رابطۀ بین آلودگی هوا و هزینه‌های عمومی سلامت، رویکرد داده‌های تابلویی پویا»، فصلنامۀ مدل‌سازی اقتصادی، سال نهم، ش 3 (پیاپی 31)، صص 43-60.##13. قربانی، داریوش (1396)، «تأملی بر جایگاه حسابداری سبز در نظام نوین جهانی»، مجله مطالعات اقتصاد، مدیریت مالی و حسابداری، دورۀ سوم، ش 1/1، صص 205-215.##14. لطفی، حسن؛ مولائی، آیت (1389)، «جایگاه اصل پرداخت آلوده‌ساز در نظام حقوق محیط زیست ایران»، فصلنامۀ دیدگاه‌های حقوق قضایی، ش 49 و 50، صص 65-92.##15. متفکر آزاد، محمدعلی؛ محمدی خانقاهی، رباب (1391)، "بررسی اثرات رشد اقتصادی، مصرف انرژی و درجۀ باز بودن تجاری بر کیفیت محیط زیست درج . 1 . 1»، پژوهشنامۀ اقتصاد انرژی ایران، ش 3، صص 89-106.##16. مراد حاصل، نیلوفر؛ مزینی، امیرحسین (1387)، «ارزیابی نقش دولت در چالش‌های زیست‌محیطی ایران (رویکرد اقتصاد محیط زیست)»، فصلنامۀ علوم و تکنولوژی محیط زیست، دورۀ دهم، ش 4، صص 11-24.##17. مهدوی، ابوالقاسم؛ امیر بابایی، سونای (1394)، «بررسی اثر توسعۀ مالی بر کیفیت محیط زیست در ایران»، مجلۀ پژوهش‌های اقتصادی، سال پانزدهم، ش 4، صص 1-23.##18. اصغری، مریم؛ خادم‌نیا، مژگان؛ گوگرد چیان، احمد (1392)، «اثر توسعۀ مالی و اقتصادی بر سیاست‌های زیست‌محیطی در کشورهای منتخب حوزۀ منا»، فصلنامۀ تحقیقات توسعۀ اقتصادی، ش 10، صص 17-30.##19. وروایی، اکبر؛ محمدی، همت؛ نوریان، ایوب (1395)، «مشارکت سازمان‌های مردم‌نهاد در فرآیند کیفری، مجلۀ تحقیقات حقوق خصوصی و کیفری، دورۀ 12، ش 2، صص 27-43.##20. خبرگزاری ایسنا، برخی مصادیق تخریب محیط زیست در حد افساد فی‌الارض است، کد خبر 95121007012، مورخ 10/12/95.##21. خبرگزاری ایسنا، نگرانی بابت تخریب منابع طبیعی توسط نهادهای دولتی، کد خبر 95121812260، مورخ 18/12/95.##ج) پایان‌نامه##22. درخشان، شبنم (1395)، «تأثیر سیاست‌های تعرفه‌ای خودرو بر آلودگی‌های زیست‌محیطی در کشورهای منتخب»، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد رشتۀ علوم اقتصادی گرایش محیط زیست، دانشگاه علامه طباطبائی.##2. انگلیسی##23. Taggart,R, (2004), State and Price Regulation, Oxford university Press.##24. Sadeleer,Nicolas, (2002), Environmental Principles: From Political slogans to Legal Rules, Oxford university press.##B) Articles##25. Atkisson, Alan, (1989), “Introduction to Deep Ecology”, Journal of Global climate change, No. 22, pp 12-30.##26. Drengson, Alan, (2005), “Some Thought on the Deep Ecology movement”, published in deepecology. Org, pp 1-8.##27. Madigele, P. K & Mogomotsi,G. E. J, (2017),”Polluter Pays or polluter Enriching The Retailers:The case of Plastic Bag Levy Failure” In Botswana,Ethiopian Journal of Environmental studies and management, No. 10 (4), pp 460-483.##28. Tamazian, A. & Rao,B. B. , (2010), “Do Economic,Financial and Institutional Developments Matter For Environmental Degradation? Evidence from transitional economies”, Energy Economics, No. 37, pp 132-148.##

0 نقش سواد رسانه‌ای در تحقق گفتمان حقوق شهروندی The role of media literacy in ensuring citizenship rights discourse https://jplsq.ut.ac.ir/article_76029.html 10.22059/jplsq.2019.264815.1827 0 مطابق رویکردی فاعلیت‌محور نسبت به حق‌های بشری، حق بر تابعیت، با امکان‌پذیر ساختن زندگی سیاسی در چارچوب مرزهای یک دولت خاص و تضمین حدی از مشارکت برابر در تصمیمات سیاسی، پایه‌گذار خودمختاری اشخاص در زندگی عمومی می‌گردد و این همان امری است که در محوریت «گفتمان حقوق شهروندی» حضور دارد، پس از فهم گفتمان حقوق شهروندی از این منظر خاص، زمینه مساعد است تا برای قوام آن در فضای رسانه‌ای کنونی به سواد رسانه‌ای متوسل شد. به‌عبارت دیگر، مقالۀ حاضر در پی پاسخگویی به این پرسش بنیادین است که در جهان رسانه‌ای کنونی، که در آن رسانه‌ها نقش واسطه را دارند، چگونه می‌توان با تجهیز شهروند به‌حدی از استقلال و عدم انفعال، به نقش او در تنظیم قواعد حاکم بر زندگی جمعی قوام بخشید؟ در همین زمینه، سواد رسانه‌ای همان امکانی است که می‌توان به مدد دستاوردهای آن (از قرار فهم رسانه، تحلیل و ارزیابی انتقادی پیام‌های رسانه‌ای، اینکه چطور رسانه‌ها می‌توانند واکنش‌هایی را در تمام سطوح جامعه برانگیزانند و...) به گفتمان حقوق شهروندی در فضای رسانه‌ای کنونی، که با حضور مداوم تکنولوژی و رسانه‌ها در تمامی جنبه‌های زندگی انسانی توأمان است، قوام بخشید. 1 The role of media literacy in ensuring citizenship rights discourse According to a human-centered approach to human rights, with the right to citizenship as a human right, in the sense of political life of a person within the framework of certain state boundaries and guaranteeing a form of equal participation in political decisions, the autonomy of individuals in public life is ensured, and this is the same Based on the "citizenship rights discourse". Understanding the citizenship rights discourse from this particular perspective is favorable to be resorted to media literacy for consistency of this discourse in the current media space. In fact, the present article seeks to answer the fundamental question of how, in the present-day media world, the citizen is equipped to a degree of independence and activity so that on the basis of citizenship rights discourse the role of citizens in regulating the rules governing collective life is reinforced. in the same way, media literacy is the same possible that, due to its achievements (including from media conception, analysis and critical assessment of media messages, how the media can trigger reactions at all levels of society, etc.) the discourse on citizenship rights in The current media atmosphere with the constant presence of technology and the media in all aspects of human life has been consolidated. 921 937 زین العابدین یزدان پناه Zeinalabedin Yazdanpanah دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران abedin_yazdanpanah@yahoo.com مهناز بیات کمیتکی Mahnaz Bayat Komitaky استاد، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران m.bayatkomitki@gmail.com Media media education citizenship political participation Citizenship rights 1. فارسی##1. کاستلز، مانوئل (1380)، عصر اطلاعات: اقتصاد، جامعه و فرهنگ، ظهور جامعۀ شبکه‌ای ترجمۀ احمد علیقلیان و افشین خاک‌باز، تهران: رخ نو، ج 1، چ اول.##2. انگلیسی##2. Bellamy, Richard (2008), Citizenship (a very short introduction), Oxford: Oxford University Press.##3. Bellamy, Richard (2014), The theories and practices of citizenship, in Bellamy, Richard and Kennedy-Macfoy, Madeleine (eds), citizenship (Critical Concepts in Political Science), Routledge, Vol. I.##4. Frau-Meigs, D. Velez, I. & Flores Michel, J. (eds), (2017), Public Policies in Media and Information Literacy in Europe, Cross-Country Comparisons, Routledge.##5. McLuhan, M. (1964), Understanding media. The extensions of man, (2nded). Hammondsworth: penquin.##6. Potter, J. (2011), media literacy, (5th edition), university of California, Santa Barbara.##7. Media and information literacy, policy and strategy guidelines, (2013), the United Nations educational, scienti­fic and cultural organization, 7, place de FONTENOY, 75352 Paris 07 SP, France Communication and Information Sector. Retrieved from http:// www.unesco.org.##8. Carlsson, U. Tayie, S. Jauinot-Delaunay, g. & Tornero j. M. P. (2008), Empowerment though media education, in u. Carlsson, s. Tayie, g. Jauinot-Delaunay & j. M. P. Tornero (eds.) Empowerment though media education—an intercultural dialogue, Sweden: Goteborg University, The International Clearinghouse on Children, Youth and Media.##9. Griffin, James, (2008), On Human Rights, Oxford: Oxford University Press.پ##B) Articles##10. Bachmair, B. & Bazalgette, C.(2007), “The European Charter for Media Literacy: meaning and potential”, Research in Comparative and International Education, Vol. 2, No.1, pp. 80-87.##11. Baker, F. (2004), “Celebrating National Literacy Month: Media Literacy”, School Library Media Activities monthly, Vol. 21, No. 1, pp. 50-51.##12. Caetano, J. C. R. (2013), “Citizenship and Civil Society”, Migration and Integration in European Discourse, Law and Policies, Retrieved from http:// https://koppa.jyu.fi/en/courses/152686/course-literature/Citizenship%20and% 20Civil%20Society.doc/view. (last visited: 2017-09-13).##13. Dzatkova, V. (2016),”The Role of Civil Society in Public Governance”, RAP, (2), pp. 373-383.##14. Fedorov, A. "on media education, media education around the world: brief history", Moscow: ICOS UNESCO IFAP (RUSSIA), 156 p. Retrieved from https://ssrn.com/abstract=2625076. (last visited: 2017-09-13).##15. Griffin, James, (2001) A, “Discrepancies between The Best philosophical Account of Human rights And the International Law of Human Rights”, In Proceedings Of The Aristotelian Society, Vol. CI (1).##16. Griffin, James, (2001) B, “first steps in an account of human rights”, European Journal of Philosophy, Vol. 9, Issue 3.##17. Gordon, W. (1994), “Civil Society, Democratization and Development (I): Clearing the Analytical Ground”, Democratization, Vol. 1, pp. 375-390.##18. JOLLS, T. & Wilson C. (2014), “The Core Concepts: Fundamental to Media Literacy Yesterday, Today and Tomorrow”, Journal of Media Literacy Education, Vol. 6, No.2, pp. 68 – 78.##19. Kubey, R. (2004), “Media Literacy and the Teaching of Civics and Social Studies at the Dawn of the 21st Century”, American Behavioral Scientist 48(1), pp.69–77.##20.Livingstone, S. (2004), “Media literacy and the challenge of new information and communication technologies”, communication review 7, No. 1, pp.  3-14.##21. O'Neill, B. (2010), "Media Literacy and Communication Rights: Ethical Individualism in the New Media Environment", International Communication Gazette 72(4-5): pp. 323-338.##22. Tornero, j. M. P, (2008), "Media literacy—new conceptualization, new approach". In u. Carlsson, s. Tayie, g. Jauinot-Delaunay & j. M. P. Tornero (eds.) Empowerment though media education—an intercultural dialogue, Sweden: Goteborg University, The International Clearinghouse on Children, Youth and Media.##C) Documents##22. Audiovisual Media Services Directive, Directive 2010/13/EU of The European Parliament And Of The Council, on the coordination of certain provisions laid down by law, regulation or administrative action in Member States concerning the provision of audiovisual media services, Retrieved from: http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/ALL/?uri=CELEX%3A32010L0013. (Last visited: 2017-09-13).##23. Call for Proposals: Pilot Project-Media Literacy for All, European commission, Directorate-General for Communications Networks, Content and Technology, 30 August 2016. Retrieved from http:// https://ec.europa.eu/digital-single-market/en/news/pilot-project-media-literacy-all. (Last visited: 2017-09-13).##24. European Parliament Resolution on Media Literacy in a Digital World, (2008), retrieved from http:// www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2008-0598+0+DOC+XML+V0//EN. (Last visited: 2017-09-13).##25. Fez Declaration on Media and Information Literacy, 2011. Retrieved from http://www.unesco.org/fileadmin/MULTIMEDIA/HQ/CI/CI/pdf/news/Fez%20Declaration.pdf. (Last visited: 2017-09-13).##26. Recommendations of The International Meeting on Film and Television Teaching, Appendix V, Held at Leangkollen, Oslo, Norway, 7-13 October 1962.##27. Retrieved from: http://unesdoc.unesco.org/images/0005/000595/059573eo.pdf. (Last visited: 2017-09-13).##28. The Grunewald Declaration, Retrieved from http:// http://www.unesco.org/ education/pdf/MEDIA_E.PDF.(Last visited: 2017-09-13).##

0 حفاظت از تنوع زیستی دریایی در مناطق خارج از حوزۀ صلاحیت ملی Conservation of Marine Biological Diversity in Areas Beyond National Jurisdiction https://jplsq.ut.ac.ir/article_75752.html 10.22059/jplsq.2019.287638.2134 0 تنوع زیستی، منبع حیات بشر بر روی کرة زمین و مشتمل بر گیاهان و حیوانات و دیگر ارگانیسم‌هایی است که در آب، زمین و هوا زیست می‌کنند و با هم ارتباط دارند. اقیانوس‌ها دربردارندة بیشترین تنوع زیستی در سطح زمین هستند. در عین حال که پیشرفت فناوری فرصت‌های بیشتری را برای بهره‌برداری از منابع طبیعی اقیانوس‌ها فراهم می‌کند، تهدیدات تنوع زیستی نیز افزایش می‌یابد. این در حالی است که بخش اعظم اقیانوس‌ها در مناطق خارج از صلاحیت ملی، در معنی دریای آزاد و منطقۀ بستر بین‌المللی دریاها، قرار گرفته‌اند که تحت حاکمیت یا صلاحیت هیچ دولتی نیستند. به‌دلیل اهمیت تنوع زیستی دریایی در مناطق خارج از صلاحیت ملی و بهره‌برداری روزافزون از منابع آن، اهتمام جامعۀ جهانی دربارۀ حفاظت از تنوع زیستی این مناطق افزایش یافته است. خلأهای موجود در نظام حقوقی مناطق دریایی خارج از صلاحیت ملی، ضرورت اقدام مؤثر در حفاظت از محیط زیست دریایی در این مناطق را دوچندان می‌کند. در این مقاله سعی شده است تا نظم حقوقی کنونی تنوع زیستی دریایی در مناطق خارج از حوزة صلاحیت ملی و خلأهای آن واکاوی شده و انعقاد موافقت‌نامة اجرایی جدید طبق کنوانسیون حقوق دریاها در این خصوص ارزیابی شود. 1 Biodiversity is the source of human life on Earth and consist of microorganisms, plants, and animal living on land, in water and air, interacting with each other. The oceans contain most of the biodiversity on the planet but our knowledge and conservation of this habitat and its species is scarce. As technology progress advances more opportunities to access resources beyond national jurisdiction, threats to biodiversity are also increasing. Concerns about the protection of biodiversity in the international community have increased due to the importance of biodiversity, overuse of oceanic ecosystem services and the over-exploitation of oceans. The vacuum existing in legal system and implementing existing frameworks in areas beyond national jurisdiction doubles the necessity of effective acts for conservation of marine environment in these areas. UN General Assembly Resolution 292/69 on June 19th 2015 is a historic step in the creation of the Third Implementing Agreement to the Convention of the law of the sea and a response to the existing vacuum in international framework. 939 966 ساسان صیرفی Sasan Seyrafi استادیار گروه حقوق عمومی‌ دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران sasanseyrafi@ut.ac.ir سید فضل الله موسوی Seyed Fazlollah Mousavi استاد گروه حقوق عمومی ‌دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران fmousavi@ut.ac.ir کوثر فیروزپور Kosar Firouzpour دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران kosar.f1990@gmail.com Marine Biodiversity Areas beyond national jurisdiction Law of the Sea Convention Convention on Biological Diversity Agreement on Conservation and Sustainable Use of Marine Biological Diversity 1. فارسی##الف) مقالات##1. صالحی، جواد (1398)،« مسئولیت جبران خسارت به محیط زیست منطقۀ اعماق دریاها در حقوق بین‌الملل عرفی و رویکرد متناقض شعبۀ حل اختلاف بستر دریاها»، فصلنامۀ مطالعات حقوق عمومی، دورۀ 94، ش 1.##2. موسوی، سید فضل الله و معصومه سادت میرمحمدی (1396)، «نظام حقوقی بین­المللی حاکم بر منابع ژنتیکی انسانی و غیرانسانی»، مجلۀ حقوقی بین­المللی، شمارۀ 56، بهار و تابستان 1396.##ب) پایان‌نامه##3. اویار حسین، مریم (1388)، حفظ و حمایت از تنوع زیستی در حقوق بین‌الملل، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد، استاد راهنما: سید قاسم زمانی، دانشگاه علامه طباطبایی.##2. انگلیسی##4. Craik, Neil (2008), The International Law of Environmental Impact Assessment, Cambridge: Cambridge University Press.##5. Dupuy, Pierre-Marie &d Jorge E. Viñuales (2015), International Environmental Law, Cambridge, Cambridge University Press##6. Schoenbaum, Thomas J. & Michael K. Young (2018), International Environmental Law and Policy: Cases, Materials, and Problems, 3rd edition (Kindle DX version), Durham, NC, Carolina Academic Press##7. Tanaka, Yoshifumi (2012), The International Law of the Sea, Cambridge, Cambridge University Press##8. Nanda, Ved P. and George Pring (2013), International Environmental Law and Policy for the 21st Century, Leiden, Martinus Nijhoff Publishers##B) Articles##9. Ardron Jeff A., Rosemary Rayfuse, Kristina Gjerde, Robin Warner (2014), “The sustainable use and conservation of biodiversity in ABNJ: What can be achieved using existing international agreements?” Marine Policy, Vol. 49, pp. 98-108.##10. Churchill, Robin (2015), “The LOSC regime for protection of the marine environment – fit for the twenty-first century?” in Rosemary Rayfuse (ed.), Research Handbook on International, Cheltenham, UK /Northampton, MA, USA, Edward Elgar Publishing Limited, pp. 3-30.##11. Drankier, Petra, Alex G. Oude Elferink, Bert Visser, Tamara Takacs (2012), “Marine Genetic Resources in Areas beyond National Jurisdiction: Access and Benefit-Sharing” The International Journal of Marine and Coastal Law, Vol. 27, pp. 375-433##12. Leary, David, Marjo Vierros, Gwenaëlle Hamon, Salvatore Arico and Catherine Monagle (2009), “Marine genetic resources: A review of scientific and commercial interest”, Marine Policy, Vol. 33, pp. 183–194##13. Long, Ronan and Mariamalia Rodríguez Chaves (2015), “Anatomy of A New International Instrument for Marine Biodiversity Beyond National Jurisdiction: First Impressions of the Preparatory Process”, Environmental Liability – Law, Policy and Practice, Vol. 23, 213-229##14. Proelss, Alexander (2008), “Marine Genetic Resources under UNCLOS and the CBD,” German Yearbook of International Law, Vol. 51, pp. 417-446##15. Sand, Peter (1987), “The Rise of Regional Agreements for Marine Environment Protection ‘in The Law of the Sea, Essays in Memory of Jean Carroz, Rome, Food and Agriculture Organization of the United Nations, pp. 223-232##16. Tladi, Dire (2015), “Conservation and sustainable use of marine biodiversity in areas beyond national jurisdiction: towards an implementing agreement” in Rosemary Rayfuse (ed.), Research Handbook on International, Cheltenham, UK /Northampton, MA, USA, Edward Elgar Publishing Limited, pp. 259-271.##17. Trouwborst, Arie (2013), “Migratory Species Conservation in Warming Polar Oceans, With Particular Reference to Seaboards” in E. J. Molenaar, A. G. Oude Elferink and D. R. Rothwell (eds.), The Law of the Sea and The Polar Regions: Interactions between Global and Regional Regimes, Leiden, Martinus Nijhoff Publishers, pp. 163-191.##18. Vallega, Adalberto (2002), “The Regional Seas in the 21st Century: An overview”, Ocean and Coastal Management, Vol.45, pp. 925-934##19. Voneky, Silja and Felix Beck (2017), Commentary on Article 145 in Alexander Proelss (ed.) The United Nations Convention on the Law of the Sea: A Commentary, Munich, Germany/ Portland, OR, USA, Verlag C. H. Beck/Hart Publishing, pp. 1007-1028.##20. Warner, Robin, (2015a), “Conserving Marine Biodiversity In Areas Beyond National Jurisdiction: Co-Evolution And Interaction With The Law Of The Sea” in Donald R. Rothwell, Alex G. Oude Elferink, Karen N. Scott, and Tim Stephens (eds.), The Oxford Handbook on the Law of the Sea, Oxford, Oxford University Press, pp. 752-776.##21. Warner, Robin (2015b), “Environmental assessment in marine areas beyond national jurisdiction” in in Rosemary Rayfuse (ed.), Research Handbook on International, Cheltenham, UK /Northampton, MA, USA, Edward Elgar Publishing Limited, pp. 291-312.##22. Wright, Glen, Julien Rochette and Elisabeth Druel (2015), “Marine protected areas in areas beyond national jurisdiction” in Rosemary Rayfuse (ed.), Research Handbook on International, Cheltenham, UK /Northampton, MA, USA, Edward Elgar Publishing Limited, pp. 272-290.##C) Documents##23. CBD [Convention on Biological Diversity], adopted 5 June 1992, in force 29 December 1993, United Nations Treaty Series, vol.1769, pp. 143-169.##24. Draft text [of an agreement under the United Nations Convention on the Law of the Sea on the conservation and sustainable use of marine biological diversity of areas beyond national jurisdiction], Intergovernmental Conference on an international legally binding instrument on the conservation and sustainable use of marine biological diversity of areas beyond national jurisdiction, Third Session, New York, 19–30 August 2019, A/CONF.232/2019/6.##25. First World Ocean Assessment I (The First Global Integrated Marine Assessment), Group of Experts of the Regular Process available at: https://www.un.org/regularprocess/content/first-world-ocean-assessment.##26. ISBA [International Seabed Authority] (2010). Recommendations for the guidance of contractors for the assessment of the possible environmental impacts arising from exploration for polymetallic nodules in the Area, ISBA/16/LTC/7.##27. Nagoya Protocol [on Access to Genetic Resources and the Fair and Equitable Sharing of Benefits Arising], adopted 29 October 2010, in force 12 October 2014, available at: https://www.cbd.int/abs/doc/protocol/nagoya-protocol-en.pdf##28. UN [United Nations] Secretary-General (2004). Report of the Secretary-General on Oceans and the law of the sea, A/59/62/Add.1##29. UN [United Nations] (2015). Outcome of the Ad Hoc Open of the Ad Hoc Open-ended Informal Working Group to study issues relating to the conservation and sustainable use of marine biological diversity beyond areas of national jurisdiction and Co Chairs’ summary of discussions, Annex to Letter dated 13 February 2015 from the Co-Chairs of the Ad Hoc Open ended Informal Working Group to the President of the General Assembly, A/69/780.##30. UN [United Nations] (2017). Report of the Preparatory Committee established by the General Assembly resolution 69/292: Development of an International Legally Binding Instrument under the United Nations Convention on the Law of the Sea on Conservation and Sustainable Use of Marine Biological Diversity of Areas Beyond National Jurisdiction, A/AC.287/2017/PC.4/2.##31. UN [United Nations] (2002). Report of the World Summit on Sustainable Development, Johannesburg, South Africa, 26 August- 4 September 2002, A/CONF.199/20.##32.UNCLOS [United Nations Convention on the Law of the Sea], adopted 10 December 1982, in force 16 November1994, United Nations Treaty Series, vol. 1833, pp. 396-581.##33.UNGA [United Nations General Assembly] (2004). Resolution 59/24, A/RES/59/24##34.UNGA [United Nations General Assembly] (2015). Resolution 69/292, A/RES/69/292##35.UNGA [United Nations General Assembly] (2015). Resolution 70/1, A/RES/70/1##36. UNGA [United Nations General Assembly] (2017). Resolution, A/RES/72/249##37. Wright, Glen, Julien Rochette, Kristina Gjerde and Isabel Seeger (2018). The Long and Winding Road: Negotiating A Treaty for The Conservation and Sustainable Use of Marine Biodiversity in Areas beyond National Jurisdiction, The Institute for Sustainable Development and International Relations (IDDRI), Study N°08/18 August 2018.##38. ITLOS [International Tribunal for The Law of the Sea] Seabed Disputes Chamber, Responsibilities and obligations of States with respect to activities in the Area, Advisory Opinion, 1 February 2011, ITLOS Reports 2011, pp. 10-78.##39. UNCLOS [United Nations Convention on the Law of the Sea] Annex VII Arbitral Tribunal (2016). In The Matter of the South China Sea Arbitration (Philippines v. China), Merits, Award of 12 July 2016, available at: https://pcacases.com/web/sendAttach/2086##

0 دسترسی به اطلاعات و اسناد اداری در حمایت از حقوق شهروندان در حقوق فرانسه The access to information and administrative documents in support of citizens' rights in French law https://jplsq.ut.ac.ir/article_75990.html 10.22059/jplsq.2019.261244.1779 0 حق دسترسی به اطلاعات نقش مهمی در افزایش میزان مشارکت شهروندان در جوامع مردم‌سالار دارد که می‌تواند فرد ذی‌نفع را در جریان رسیدگی‌های اداری یاری دهد و بدین‌ترتیب نقش مهمی را در جهت حمایت از حقوق و منافع فرد در برابر تصمیمات نامطلوب مقامات اداری ایفا کند. در این پژوهش تلاش شده تا ضمن بررسی چگونگی اعمال این حق در حقوق اداری ایران و فرانسه، ارتباط این حق در حمایت از حقوق و منافع شهروندان نیز مطالعه شود. در راستای بررسی پیشینة شکل‌گیری حق دسترسی به اطلاعات در نظام‌های حقوقی ایران و فرانسه و با مطالعة منابع و متون حقوقی موجود، این نکته مشخص می‌شود که امروزه حق مذکور با وجود تفاوت‌هایی، در این دو کشور مورد پذیرش واقع شده است. در هر حال نباید از این مسئله نیز غفلت کرد که اصل این حق با فاصلة زمانی زیادی در حقوق ایران به‌ تصویب رسیده ‌است. 1 The right of access to information is one of the most important principles that has been specially considered by most legal systems and plays the undeniable role regarding the participation of citizens in democratic societies. It should be noted that today, this issue has been accepted despite differences in Iranian and French legal systems. On the other hand, the right of access to administrative information and documents or access to administrative files during administrative proceedings is one of the main elements of defense rights which plays an important role in protecting the rights and interests of individuals against decisions of administrative authorities. 967 985 سعید خانی والی زاده Saeed Khani Valizadeh دکتری حقوق عمومی، دانشگاه پانتئون سوربن (پاریس1)، فرانسه، مدرس دانشگاه جمهوری اسلامی ایران saeid.valizade@yahoo.fr The access to information access to documents French law Administrative Law 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. انصاری، باقر (1386)، حقوق ارتباط‌ جمعی، تهران: سمت.##2. --------- (1387)، آزادی اطلاعات، تهران: دادگستر.##3. جم، فرهاد، «حق بر اطلاعات» در هداوند، مهدی و دیگران (1389)، آیین‌های تصمیم‌گیری در حقوق اداری، تهران: خرسندی.##4. هداوند، مهدی؛ آقایی طوق، مسلم (1389)، دادگاه‌های اختصاصی اداری، تهران: خرسندی.##5. هیمن - دوآ، آرلت (1382)، آزادی‌های عمومی و حقوق بشر، ترجمۀ یوسف مولایی و رشید برناک، تهران: گرایش.##ب) مقالات##6. حبیبی، محمدحسن (1382)، «بررسی حق آگاهی مردم به‌عنوان یک حق اساسی»، حقوق اساسی، ش 1.##7. خانی والی‌زاده، سعید (1397)،  بررسی ارتباط رعایت حقوق دفاعی و کرامت انسانی افراد در حقوق اداری ایران و فرانسه»، حقوق اداری، ش 14.##8. رضایی‌زاده، محمدجواد؛ احمدی، یحیی (1388)، «مبانی حق دسترسی شهروندان به اسناد و اطلاعات دولتی»، حقوق، سال سی‌ونهم، ش 4.##9. میرشکاری، علی‌اصغر (1386)، «تأملی بر حقوق شهروندی در چند نظام قضایی مختلف»، کارشناس، ش 69.##10. نمک‌دوست تهرانی، حسن (1383الف)، «حق دسترسی آزادانه به اطلاعات و دموکراسی»، رسانه، ش 59.##11. ---------------- (1383ب)، «آزادی اطلاعات و حق دسترسی: بنیان دموکراسی»، مجلس و پژوهش، ش42.##12. ویژه، محمدرضا؛ طاهری، آزاده سادات (1390)، «تحلیلی بر قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات در پرتو اصول کلی حاکم بر دسترسی به اطلاعات»، پژوهش حقوق عمومی، ش 35.##13. هداوند، مهدی (1388)، «معیارهای ادارۀ مطلوب و تحولات حقوق اداری: تحلیل مفهومی»، تحقیقات حقوقی، ویژه‌نامۀ ش 1.##ج) پایگاه اینترنتی##14. رضایت 60 درصدی مردم از پاسخگویی‌ها در سامانۀ دسترسی آزاد به اطلاعات، اول اردیبهشت 1397، قابل دسترسی در (http://www.irna.ir/fa/News/82892464)، دسترسی در 5 تیر 1397.##15. پیش‌نویس لایحۀ شفافیت، مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری، 25 تیر 1397، قابل دسترسی در  )پیش‌نویس_لایحه_شفافیت (http://www.css.ir/fa/content/112906،##دسترسی در 15 شهریور 1397..##2. فرانسوی##16. Braibant, G. et Bernard Stirn, (2005), Le droit administratif français, Paris, Presses de Sciences Po et Dalloz.##17. Chapus, R., (2001), Droit administratif général, t. 2, Paris, Montchrestien.##18. Debbasch, C., Colin, F.,(2014), Droit administratif, Paris, Economica.##19. Hostiou, R., (1975), Procédure et formes de l'acte administratif unilatéral en Droit français, Paris, L.G.D.J.##20. Lebreton, G., (2017), Droit administratif général, Paris, Dalloz.##21. Maillard Desgrées du Loû, D., (2000), Droit des relations de l’administration avec usagers, Paris, PUF.##22. Stassinopoulos, M., (1976), Le droit de la défense devant les autorités administratives, Paris, L.G.D.J.##23. Waline, J., (2016), Droit administratif, Paris, Dalloz.##B) Articles##24. Costa, J.-P., (1995), “La commission d’accès aux documents administratifs (CADA)“, R.F.D.A., pp. 184-190.##25. Coutant, P., (1955), “Une institution particulière du droit disciplinaire de la Fonction Publique : La communication du dossier”, Rev. adm., pp. 398-400.##26. Laveissière, J. , (1987), “Le 'droit à l'information' à l'épreuve du contentieux : à propos de l'accès aux documents administratifs”, D., pp. 275-285.##27. Lemasurier, J., (1980),“Vers une démocratie administrative : du refus d'informer au droit d'être informé”, R.D.P., juillet-décembre, pp. 1239-1269.##28. Morange, G., (1978), “Le secret en droit public français”, D., pp. 1-6.##29. Prétot, X., (2000), “Principes généraux du droit et emplois à la discrétion du Gouvernement : de la légalité de la décision mettant fin aux fonctions d'un préfet”, D., pp. 687-689.##30. Raimbault, Ph., (2002), “L'accès aux documents administratifs consacré comme nouvelle garantie fondamentale”, A.J.D.A., Pp. 691-694.##31. Sabourin, P., (1978), “Réflexions sur les rapports des citoyens et de l'Administration”, D.,pp. 61-68.##32. Thuillier, G., (1975), “Pour une histoire de la notation administrative : La communication du dossier et l'article 65 de la loi du 22 avril 1905”, Rev. adm. p. 454.##33. Waline, M., (1957), “Le principe audi alteram partem”, dans Livre jubilaire du Conseil d'État du Grand-Duché de Luxembourg, Luxembourg.##3. انگلیسی##34. Brown L.N, Bell J.S. , (1993), French administration law , New York, Oxford University Press.##35. Graves M., Lee H.P., (2007), Australian Administrative law , London, Cambridge University Press.##36. Nieto-Garrido E. And Delgado I.M., (2007), European Administrative law in the Constitutional treaty, Portland , Hart Publishing.##

0 نگرانی از تغییر اقلیم و همکاری ناگزیر بین‌المللی Climate Change Concern and inevitable international cooperation https://jplsq.ut.ac.ir/article_76030.html 10.22059/jplsq.2019.273596.1904 0 تغییر اقلیم به‌عنوان یکی از بحران‌های زیست‌محیطی به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم زندگی بشر در سراسر کرۀ زمین را دستخوش تهدید و آسیب کرده است. ابراز نگرانی فزاینده در خصوص پیامدها و مخاطرات ناشی از چنین بحران‌هایی، سبب شده است تا در حقوق بین‌الملل محیط زیست بر لزوم اقدام هماهنگ، مشارکت و هم‏فکری کلیۀ بازیگران بین‌المللی جهت چیرگی بر چنین مشکلاتی تأکید شود. مفاهیم و دکترین‌های نوپای حقوقی هر یک به‌نوبۀ خود کوشیده‌اند تا در راه صیانت جهانی از محیط زیست نقش‌آفرینی کنند. در این نوشتار، به یاری رویکردی نوین به اصول اساسی حقوق بین‌الملل محیط زیست و نحوۀ تعامل میان آنها در لوای مفهوم «نگرانی‌های مشترک بشری»؛ تکالیف جامعۀ بین‌المللی در قبال تعهدات ارگاامنس و هم‏چنین نقش و تعهدات دولت‌ها و سایر بازیگران بین‌المللی جهت رویارویی با نگرانی‌های مشترک زیست‌محیطی از نظر خواهد گذشت. 1 Climate change as a common environmental challenge has threatended human life across the globe. Increasing concern about the consequences of such crises in international environmental law has led to coordinated and cooperative actions between all international legal actors in order to overcome such problems. The newest legal concepts and doctrins, have been trying to play a role in protecting global environment. This article will firstly address the interaction between the basic principles of international environmental law through the concept of “common concerns of humanity”. Then, it goes through the international community duties regarding obligations Erga Omnes. Also the international legal actor‘s obligations to confront with common environmental concerns would be examined. 987 1005 شیما عرب اسدی Shima Arab Asadi استادیار گروه حقوق، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران جمهوری اسلامی ایران shima.arabasadi@gmail.com Common Concerns of Humankind Global Environment obligations Erga Omnes International Community international cooperation 1. فارسی##الف) کتاب##1. پورهاشمی، عباس و ارغند، بهاره (1392)، حقوق بین الملل محیط زیست، تهران، نشر دادگستر.##ب) مقاله##2. براون ویس، ادیت، ترجمه: ساعد، نادر، «حفاظت از محیط زیست و حقوق نسل های آینده، در پرتو رأی مشورتی 1996 دیوان بین‏المللی دادگستری»، فصلنامه سیاست خارجی، شماره 59، پاییز 1380، 847- 868.##3. جمالی، حمیدرضا (1388)، «نقد نظریه تاریخی حاکمیت در پرتو مفهوم میراث مشترک بشر»، فصلنامه تحقیقات سیاسی و بین المللی، شماره 3، 101-128.##4. جمالی، حمیدرضا (1389)، «محیط زیست بین المللی و میراث مشترک بشریت»، فصلنامه تحقیقات سیاسی و بین المللی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا، شماره چهارم، 119-149.##5. رنجبریان، امیرحسین، ارغنده‏پور، نفیسه (1391)، «پدیده دولت‏های در حال غرق: چاره‏اندیشی از نظرگاه حقوق بین‏الملل»، مجله حقوقی بین‏المللی، سال 29، شماره 46، 83-124.##6. موسوی، سید فضل الله؛ حسینی، سید حسین؛ موسوی فر، سید حسین (1394)، «اصول حقوق بین الملل محیط زیست در پرتو آرای مراجع حقوقی بین المللی»، فصلنامه پژوهش حقوق عمومی، دوره 17، شماره 48، 9-25.##2. انگلیسی##7. Birnie, Patricia and Boyle, Alan (2009), International Law and the Environment, Oxford University Press.##8. Hohmann, Harald (1994), Precautionary Legal Duties and Principles of Modern International Environmental Law, Graham &Trotman/Martinus Nijhoff.##B) Articles##9. Brown Weiss, Edith (2002), “Invoking State Responsibility in the Twenty-First Century”, Am. J. Int’l L (96), 798-816.##10. Brunnee, Jutta (2012), “The Global Climate Regime: Wither Common Concern?” in: Holger P. Hestermeyer et.al (eds.) Coexistence, Cooperation and Solidarity , Liber Ami corum for  Rüdiger Wolfrum, Volume I, Martinus Nijhoff, 721-736.##11. Cottier, Thomas; Aerni, Philipp; Karapinar, Baris; Matteotti, Sofya; de Sépibus, Joëlle and Shingal, Anirudh (2014), “The Principle of Common Concern and Climate Change”, NCCR Trade Working Paper No 2014/18, 1-25.##12. Ellis, Jaye (2012), “Extraterritorial Exercise of Jurisdiction for Environmental Protection: Addressing Fairness Concerns”, Leiden Journal of International Law 25, 397-414.##13. French, Duncan (2001), “A Reappraisal of Sovereignty in the Light of Global Environmental Concerns”, Legal Studies 21, 376-399.##14. Hardin, Garrett (1968), “the Tragedy of the Commons”, Science 162, 1243-1248.##15. Horn, Laura (2007), “Globalization, Sustainable Development and the Common Concern of Humankind”, Macquarie Law Journal, Vol 7, 53-80.##16. Hey, Ellen (2009), “Common Interests and the (Re)constitution of Public Space”, Environmental Policy and Law 39/3, 152-159.##17. Kiss, Alexandre (2003), “Economic Globalization and the Common Concern of Humanity” in Alexandre Kiss, Dinah Shelton, and Kanami Ishibashi (eds), Economic Globalization and Compliance with International Environmental Agreements, Kluwer Law International, 3-11.##18. Malhotra, Ajai (1998), “A Commentary on the Status of Future generations as a Subject of International Law” in E Agius et al, Future Generations and International Law, Routledge, 39-44.##19. Meinhard, Doelle (2015),” The Paris Agreement: Historic Breakthrough or High Stakes Experiment”, available at: http://ssrn.com/abstract=2708148##20. Nadakavukaren, Krista and Cottier, Thomas (2012), “Responsibility to Protect (R2P) and the Emerging Principle of Common Concern”, NCCR Working Paper, 1-18.##21. Rest, Alfred (1999), “Enhanced Implementation of the Biological Diversity Convention by Judicial Control”, Environmental Policy and Law 29(1), 32-42.##22. Rosenbloom, Jonathan (2014), “Local Governments and Global Commons”, Brigham Young University Law Review (Issue 6), 1489-1542.##23. Sands, Philippe (1994), “International Law in the Field of Sustainable Development”, the British Yearbook of International Law 65, 303, 341.##24. Shelton, Dinah (2009), “Common Concern of Humanity”, Iustum Aequum Salutare, V.1, 33-40.##25. Stec, Stephen (2010), “Humanitarian Limits to Sovereignty: Common Concern and Common Heritage Approaches to Natural Resources and Environment”, International Community Law Review 12, 361-389.##26. Timoshenko, Alexandre (1991), “International Legal and Institutional Framework for Global Climate Change” in Toru Iwama (ed), Policies and Laws on Global Warming: International and Comparative Analysis, 24-39.##27. Trindade, Antônio Augusto Cançado and Attard, David Joseph (1990), “Report of the Proceedings of the Meeting” in D J Attard (ed), The Meeting of theGroup of Legal Experts to Examine the Concept of the Common Concern of Mankind in Relation to GlobalEnvironmental Issues, 19-47.##28. Villalpando, Santiago (2010), “the legal dimension of the international community: how community interests are protected in international law”, The European Journal of International Law, Vol.21, no. 2, 387–419.##C) Documents and Cases##29. International Court of Justice, Barcelona Traction, light and power company, (Belgium v. Spain), second phase, Judgment, ICJ reports (1970).##30. International Court of Justice, Gabčikovo-Nagymaros Project (Hungary v. Slovakia), Judgment, ICJ Rep. 7 (1997).##31. International Court of Justice, Legality of the Use by a State of Nuclear Weapons in Armed Conflict, Advisory opinion, ICJ Rep. 66 (1996).##32. International Law Commission, Draft Articles on Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts, Report of the International Law Commission on the Work of Its Fifty-third Session, UN GAOR, 56th Sess., UN Doc. A/56/10 (2001).##33. International Union for the Conservation of Nature and Natural Resources, Draft InternationalCovenant on Environment and Development (2004).##34. Paris Agreement, twenty-first session of the Conference of the Parties to the United Nations Framework Convention on Climate Change, C.N.63.2016.TREATIES-XXVII.7.d, (12 December 2015).##35. Permanent Court of International Justice, S.S. Lotus (Fr. v. Turk), (ser. A) No. 10 (Sept. 7 1927).##36. Report of the United Nations Conference on the Human Environment (Stockholm declaration), UN Doc E/73/II.A/14 (1972), 11 ILM 1416, 1419 (1972).##37. UN Doc A/Res/43/53 (1988).##38. United Nations Convention on Biological Diversity, in 31 I.L.M. 818, 822, (5 June 1992). ##39. United Nations Framework Convention on Climate Change, 31 I.L.M. 849, 851 (9 May 1992).##

0 نقش نظارتی مجلس شورای اسلامی در حمایت از حقوق شهروندی Supervisory Role of the Parliament in Support of Citizenship Rights https://jplsq.ut.ac.ir/article_76164.html 10.22059/jplsq.2019.270895.1878 0 شهروندی مفهوم نوپا و جدیدی است که با عدالت و برابری ارتباط بسیار زیادی دارد. همچنین در مباحث و تعاملات حقوقی جایگاه ویژه‌ای را به خود اختصاص داده است. شهروندان به‌عنوان عضوی از جامعه، در مسائل مختلف جامعه با یکدیگر همکاری دارند و حقوق آنها با مسئولیت‌هایی همراه است که جهت کمک به جامعه و بهتر انجام شدن امور جامعه و ایجاد نظم عادلانه، بر عهدۀ آنهاست. مجلس شورای اسلامی وظیفۀ قانونگذاری و همچنین نظارت را بر عهده دارد. باید گفت درصورتی‌که نقش نظارتی مجلس به‌درستی ایفا شود، به حمایت از حقوق شهروندی منتج می شود و نظارت مجلس برای تأمین حقوق شهروندی از طریق حاکمیت قانون اعمال خواهد شد. تضییع حقوق شهروندی صرفاً از طریق قانونگذاری نامناسب صورت نمی‌گیرد، بلکه اجرای ناصحیح حاکمیت قانون به از بین رفتن حقوق شهروندی منجر می‌شود. با توجه به چالش‌های موجود در زمینۀ نظارت مجلس بر حقوق شهروندی، در این مقاله سعی داریم که نقش نظارتی مجلس در تأمین حقوق شهروندی را تجزیه‌وتحلیل کنیم.  1 Two important tasks are considered for the Islamic Consultative Assembly, including legislative and oversight. The Islamic Consultative Assembly, using the tools at its disposal, can ultimately support citizenship in the conduct of its oversight. For this reason, it should be said that the role of the parliamentary oversight can, if properly implemented, result in the protection of citizenship rights. Additionally, it should be acknowledged that the parliament's most important role in providing citizenship rights in striving for the rule of law can also be summarized in such a way that the parliamentary oversight should be organized in such a way that the establishment of the rule of law in the community is ensured that the establishment of the rule of law can Supporting citizenship rights is also a great help because many of the human rights violations in the community are not due to lack of law, but if the law is properly implemented, it can provide citizenship rights in the best way. This paper seeks to analyze the role of parliamentary oversight in providing citizenship rights. That is why, after expressing the concept of parliamentary oversight, we will explain the subject of the article. 1007 1027 رسول کرمی مقدم Rasool Karami Moghadam دانشجوی دکتری گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران r.karami1986@yahoo.com خیراله پروین Kheirollah Parvin استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران khparvin@ut.ac.ir Parliament Citizenship rights monitoring legitimacy Rule of Law 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. دهخدا، علی‌اکبر (1373)، لغت‌نامه دهخدا، تهران: مؤسسۀ انتشارات و چاپ دانشگاه تهران.##2. راسخ، محمد (1396)، نظارت و تعادل در نظام حقوق اساسی، چ چهارم، تهران: دراک.##3. رجب‌زاده، زهرا (1392)، حقوق شهروندی در صحیفۀ سجادیه، انتشارات علم‌آفرین.##4. رضایی پور، آرزو (1385)، حقوق شهروندی، انتشارات آریان، چاپ نشاط.##5. روحانی، حسن (1395)، منشور حقوق شهروندی، تهران: معاونت تدوین، تنقیح و انتشار قوانین و مقررات معاونت حقوقی ریاست جمهوری، چاپ اول.##6. زارعی، محمدحسین (1394)، گفتارهایی در حقوق عمومی مدرن حاکمیت قانون و دموکراسی، تهران: خرسندی.##7. ضیایی بیگدلی، محمدرضا (1390)، حقوق بین‌الملل عمومی، چ چهل‌ویکم، تهران: گنج دانش.##8. طباطبایی مؤتمنی، منوچهر (1390)، حقوق اداری، چ شانزدهم، تهران: سمت.##9. عباسی، بیژن (1395)، حقوق اداری، چ چهارم، تهران: دادگستر.##10. عبدی، عباس (1381)، حاکمیت قانون در ایران، (سید محمد هاشمی)، تهران: طرح نو.##11. کک دین، نگوین؛ دییه، پاتریک؛ پله، آلن (1382)، حقوق بین‌الملل عمومی، ج 1، ترجمۀ حسن حبیبی، تهران: اطلاعات.##12. کلارک، جرج (2004)، خطوط اساسی نظام حقوقی ایالات متحده، ادارة برنامه‌های اطلاعات بین‌المللی وزارت امور خارجۀ ایالات متحده.##13. لاگین، مارتین (1392)، مبانی حقوق عمومی، ترجمة محمد راسخ، چ سوم، تهران: نشر نی.##14. محسن شیخی، علی‌اصغر (1384)، نظارت و بازرسی، چ اول، تهران: زمزم هدایت.##15. مرتضایی، سید احمد (1390)، نظارت استصوابی یا استطلاعی، چ اول، مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی.##16. مرکز مالمیری، احمد (1387)، حاکمیت قانون مفاهیم، مبانی و برداشت‌ها، چ دوم، تهران: دفتر مطالعات حقوقی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی.##17. معین، محمد (1362)، فرهنگ فارسی معین، ج 4، تهران: امیرکبیر.##18. ملک افضلی اردکانی، محسن (1382)، نظارت و نهادهای نظارتی، چ اول، تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشة اسلامی.##19. می‌دری، احمد (1390)، حکمرانی مردم‌سالار، عنصر اصلی اصلاحات سیاسی و اقتصادی، مرکز کارآفرینی خصوصی بین‌المللی، ترجمة بهروز تصدیقی.##20. هاشمی، سید محمد (1392)، حقوق اساسی و ساختارهای سیاسی، چ دوم تهران: میزان.##ب) مقالات##21. راعی، مسعود (1390)، «حاکمیت قانون و احکام حکومتی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، مجلة حکومت اسلامی، ش 63.##22. راعی، مسعود؛ عطریان، فرامرز (1391)، «حاکمیت قانون و احکام حکومتی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، مجلة حکومت اسلامی، ش63.##23. سایبانی، علیرضا؛ جعفری، زهرا (1396)، «جایگاه نظارت مالی در قانون اساسی و بررسی آن در آرای شورای نگهبان»، ماهنامة پژوهش ملل، دورة دوم، ش 17.##24. سلماسی‌زاده، محمد؛ نژدنجفیان، محمدامین (1391)، «مجلس اول شورای ملی و تلاش برای تبیین حقوق اساسی»، مجلة تاریخ اسلام و ایران، ش 14.##25. شیانی، ملیحه؛ داوودوند، طاهره (1389)، «تحلیلی بر میزان آگاهی از حقوق شهروندی در میان دانشجویان»، مجلة برنامه‌ریزی و توسعة اجتماعی، وزارت علوم، ش 5.##26. عبدی، عباس (1380)، «فقدان حاکمیت قانون»، مجلة علوم اجتماعی، سال اول، ش6.##27. عطوف، حسین (1362)، «نخستین پیام حقوق شهروندی در ایران»، نشریة راه مردم، ش 25.##28. فروزنده، لطف‌الله (1385)، «نظارت و کنترل در مدیریت اسلامی»، مجلة مجلس و پژوهش، ش 53.##29. فروغی نیا، حسین (1390)، «بین‌المللی شدن حقوق بشر و دگردیسی در مفهوم حاکمیت دولت‌ها در عصر جهانی شدن»، فصلنامۀ مطالعات حقوق بشر اسلامی، سال اول، ش1.##30. الکیت، یورگن (1383)، «انتخابات آزاد و منصفانه»، ترجمۀ احمد مرکز مالمیری، مجلۀ مجلس و پژوهش، ش 46، سال یازدهم.##31. گرجی، علی‌اکبر (1387)، «حاکمیت قانون و محدودیت‌های حق دادخواهی در دیوان عدالت اداری»، مجلة حقوق اساسی، ش 9.##32. موسی‌زاده، ابراهیم (1387)، «نظارت انتخاباتی»، فصلنامة حکومت اسلامی، ش 48.##2. انگلیسی##33. Bindeshwar, Pathak & Shiva, Pratap Singh, (2010), Glimpses of Europe: A crucible of winning ideas, great civilizations and bloodiest wars, New Delhi, Gyan publishing house.##34. Michael Galchinsky, (2011), the war on terror and the right to legal personality, Atlanta center for human rights and democracy, Georgia state university.##35. Paul, D,Anieri, (2011), international politics: power and purpose in global affairs, Cengage learning, Boston.##B) Articles##36. M.Shapiro, (2004), “democratization and the judiciary”, journal review in development democracies, in S.Gloppen an R.Gargarell and E.Skaar, London, Frand Cass.##37. Robert, Kolb, (2007), “book revews the concept of international legal personality”, the European journal of international law, vol. 18, No. 4.##

0 قضیه مارشال؛ همسازی عمیقِ «نمود» و «بود» بین‌المللی Marshall's Case; the Deep Harmony of International "Phenomenon" and "Nomemon" https://jplsq.ut.ac.ir/article_76028.html 10.22059/jplsq.2019.263680.1811 0 متعاقب ثبت دادخواست‌های جزایر مارشال در 24 آوریل 2014 علیه سه دولت بریتانیا، هند و پاکستان در دفتر دیوان با ادعای عدم اجرای تعهداتشان به موجب مادة 6 معاهدة منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و حقوق عرفی، رأی صلاحیتی دیوان پس از استماع ادلة کتبی و شفاهی طرفین در 5 اکتبر 2016 صادر شد. با آنکه این نخستین قضیه‌ای بود که به‌طور خاص امکان ارزیابی مفهوم دقیق تعهدات مطرح‌شده در این ماده و وضعیت عرفی آنها را فراهم می‌آورد، با رأی دیوان دائر بر نبود اختلاف حقوقیِ بالفعل و قابلِ رسیدگیِ قضایی میان طرفین، وارد مرحلة رسیدگی ماهوی نشد. مقالة حاضر توجیه‌پذیری و مستدل بودن این تصمیم را با دو روش منطقی و جامعه‌شناختی بررسی می‌کند. به باور نگارندگان، دیوان با مقرر داشتن معیار جدید و بی‌سابقه‌‌ای که آستانة بالای «اطلاع» از وجود اختلاف در زمان ثبت دادخواست را بسان امری حکمی برای احراز وجود آن ضروری برمی‌شمرد، فرصتی طلایی برای تبیین تعهدات کشورهای دارندة سلاح‌های هسته‌ای، تبیین حدود و ثغور مفهوم جامعة بین‌المللی در کل و نیز توسعه و تحول آن را از دست داد و با پنهان شدن زیر حجاب «فرمالیزم خشک قضایی» دگربار از نفوذ بنیادین و بردوام منطق قدرت بر حقوق بین‌الملل پرده برداشت. 1 Following the applications filed by the Republic of the Marshall Islands on 24 April 2014, in the International Court of Justice instituting proceedings against the United Kingdom, India, and Pakistan, with a claim that they did not fulfill their international obligations under Article 6 of Nuclear Non-Proliferation Treaty and its corresponding customary international law obligations, the Court's judgement on jurisdiction was issued on 5 October 2016. Despite the fact that this case was the first time that the court could specifically assess the precise meaning of the obligations raised in article 6 and their customary status, it did not enter into the merits with the Court's judgement on the absence of a legal justiciable dispute between the parties. This article surveys the reasonableness and justification of this decision by two logical and sociological methodologies. According to the authors, the Court, by prescribing a new, formal and unprecedented criterion that requires the “notice” of the existence of a dispute at the time of filing an application, loosed a golden opportunity to international law development through clarifying the obligations of nuclear-weapon States and crystallizing the scope of the concept of international community as a whole. Hiding behind the veil of “judicial formalism”, the court seems again revealed the fundamental and continuance influence of the logic of power on international law. 1029 1054 مریم حاجی عرب Maryam Haji Arab دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران hajiarab.m@gmail.com سید محمد قاری سید فاطمی Seyed mohammad Ghari Seyed Fatemi استاد، گروه حقوق بین‌الملل و عمومی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران smohammd@hotmail.com Legal Dispute Notice Logical Methodology Sociological Methodology Hobbes ۱. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. الهویی‌ نظری، حمید (۱۳۸۹)، رویکرد انسانی در آرای دیوان بین‌الملل دادگستری، چ اول، تهران: دادگستر.##2. داوید، رنه؛ کامی‌ژوفره اسپینوزی (۱۳۸۷)، درآمدی بر حقوق تطبیقی و دو نظام بزرگ حقوقی معاصر، ترجمة سید حسین صفایی، تهران: دادگستر.##3. سادات‌میدانی، سید حسین (۱۳۸۸)، دیوان بین‌المللی دادگستری؛ ادلة اثبات دعوی، ج 3، تهران: جنگل.##4. شاملو، سوده (۱۳۹۳)، نسبیت احکام دیوان بین‌المللی دادگستری، تهران: انتشارات شهر دانش.##5. فلسفی، هدایت‌الله (۱۳۹۰)، صلح جاویدان و حکومت قانون؛ دیالکتیک همانندی و تفاوت، تهران: فرهنگ نشر نو.##6. ----------------- (۱۳۹۶)، سیر عقل در منظومة حقوق بین‌الملل؛ اصول اساسی روش‌شناسی حقوق بین‌الملل، تهران: نشر نو.##7. میرعباسی، عباس؛ سادات‌میدانی، سید حسین (۱۳۹۳)، دیوان بین‌الملل دادگستری در تئوری و عمل، چ پنجم، تهران: جنگل.##ب) مقالات##8. شاملو، سوده (1392)، «نقش دیوان بین‌المللی دادگستری در توسعة حقوق بین‌الملل»، فصلنامة پژوهش حقوق عمومی، سال پانزدهم، ش 41.##9. فلسفی، هدایت‌الله (۱۳۷۳)، «تحولات دادگستری بین‌المللی»، مجلة تحقیقات حقوقی دانشگاه شهید بهشتی، ش۱۵.##10. -------------- (بهار ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴)، «نابرابری دولت‌ها در قبول و اجرای معاهده عدم گسترش سلاح‌های هسته‌ای؛ تصورات و واقعیات»، مجلة حقوقی، ش ۱۸ و ۱۹.##11. --------------- (۱۳۷۰)، «روش‌های شناخت حقوق بین‌الملل»، مجله تحقیقات حقوقی دانشگاه شهید بهشتی، بهار و تابستان، ش ۹.##12.  --------------- (بهار و تابستان ۱۳۷۱)، «روش‌های شناخت حقوق بین‌الملل؛ شناخت منطقی حقوق بین‌الملل»، مجلة تحقیقات حقوقی دانشگاه شهید بهشتی، بهار و تابستان، ش ۱۰.##2. انگلیسی##13. Bedjaoui, Mohammed, (1991), International Law: Achievements and Prospects, Dordrecht Boston London: Martinus Nijhoff Publ.##14. Collier, John & Vaughan Lowe, (2000), the Settlement of Disputes in International Law, Oxford: Oxford University Press.##15. Dawson, Mark; De Witte, Bruno & Muir, Elise, (2013), Judicial Activism at the European Court of Justice, Cheltenham: Edward Elgar.##16. Danilenko, G.M (1993), Lawmaking in the International Community, Dordrecht Boston London: Martinus Nijhoff Publ.##17. Kolb, Robert, (2013), the International Court of Justice, Oxford; Portland, Oregon: Hart Publishing.##18. Lauterpacht, Hersch, (1982), the Development of International Law by the International Courts, Cambridge: Cambridge University Press.##19. Rosenne, Shabtai, (2006), The Law and Practice of the International Court: 1920-2005, Leiden, the Netherlands: Martinus Nijhoff Publ(4th ed).##20. Zimmermann, Andrea (2006), the statute of the international court of justice, Oxford: Oxford University Press##B) Articles##21. Bendor, A. L, (1997), “Are There any Limits to the Justiciability? The Jurisprudence and Constitutional Controversy in Light of the Israel and American Experience”, Indian International & Comparative Law Review7.2.##22. Jennings, R, (1992), “The Role of The International Court of Justice In The Development of International Environmental Law,” Review of European Community and International Environmental Law 1.3.##23. Buchanan, A & Golove, D, (2002), “Philosophy of international law”, in Scott Shapiro and Jules Coleman, The Oxford Handbook of Jurisprudence and Philosophy of Law, Oxford, Oxford University Press.##24. Alleged Violations of Sovereign Rights and Maritime Spaces in the Caribbean Sea (Nicaragua v. Colombia), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep, 2016.##25. Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide(Croatia v. Serbia), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 2008.##26. Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (Bosnia and Herzegovina v. Yugoslavia), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 1996 (II).##27. Application of the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination (Georgia v. Russian Federation), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 2011 (I)##28. Applicability of the Obligation to Arbitrate under Section 21 of the United Nations Headquarters Agreement of 26 June 1947, I.C.J Rep 1988.##29. Certain German Interests in Polish Upper Silesia (Germany v. Poland), Jurisdiction, Judgment, P.C.I.J. Series A, No. 6, 1925.##30. Certain Phosphate Lands in Nauru (Nauru v. Australia), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 1992.##31. Certain Property (Liechtenstein v. Germany), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 2005.##32. East Timor (Portugal v. Australia), Judgment, I.C.J. Rep 1995.##33. Interpretation of peace treaties with Bulgaria, Hungry and Romania, First phase, Advisory Opinion, I.C.J Rep 1950.##34. Interpretation of Judgments Nos. 7 and 8 (Factory of Chorzów), Judgment No 11, P.C.I.J, 1927, P.C.I.J., Series A, No. 13.##35. Land and Maritime Boundary (Cameroon v. Nigeria), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 1998.##36. Legality of the Threat or Use of Nuclear Weapons, Advisory Opinion, I.C.J. Rep 1996 (I).##37. Mavrommatis Palestine Concessions (Greece v. United Kingdom), Jurisdiction, Judgment, P. C. I. J (1924), Series A, No 2.##38. Military and Paramilitary Activities in and against Nicaragua (Nicaragua v. United States of America), Jurisdiction and Admissibility, Judgment, I.C.J. Rep 1984.##39. Monetary Gold Removed from Rome in 1943 (Italyv. France, United Kingdom and United States of America), Preliminary Question, I.C.J. Rep 1954.##40. Northern Cameroons (Cameroon v. United Kingdom), Preliminary Objections, Judgment, I.C.J. Rep 1963.##41. Nuclear Tests (Australia v. France and New Zealand v. France), I.C.J Rep 1995.##42. Nuclear Tests (Australia v. France) Judgment, I.C.J. Rep 1974.##43. Nuclear Tests (New Zealandv. France) Judgment I.C.J. Rep 1974.##44. Obligations Concerning Negotiations Relating to Cessation of the Nuclear Arms Race and to Nuclear Disarmament (Marshall Islands v. United Kingdom), Judgement, I.C.J. Rep, 2016.##45. Questions relating to the Obligation to Prosecute or Extradite (Belgium v. Senegal), Judgment, I.C.J. Rep 2012 (II).##46. Request for Interpretation of the Judgment of 20 November 1950 in the Asylum Case (Colombia v. Peru), I.C.J. Rep 1950.##47. Request for Interpretation of the Judgment of 31 March 2004 in the Case concerning Avena and Other Mexican Nationals (Mexico v. United States of America), Judgment, I.C.J. Rep 2009.##48. South West Africa case (Ethiopia v. Sought Africa and Liberia v. South Africa), Preliminary Objections, I.C.J Rep 1962.##49. South West Africa Case (Liberia V.South Africa &Ethiopia V. South Africa), Second Phase, I.C.J Rep 1966.##50. The Electricity Company of Sofia and Bulgaria (Belgiumv. Bulgaria), Preliminary Objection, 1939, P.C.I.J., Series. A/B, No. 7.##51. Eur. Court HR, 1978Ser. A, Vol.25, at 62.##D) Documents##52. International Court of Justice Constitution##53. Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons (NPT)##54. Memorial of the Marshall Islands (MMI)##55. Preliminary Objections of the United Kingdom (POUK)##56. Response dated 23 March 2016 of the United Kingdom to the questions by Judge Cançado Trindade.##57. Obligations Concerning Negotiations Relating to Cessation of the Nuclear Arms Race and to Nuclear Disarmament (Marshall Islands v. United Kingdom), 2016, Separate opinion of judges Tomka, Owada, Bhandari, Sebutinde.##58. ----------------, Dissenting opinion of judges Crawford, Bennouna, Robinson, Trinidad, Usof.##59. ----------------, Declarations of judges Abraham, Donoghue, Gaja, Xue.##

0 ماهیت حقوقی رابطۀ حکومت و اموال عمومی کاربری‌محور در فقه امامیه Study of the legal nature of the relationship between government and public properties in Imamieh jurisprudence https://jplsq.ut.ac.ir/article_75686.html 10.22059/jplsq.2018.260862.1773 0 اموالی که به‌صورت دائمی به برآورده ساختن یک هدف و کاربری عام اختصاص یافته‌اند، قسمی از اموال عمومی را شکل می‌دهند که از آن به‌عنوان «اموال عمومی کاربری‌محور» یاد می‌شود. پژوهش پیش رو با بهره‌گیری از مطالعات کتابخانه‌ای و اتخاذ رویکردی تحلیلی- توصیفی، در مقام شناسایی «ماهیت حقوقی رابطۀ حکومت و اموال عمومی کاربری‌محور»، به بررسی آثار و نظریه‌های فقهای امامیه پرداخته و به این نتیجه دست یافته است که ایشان با ارائۀ سه نظریۀ «مالکیت جهت»، «مالکیت عنوان» و «مالکیت شخصیت حقوقی اموال عمومی کاربری‌محور» در تمامی ادوار فقهی ماهیت حقوقی رابطۀ حکومت با این دسته از اموال را از نوع «نظارت، اداره و نگهداری» دانسته‌اند و «فقدان سلطۀ مالکانه بر این اموال»، «مالکیت عموم مردم نسبت به آنها» و «مالکیت شخصیت حقوقی خود این اموال» را به‌عنوان اثر اصلی پذیرش هر یک از نظریات مذکور به‌شمار آورده‌اند. 1 Properties that are permanently assigned to meet a public goal and use a form of public property, which is referred to as "public property of user orientation". The present research, using library studies and adopting an analytical-descriptive approach, has identified the "legal nature of the relationship between government and public property of user orientation" through the study of the works and theories of the Imamie`s jurisprudents has come to the conclusion that they have described the legal nature of the government's relationship with this category of property as "supervision, management and maintenance" by providing three theories of "ownership", "ownership of the title" and "ownership of the legal personality of public property" in all legal periods. Although the main owner of this property has identified different from the other in each of the above theories. 1055 1071 ولی رستمی Vali Rostami دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران vrostami@ut.ac.ir محمدصادق فراهانی Mohammadsadegh Farahani دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران msfarahani72@ut.ac.ir public property government Legal personality of the property Property ownership Title ownership 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. ارسطا، محمدجواد (1389)، نگاهی به مبانی تحلیلی نظام جمهوری اسلامی ایران، قم: بوستان کتاب.##2. انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی (1388)، دانشنامۀ حقوق خصوصی، ج 1، تهران: جنگل.##3. جعفری لنگرودی، محمدجعفر (1373)، حقوق اموال، تهران: کتابخانۀ گنج دانش.##4. _________________ (1391)، مجموعه محشی قانون مدنی (علمی، تطبیقی، تاریخی)، تهران: کتابخانۀ گنج دانش.##5. خامنه‌ای، سید محمد (1386)، مالکیت عمومی، تهران: انتشارات تولید کتاب (تک).##6. صدر، سید محمدباقر (1393)، اقتصاد ما، ترجمۀ سید ابوالقاسم حسینی ژرفا، قم: پژوهشگاه علمی تخصصی شهید صدر (انتشارات دارالصدر).##7. صفار، محمدجواد (1373)، شخصیت حقوقی، تهران: نشر دانا.##8. عمید زنجانی، عباسعلی؛ موسی‌زاده، ابراهیم (1389)، دانشنامۀ فقه سیاسی (مشتمل بر واژگان فقهی و حقوق عمومی)، ج 2، تهران: دانشگاه تهران.##9. فراهانی، محمدصادق (1396)، راهکارهای حقوقی حفاظت از اموال عمومی محلی در حقوق ایران، پایان‌نامة کارشناسی‌ارشد حقوق عمومی، تهران: دانشگاه تهران.##10. کاتوزیان، امیرناصر (1391)، اموال و مالکیت، تهران: میزان.##11. ___________ (1377)، حقوق مدنی: عقود معین، ج 3، تهران: کتابخانۀ گنج دانش.##12. منتظری، حسینعلی (1409ق [الف])، مبانی فقهی حکومت اسلامی، ج6، قم: مؤسسة کیهان.##13. مؤمن قمی، محمد (1394)، اموال و ثروت‌های عمومی در حکومت اسلامی، گردآورنده: محمدمهدی بهادروند، قم: معارف.##ب) مقالات##14. ابهری علی‌آباد، حمید؛ رضیان، عبدالله (1386)، «مفهوم و ماهیت وقف و وضعیت مالکیت مال موقوفه در فقه امامیه و حقوق مدنی ایران»، مقالات و بررسی‌ها، ش 86.##15. جهانیان، ناصر (1389)، «بررسی فقهی اقتصادی مالکیت وقف»، مجلۀ اقتصاد اسلامی.##16. خرازی، سید محسن (1384)، «پژوهشی در اقسام بانک و احکام آن»، مجلۀ فقه اهل بیت (فارسی)، ش 43.##17. مرتضوی، سید ضیاء (1393)، «مبانی و ادلۀ شرعی شخصیت حقوقی»، کاوشی نو در فقه، ش 2.##18. ___________ (1391)، «نظریة شخصیت حقوقی، نقطة عطفی در فقه آیت‌الله طباطبایی یزدی»، کاوشی نو در فقه، ش 73.##2. عربی##الف) کتاب‌ها##19. ابن ادریس، محمد بن منصور بن احمد (1410ق)، السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی، ج 1، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم‌.##20. ابن حمزه، محمد بن علی (1408ق)، الوسیلة إلى نیل الفضیلة‌، قم: انتشارات کتابخانه آیة‌الله مرعشى نجفى.##21. ابن زهره، حمزه بن علی حسینی (1417ق)، غنیة النزوع إلى علمی الأصول و الفروع‌، قم: مؤسسة امام صادق (ع).##22. اردبیلی، احمد بن محمد (1403ق)، مجمع الفائدة و البرهان فی شرح إرشاد الأذهان‌، ج4 و 7، قم، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم‌.##23. اصفهانی، سید ابوالحسن (1422ق)، وسیلة النجاة(مع حواشی الإمام الخمینی)، قم: مؤسسۀ تنظیم و نشر آثار امام خمینى (ره).##24. اصفهانى، محمدحسین (1418ق)، حاشیة کتاب المکاسب (ط- الحدیثة)، ج 3، قم: أنوار الهدى‌.##25. بحرالعلوم، محمد بن محمدتقی (1403ق)، بلغة ‌الفقیه، تهران: منشورات مکتبة الصادق.##26. بحرانی، یوسف بن احمد (1405ق)، الحدائق الناضرة فی أحکام العترة الطاهرة‌، ج21، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیه قم‌.##27. تبریزی، جواد (1426ق)، منهاج الصالحین، ج2، قم: مجمع الإمام المهدی (عج).##28. حر عاملی، محمد بن حسن (1409ق)، وسائل الشیعة، ج 17 و 19 و 25، قم: مؤسسة آل‌البیت (ع)‌.##29. حسینی حائری، سید کاظم (1423ق)، فقه العقود، ج 1، قم: مجمع اندیشة اسلامی.##30. حلبی، ابن ابی المجد علی بن حسن (1414ق)، إشارة السبق إلى معرفة الحق، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم.##31. خمینی، سید روح‌الله (1378)،کتاب ال‍بیع‌، ج 3، ت‍ه‍ران‌: م‍ؤس‍س‍ة‌ تنظیم‌ و نش‍ر آث‍ار ام‍ام‌ خ‍مینی‌.##32. خویی، سید ابوالقاسم (1410ق)، منهاج الصالحین، ج2، قم: نشر مدینة العلم.##33. راوندی، سعید بن عبدالله (1405ق)، فقه القرآن، ج1، قم: انتشارات کتابخانه آیة‌الله مرعشى نجفى.##34. روحانی، سید صادق (بی‌تا)، منهاج‌الصالحین، ج2، بی‌نا.##35. سبزواری، سید عبدالاعلی (بی‌تا)، جامع الأحکام الشرعیة‌، قم: مؤسسة المنار.##36. سبزواری، محمد باقر بن محمد (1423ق)، کفایة الأحکام‌، ج 1، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیه قم‌.##37. سیستانی، سید علی (1430ق)، منهاج الصالحین، ج2، بغداد: دار البذره.##38. شهید اول، محمد بن مکی عاملی (1412ق)، البیان، قم: نشر محقق.##39. شهید ثانی، زین‌الدین بن علی عاملی (1412ق)، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة، ج1 و 2، شارح: سلطان العلما، قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی.##40. شیرازی، سید محمد (1419ق)، الفقه، القانون‌، بیروت: مرکز الرسول الأعظم (ص) للتحقیق و النشر‌.##41. صافی، لطف‌الله (1416ق)، هدایة العباد‌، قم: دار القرآن الکریم.##42. طباطبایی قمی، سیدمحمد (1426ق)، مبانی منهاج‌الصالحین، ج2، قم: منشورات قلم الشرق.##43. طبرسی، فضل بن حسن (1410ق)، المؤتلف من المختلف بین أئمة السلف‌، ج1، مشهد: مجمع البحوث الإسلامیة‌.##44. طوسی، ابوجعفر محمد بن حسن (1390ق)‏، الاستبصار فیما اختلف من الأخبار‌، ج3، تهران: دارالکتب الاسلامیه.##45. ___________________ (1407ق)، الخلاف، ج5، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم‌.##46. علامه حلی، حسن بن یوسف (1414ق)، تذکرة الفقهاء (ط- الحدیثة)، ج 16، قم: مؤسسة آل‌البیت (ع).##47. ___________________ (1413ق)، مختلف الشیعة فی أحکام الشریعة، ج2، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم‌.##48. فاضل لنکرانی، محمد (1429ق)، تفصیل الشریعة فی شرح تحریر الوسیلة- الغصب، إحیاء الموات، المشترکات و اللقطة‌، قم: مرکز فقهى ائمۀ اطهار (ع).##49. فیاض کابلی، محمد اسحاق (بی‌تا)، منهاج الصالحین، ج2، بی‌نا.##50. کلینی، ابو جعفر محمد بن یعقوب (1407ق)، اصول الکافی، ج1، تهران: دارالکتب الإسلامیة.##51. گلپایگانی، سید محمدرضا (1413ق)، هدایة العباد، ج2، قم: دارالقرآن الکریم.##52. مازندرانی، علی‌اکبر (1417ق)، دلیل تحریر الوسیلة- الخمس‌، تهران: مؤسسة تنظیم و نشر آثار امام خمینى (ره).##53. محقق حلی، نجم‌الدین جعفر بن حسن (1412ق)، نکت النهایه، ج2، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم‌.##54. محقق کرکی، علی بن حسین عاملی (1413ق)، رسالة قاطعة اللجاج فی تحقیق حل الخراج، قم:‌ دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعة مدرسین حوزة علمیة قم‌.##55. منت‍ظری‌، ح‍سینع‍لی (۱۴۰9ق‌ [ب])‌،‏ دراسات فی ولایة الفقیه و فقه الدولة الإسلامیة، ج 3، ‏ق‍م‌: نشر تفکر.##56. نجفی، محمدحسن (1404ق)، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، ج 21 و 28 و 38، بیروت: دار إحیاء التراث العربی.##57. وحید خراسانی، حسین (1428ق)، منهاج‌الصالحین، ج3، قم، مدرسۀ امام باقر (ع).##58. یزدی، سید محمدکاظم (1409ق)، العروة الوثقى فیما تعم به البلوى‌، ج 2، بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.##59. _____________ (1414ق)، تکملة العروة الوثقى‌، ج1، قم: کتابفروشى داورى‌.##60. _____________ (1421ق)، حاشیة المکاسب‌، ج1، قم: مؤسسة اسماعیلیان.##ب) مقالات##61. حسینی حائری، سید کاظم (1379)، «مالکیه العیان و الجهات»، الفکر الاسلامی، ش 23.##

0 حقوق آبخوان‌های فرامرزی در پرتو طرح کمیسیون حقوق بین‌الملل Evolution of the Law of Transboundary Aquifers in International Law https://jplsq.ut.ac.ir/article_75615.html 10.22059/jplsq.2018.255511.1712 0 طی چندین دهة گذشته، منابع آبی زیرزمینی و آبخوان‌ها به‌طور فزاینده‌ای در معرض بهره‌برداری و آلودگی قرار داشته‌اند. این در حالی است که نه در سطح مدیریتی و نه در سطح آکادمیک حقوق بین‌الملل، منابع آبی زیرزمینی مورد توجه چندانی قرار نگرفته‌اند. تعداد موافقت‌نامه‌هایی که برای مدیریت آبخوان‌ها منعقد شده‌اند، انگشت‌شمارند. هرچند تدوین حقوق آب‌های زیرزمینی از میانة قرن بیستم و از سوی انجمن حقوق بین‌الملل به‌عنوان ارائة چارچوبی آکادمیک آغاز شد، در تمامی تلاش‌های صورت‌گرفته، منابع زیرزمینی هویتی مستقل برای خود نداشتند و به‌عنوان موضوعی فرعی در کنار آب‌های سطحی مانند رودخانه و دریاچه‌ها قرار می‌گرفتند؛ تا آنکه کمیسیون حقوق بین‌الملل تصمیم گرفت مستقل از منابع سطحی به بررسی و توسعة حقوق آب‌های زیرزمینی بپردازد. پیش‌نویس مواد حقوق آبخوان‌های فرامرزی اصلی‌ترین سندی است که به‌طور مستقیم به وضعیت آبخوان‌ها می‌پردازد. ازاین‌رو، تلاش می‌شود با ذکر پیشینه‌ای از نحوة تنظیم پیش‌نویس، علاوه‌بر تبیین منابع آبی و آبخوانی در جهان، حقوق مدیریت منابع آبخوانی که مورد توجه کمیسیون بوده است، بررسی شود. 1 Groundwater constitutes approximately 98% of the world’s accessible freshwater resources. Since population growth and climate change are increasingly putting pressure on water resources, groundwater protection and management is of paramount importance for life on earth. Many aquifers are in peril due to poor governance and insufficient legal frameworks. While surface water has been given considerable attention, groundwater has not received the same recognition, where the number of international agreements for rivers or lakes is outnumbering those applicable to transboundary aquifers. The earliest articulation of an international legal regime specifically applicable to these transboundary groundwater resources is found in the work of the International Law Association in its Helsinki Rules of 1966. Nearly seventy years later, following six years of research by International Law Commission, the UN General Assembly adopted a resolution containing nineteen Draft Articles on transboundary aquifers. However, there are no more than ten treaties that have aquifer-specific legal mechanisms in international context so far. These facts lead to lack of established laws and procedures with respect to aquifers. Furthermore, when it comes to practice, there is plenty of ambiguity about the applicability of the principles over aquifers and groundwater which are naturally adopted from the surface water law. 1073 1094 مرتضی نادری Morteza Naderi دانشجوی دانشجوی دورة دکتری حقوق بین‌الملل، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران anosh.naderi@yahoo.com سید حسین سادات میدانی Hossein Sadat Meidani استادیار دانشکدة روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران hossen_sadat@yahoo.com Aquifer Draft Articles on Law of Transboundary Aquifers international law commission International Water Law UN Watercourse Convention انگلیسی##1. Boisson de Chazournes, Laurence (2013), Fresh Water in International Law, New York Oxford University Press, First edition.##2. Conti, Kirstin I (2014), Factors Enabling Transboundary Aquifer Cooperation a Global Analysis, Delft, the International Groundwater Resource Assessment Centre, First edition.##3. Fitts, Charles (2012), Groundwater Science, Cambridge, Academic Press, Second Edition.##4. Louka, Elli (2006), International Environmental Law: Fairness, Effectiveness, and World Order, New York Cambridge University Press, First edition.##5. Margat, Jean, Gun, Jac van der (2013), Groundwater Around the World: Geographic Synopsis, New York, CRC Press, First edition.##6. Miller, Tyler (2011), Living in the Environment Concepts, Connections, and Solutions, Belmont, Brooks Cole, Seventeenth Edition.##7. Sands, Philippe (2012), Principles of International Environmental Law, Cambridge, Cambridge University Press, Third Edition.##8. Stephan, Raya Marian (2009), Transboundary Aquifers: Managing a Vital Resource, Paris, UNESCO, First Edition.##B) Articles[V1] ##9. McCaffrey, Stephen C (2009), “Current Developments the International Law Commission Adopts Draft Articles on Transboundary Aquifers”, The American Journal of International Law, Vol. 103.##10. Eckstein Gabriel, Sindico, Francesco (2014), “The Law of Transboundary Aquifers: Many Ways of Going Forward, But Only One Way of Standing Still”, Review of European, Comparative & International Environmental Law, Vol. 23, Issue 1.##11. Mechlem, Kerstin (2011), “Past, Present and Future of the International Law of Transboundary Aquifers”, International Community Law Review, Vol 22.[V2] ##12. Wilk, Alexander (2016), “The Utilization of the Nubian Sandstone Aquifer System In Light Of Islamic Norms and Its Impact on the Emerging Law of Transboundary Fossil Aquifers”, University of Essex.##13. Milmana, Anita & Rayb, Isha (2011), “Interpreting The Unknown: Uncertainty And The Management Of Transboundary Groundwater”, Water International, Vol. 36, No. 5.##14. Conti1, Kirstin I. & Gupta, Joyeeta (2015), “Global Governance Principles for the Sustainable Development of Groundwater Resources”, International Environmental Agreements: Politics, Law and Economics, Volume 16, Issue 6.##15. Nagle, Renee Martin (2011), “Fossil Aquifers: A Common Heritage of Mankind”, George Washington Journal of Energy and Environmental Law, Vol. 2, Issue 3.##16. Carlson, Justin (2011), “A Critical Resource or Just a Wishing Well? A Proposal To Codify The Law On Transboundary Aquifers And Establish An Explicit Human Right To Water”, American University International Law Review, Vol. 26.##17. Traversi, Christine (2011), “The Inadequacies of The 1997 Convention On International Water Courses and 2008 Draft Articles On the Law of Transboundary Aquifers”, Houston Journal of International Law, Vol. 33, Issue 2.##C) Reports##18. Gleick, Peter H. (2014), The Biennial Report on Freshwater Resources, The World’s Water Vol. 8, Pacific Institute for Studies in Development, Environment, and Security.##19. Mogadam, Noosheen, Whitworth, Thomas (2016), The Water Report 2016, Stockholm International Water Institute, SIWI.##20. UN World Water Development Report (2017), Wastewater: The Untapped Resource, Paris, UNESCO.##21. UN General Assembly (2016), Resolution A/RES/71/150, the Law of Transboundary Aquifers.##22. UN General Assembly (2016), Resolution, A/71/517, the Law of Transboundary Aquifers.##23. UN General Assembly (2013), Report of the Sixth Committee, the Law of Transboundary Aquifers, UN Doc. A/68/470.##24. UN General Assembly Official Records (2016), Sixth Committee, Summary record of the 18th meeting, A/C.6/71/SR.18.##25. UN International Law Commission (2008), Draft articles on the Law of Transboundary Aquifers, Yearbook of the International Law Commission, vol. II, Part 2.##26. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (2016), International Hydrological Programme Water, Megacities and Global Change.##27. World Health Organization and the United Nations Children’s Fund (2017), Progress on Drinking Water, Sanitation and Hygiene: 2017 Update and SDG Baselines.##

0 ظرفیت‌های مراجع قضایی ایران در مبارزه با آلودگی هوا Iranian Judicial System's Capacities in the Fight against Air Pollution https://jplsq.ut.ac.ir/article_75609.html 10.22059/jplsq.2019.249222.1643 0 به‌رغم گذشت ده‌ها سال از وضع قوانین و مقررات مرتبط با آلودگی هوا در ایران که اولین نمونۀ جامع آن، آیین‌نامۀ جلوگیری از آلودگی هوا مصوب 1354 و آخرین نمونۀ آن قانون هوای پاک مصوب 1396 است، معضل آلودگی هوا در ایران همچنان جدی است. بقای معضل آلودگی هوا در ایران، تا حدودی ناشی از نقص قوانین و مقررات و تا حدودی ناشی از عملکرد ضعیف نهادهای حکومتی در اجرای صحیح این قوانین و مقررات است. با وجود این، مراجع قضایی ایران به‌عنوان آخرین ملجأ نظارت بر اجرای قوانین و مقررات، می‌توانند نقشی اساسی در مبارزه با آلودگی هوا داشته باشند، به‌ویژه اگر در این مسیر از نقاط قوت و فرصت‌های موجود به‌نحو شایسته استفاده شود. در این نوشتار با استناد به قوانین و مقررات ایران و به شیوه‌ای توصیفی‌ـ‌تحلیلی، به معرفی این نقاط قوت و فرصت‌ها می‌پردازیم با این امید که: 1. غفلت مراجع قضایی ایران نسبت به این نقاط قوت، و تردیدشان در بهره‌مندی از آنها در مبارزه با آلودگی هوا، برطرف شود، و 2. آگاهی اشخاص و نهادهای مؤثر در طرح دعاوی مرتبط با آلودگی هوا، از فرصت‌های موجود افزایش یافته و بهره‌مندی آنها از این فرصت‌ها ارتقا یابد. 1 Despite passage of tens of years since the adoption of the first laws and regulations relating to air pollution in Iran which their first comprehensive instance was the Regulation of Prevention of Air Pollution of 1975 and the latest instance of them is the Clean Air Act of 2017, the air pollution problem in Iran is still serious. Persistence of this problem in Iran, is partly due to defect of laws and regulations and partly due to the poor performance of them by governmental organs. Nevertheless, the Iranian judicial institutions, as the last resort for supervision on the enforcement of laws and regulations, can play a key role in the fight against air pollution, especially if the available strengths and opportunities are appropriately used in this fight. In this article, we will, referring to Iran's laws and regulations and in an analytical way, explain these strengths and opportunities in the hope that: 1. negligence of these strengths by judicial institutions, and their doubts about the use of them in the fight against air pollution would be resolved, and 2. awareness of available opportunities and use of them by individuals and institutions involved in air pollution lawsuits would be increased. 1095 1116 عبدالمجید سودمندی Abdolmajid Soudmandi استادیار گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران soudmandi.jd@gmail.com Air pollution Department of Environment Opportunities the Constitution Judicial Institutions Human Rights Treaties Strengths 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. آگاه، وحید (1389)، حقوق بنیادین و اصول حقوق عمومی در رویۀ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری (1388-1361)، تهران: جنگل.##2. ضیائی بیگدلی، محمدرضا (1386)، حقوق بین‌الملل عمومی، تهران: کتابخانۀ گنج دانش.##3. کاتوزیان، ناصر (1385)، فلسفۀ حقوق، ج 2، تهران: شرکت سهامی انتشار.##4. مرادی، حسن (1396)، حقوق محیط زیست بین‌الملل، ج 1، تهران: میزان.##5. معاونت آموزش قوۀ قضاییه (1386)، آراء منتخب مراجع قضایی ایران، قم: نشر قضا.##ب) مقالات##6. ارشدی، محمدیار (1384)، «نقش قوۀ قضاییه در حفاظت از محیط زیست»، فصلنامۀ مدرس علوم انسانی، دورۀ 9، ش 3، صص 1-19.##7. امیدی، جلیل؛ یوسفی‌پور، فرهاد  (1393)، «موقعیت و مبانی ارزش‌گذاری محیط زیست و لزوم مقابله با آلاینده‌ها در فقه اسلام»، مطالعات فقه و حقوق اسلامی، سال ششم، ش 10، صص 7-30.##8. تیلا، پروانه (1383)، «تفسیر قضایی قانون اساسی در رویۀ دیوان عدالت اداری»، مجلۀ پژوهش‌های حقوقی، سال سوم، ش 5، صص 51-72.##9. جلالی، محمد؛ سعیدی‌روشن، حمیده (1395)، «نقش دیوان عدالت اداری در صیانت از قانون اساسی»، مجلۀ حقوقی دادگستری، ش 94، صص 121-146.##10. حبیبی، محمدحسن (1382)، «حق برخورداری از محیط زیست سالم به‌عنوان حق بشریت»، مجلۀ دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، ش 60، صص 131-170.##11. دیانی، عبدالرسول (1381الف)، «مستندات رأی قاضی/قسمت دوم»، ماهنامۀ دادرسی، ش 34، صص 3-7.##12. ------------- (1381ب)، «مستندات رأی قاضی/قسمت پایانی»، ماهنامۀ دادرسی، ش 35، صص 15-18.##13. رحمت‌اللهی، حسین؛ شیرزاد، امید (1393)، «حق بر محیط زیست سالم در رویۀ قضایی دیوان عدالت اداری»، دوفصلنامۀ مطالعات حقوق بشر اسلامی، سال سوم، ش 6، صص 97-108.##14. سلیمی‌بنی، صادق (1392)، «وضعیت‌سنجی فرهنگی نظام جمهوری اسلامی در آغاز دهۀ چهارم انقلاب: قوت‌ها، ضعف‌ها، فرصت‌ها و تهدیدها»، فصلنامۀ مطالعات انقلاب اسلامی، ش 35، صص 47-68.##15. شریعت‌باقری، محمدجواد (1390)، «برتری معاهدات بین‌المللی نسبت به قوانین عادی»، مجلۀ تحقیقات حقوقی، ش 56، صص 279-305.##16. عبدالهی، محسن (1386)، «حمایت کیفری از محیط زیست: تأملی بر بایسته‌های حقوق کیفری زیست‌محیطی»، فصلنامۀ علوم محیطی، سال پنجم، ش 1، صص 97-117.##17. عنایت، سید حسین (1365)، «تنظیم معاهدات بین‌المللی در حقوق کنونی ایران و مطالعۀ تطبیقی آن با فقه اسلامی و حقوق بین‌الملل معاصر»، مجلۀ حقوقی، ش 7، صص 97-190.##18. قاسمی، ناصر (1380)، «نگرش حقوق کیفری ایران دربارۀ بزه آلودگی هوا»، فصلنامۀ دیدگاه‌های حقوقی، ش 22-21، صص 115-132.##19. کوشکی، غلامحسن (1388)، «چالش‌های نظام کیفری ایران در حوزۀ جرایم زیست‌محیطی»، مجلۀ اطلاع‌رسانی حقوقی، سال ششم، ش 18-17، صص 87-104.##20. لطفی، حسن؛ مولائی، آیت (1389)، «جایگاه اصل پرداخت آلوده‌ساز در نظام حقوق محیط زیست ایران»، فصلنامۀ دیدگاه‌های حقوقی، ش 50-49، صص 65-92.##21. محمداسماعیل، صدیقه؛ قربانی، محبوبه (1393)، «ارزیابی راهبردی ادارۀ  کل پردازش و سازماندهی سازمان اسناد و کتابخانۀ ملی ج.ا.ا. براساس ماتریس SWOT»، فصلنامۀ مطالعات ملی کتابداری و سازماندهی اطلاعات، دورۀ 25، ش 3، صص 163-179.##22. نوروزی، قدرت‌الله (1389-1388)، «نقش دیوان عدالت اداری در توسعه و حمایت از حقوق بشر»، فصلنامۀ تحقیقات حقوقی آزاد، ش 7-5، صص 241-280.##23. هاشمی، سیدحسین؛ کوشا، جعفر (1380)، «بررسی تعارض اصل 167 قانون اساسی با اصل قانونی بودن جرایم و مجازات‌ها»، نامۀ مفید، دورۀ 7، ش 26، صص 69-96.##24. ویژه، محمدرضا؛ کتابی رودی، احمد (1393)، «حدود صلاحیت دیوان عدالت اداری در انتصاب مدیران مؤسسات عمومی غیردولتی (مطالعۀ موردی مدیر عامل سازمان تأمین اجتماعی)»، فصلنامۀ دیدگاه‌های حقوق قضایی، ش 65، صص 181-204.##ج) آرای هیأت عمومی دیوان عدالت اداری##25. دادنامۀ 1023 مورخ 28/12/1391##26. دادنامۀ 110 مورخ 19/09/1373##27. دادنامۀ 16 مورخ 24/01/1382##28. دادنامۀ 44 مورخ 01/02/1387##29. دادنامۀ 61-62 مورخ 30/02/1380##30. دادنامۀ 856 مورخ 28/10/1395##د) خبر و وب‌سایت##31. خبرگزاری ایسنا، بررسی یک تکلیف قانونی که به فراموشی سپرده شده است: معضلی به نام «آلودگی هوا»؛ کوتاهی «دادستان» یا حصار محکم مسببان، 04/11/1391.##32. روزنامۀ حمایت، ضرورت وجود قانون جامع محیط زیست با ارزش فراقانونی، 26/08/1394.##33. وب‌سایت داتیکان، چرا قضات به معاهدات بین‌المللی استناد نمی‌کنند؟، 01/12/1395، به نشانی:         http://www.datikan.com##2. انگلیسی##34. Bradnee Chambers, Marcos Orellana, Ana Paula Parente, Lydia Slobodian, Dominique Lochridge-Gonzales, Jamie Sawyer, Dustin Lauermann and Erica Smith (2014), UNEP Compendium on Human Rights and the Environment: Selected International Legal Materials and Cases, Nairobi, UNON Publishing Services Section.##35. United Nations (2008), Compilation of General Comments and General Recommendations Adopted by Human Rights Treaty Bodies, HRI/GEN/1/Rev.9.##B) Articles##36. Segal, Cory & Nilsson, Annika (2015), "The Use of Human Rights in the Fight against Air Pollution", Available online at: https://www.jur.lu.se/WEB.nsf/%28MenuItemByDocId%29/ID27D17AE5595F2E5AC1257D6300302F4A/$FILE/Cory%20Segal.pdf##C) Documents##37. Additional Protocol to the American Convention on Human Rights in the Area of Economic, Social and Cultural Rights.##38. African charter on human and peoples' rights.##

0 «دکترین محدودیت‌ها» و «محدودیت‌های متقابل» از منظر «گفت‌وگوی محاکم» اتحادیۀ اروپا و نهادهای دادرسی اساسی دولت‌های عضو The “Limits” and “Counter-Limits Doctrine” From The Point of View of “Dialogue Between Courts” of European Union and Institutions For Constitutional Justice of Member States https://jplsq.ut.ac.ir/article_75613.html 10.22059/jplsq.2019.273756.1905 0 رابطۀ نظام‌های حقوقی ملی و فراملی از موضوعات اصلی مطالعات حقوق عمومی محسوب می‌شود. در واقع مسئلۀ کلیدی این است که در زمان تعارض بین مقررات داخلی و قواعد فراملی، تا چه حد دولت‌ها موظف‌اند از قوانین بین‌المللی پیروی کنند؛ به بیان دیگر، پرسشی که باید به آن پاسخ داد این است که آیا برتری کلی حقوق فراملی بر حقوق داخلی کشورها، حتی بین رژیم‌هایی که ارجحیت حقوق بین‌الملل را قبول کرده‌اند، تا چه حد ضمانت اجرا دارد و آیا استثناهایی برای این برتری، به‌خصوص در حوزۀ تضمین حقوق بنیادین، وجود دارد یا خیر. در این مقاله سعی می‌شود با مطالعۀ آرای برخی از نهادهای دادرسی اساسی کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا و در راستای بحث «گفت‌وگوی محاکم» بین نهادهای مذکور و محاکم اتحادیۀ اروپا و همچنین با استناد به «دکترین محدودیت‌ها» و «محدودیت‌های متقابل»، پاسخ پرسش مطروحه را ارائه کنیم.  1 The relationship between national and supra-national or international legal systems is one of the most important issues of public law researches. Indeed the real question is that when there is a struggle between national and international law, until what point national legal system should follow supra-national rules. In other words, we must answer the question that until what point governments are obliged to respect supra-national legal system, specially about those States who recognize the priority of international law, and if there are exceptions to this rule, overall about the safeguard of fundamental rights. In this paper we will try to find the answer, through the analysis of some sentences issued by the constitutional courts of European Union member States, with attention to the issue of “Dialogue Between Courts” of European Union and Institutions For Constitutional Justice of this supra-national organization and about the “Limits” and “Counter-Limits Doctrine”. 1117 1131 علیرضا جلالی Ali Reza Jalali استادیار، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران جمهوری اسلامی ایران a.jalali@du.ac.ir محمد ابوعطا Mohammad Abouata دانشیار، گروه حقوق، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران جمهوری اسلامی ایران abouata@semnan.ac.ir European Union Constitutional Courts Limits Doctrine Counter-Limits Doctrine Dialogue between Courts 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. ضیائی بیگدلی، محمدرضا (1385)، حقوق بین‌الملل عمومی، تهران: کتابخانۀ گنج دانش.##2. کدخدائی، عباسعلی (1380)، ساختار و حقوق اتحادیۀ اروپایی، چ اول، تهران: میزان.##3. موسی‌زاده، رضا (1392)، بایسته‌های حقوق بین‌الملل عمومی، تهران: میزان.##ب) مقالات##4. فرخی، رحمت‌اله؛ رمضانی قوام‌آبادی، محمدحسین؛ زمانی، سید قاسم (1394)، «نقش دیوان اروپایی دادگستری در توسعۀ وحدت حقوقی اتحادیۀ اروپا»، فصلنامۀ پژوهش حقوق عمومی، دورۀ 17، ش 49، ص 83-57.##5. کدخدائی، عباسعلی (1380)، «نگرشی به ساختار دیوان دادگستری اروپایی و نقش آن در رون همبستگی اتحادیه»، مجلۀ دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دورۀ 51، ش 0، ص 106-87.##2. انگلیسی##6. Kostoris, Roberto (2018), Handbook of European Criminal Procedure, Cham, Springer.##7. Ziccardi Capaldo, Giuliana (Ed.) (2018), The Global Community Yearbook of International Law and Jurisprudence 2017, Oxford, Oxford University Press.##B) Articles##8. Kustra, Aleksandra (2015), “Reading the Tea Leaves: The Polish Constitutional Tribunal and the Preliminary Ruling Procedure”, German Law Journal, Vol. 16, No. 6, pp. 1543-1568.##9. Lacchi, Clelia (2016), “Review by Constitutional Courts of the Obligation of National Courts of Last Instance to Refer a Preliminary Question to the Court of Justice of the EU”, German Law Journal, Vol. 16, No. 6, pp.1663-1700.##10. Martinico, Giuseppe (2009), “Preliminary Reference and Constitutional Courts: Are You in the Mood For Dialogue?”, Tilburg Institute of Comparative and Transnational Law,Vol. ???No. 10, pp. 2-29.##11. Millet, Francois Xavier (2014). “How much lenience for how much cooperation? On the first preliminary reference of the French Constitutional Council to the Court of Justice”, Common Market Law Review, Vol. 51, No. ???, Issue 1, pp. 195-218.##12. Millet, Francois Xavier, Perlo, Nicoletta (2015), “The First Preliminary Reference of the French Constitutional Court to the CJEU: Rvolution de Palais or Revolution in French Constitutional Law?”, German Law Journal, Vol. 16, No. 6, pp. 1471-1490.##13. Paris, Davide (2015), “Constitutional Courts as Guardians of EU Fundamental Rights? Centralised Judicial Review of Legislation and the Charter of Fundamental Rights of the EU: European Court of Justice (Fifth Chamber), Judgment of 11 September 2014, Case C-112/13, A v B and others”, European Constitutional Law Review, Vol. 11, Issue 2, pp. 389-407.##14. Pelin-Raducu, Ioana (2013), “Deferential Dialogues between the Court of Justice and Domestic Courts Regarding the Compatibility of the EU Data Retention Directive with (Higher?) National Fundamental Rights Standards”, Perspectives on Federalism, Vol. 5, Issue 3, pp. 1-23.##15. Pollicino, Oreste (2010), “The New Relationship between National and the European Courts after the Enlargement of Europe: Towards a Unitary Theory of Jurisprudential Supranational Law?”, Yearbook of European Law, Vol. 29, Issue 1, pp. 65-111.##16. Rangel De Mesquita, Maria José (2016), “The Court of Justice of the European Union”, in Moura Vicente, Dario (Ed.), Towards a Universal Justice? Putting International Courts and Jurisdictions Into Perspective, Leiden, Brill, 451-467.##17. Rodríguez-Izquierdo Serrano, Miryam (2015), “The Spanish Constitutional Court and Fundamental Rights Adjudication After the First Preliminary Reference”, German Law Journal, Vol. 16, No. 6, pp. 1509-1528.##18. Torres Perez, Aida (2014), “Melloni in Three Acts: From Dialogue to Monologue”, European Constitutional Law Review, Vol. 10, Issue 2, pp. 308-331.##3. ایتالیایی##A) Articoli##19. Brunetti, Leonardo (2018), “Libertà religiosa e ordine pubblico: gli artt. 8 e 19 Cost. come norma generale inclusiva ed esclusiva”, Forum di quaderni costituzonali, No. 9, 1-31.##20. Calvano, Roberta (2016), “La Corte costituzionale e i “Controlimiti” 2.0”, Federalismi, No. 1, pp.1-19.##21. Catalano, Stefano (2013), “Il primo rinvio pregiudiziale del Conseil constitutionnel alla Corte di giustizia dell'Unione europea. Contesto e ragioni di una decisione non rivoluzionaria”, Rivista AIC, No. 1, pp. 1-14.##22. Ferrante, Massimo Luigi (2018), “La sentenza n. 115/2018 con la quale la Corte costituzionale ha posto fine all’affaire Taricco: una decisione ferma ma diplomatica”, Diritti fondamentali, No. 2, pp. 1-29.##23. Losana, Matteo (2017), “Il caso “Taricco” e la funzione “emancipante” della nostra Costituzione”, Osservatorio costituzionale, No. 2, pp.1-18.##24. Repetto, Giorgio (2016), “La Cassazione sul caso Taricco, tra disapplicazione con effetti retroattivi in mala partem e mancata attivazione dei controlimiti”, Rivista AIC, No. 2, pp. 1-9.##4. آرای دیوان دادگستری اتحادیۀ اروپا##25. Court of Justice of the European Union, C-106-77, 9 March 1978.##26. Court of Justice of the European Union, C-399-11, 26 February 2013.##27. Court of Justice of the European Union, C-168-13, 30 May 2013.##28. Court of Justice of the European Union, C-105-14, 8 September 2015.##29. Court of Justice of the European Union, C-42-17, 5 December 2017.##5. آرای نهادهای دادرسی اساسی##30. Tribunal Constitucional, 86-2011, 9 June 2011.##31. Tribunal Constitucional, 26-2014, 13 February 2014.##32. Conseil Constitutionnel, 314p-2013, 4 April 2013.##33. Conseil Constitutionnel, 314-2013, 14 June 2013.##34. Corte Costituzionale, 24-2017, 23 November 2016.##35. Corte Costituzionale, 115-2018, 10 April 2018.##

0 نقد و تحلیل حقوقی دفاع رعایت مجوز دولتی در زیان‌های زیست‌محیطی در رهنمود زیست‌محیطی 2004 اروپا Legal critique and analyzing of Compliance with the State permit Defense for Environmental Damage in the 2004 European Environmental Directive https://jplsq.ut.ac.ir/article_75616.html 10.22059/jplsq.2018.247500.1634 0 «پارلمان اروپا» در 21 آوریل 2004، «رهنمود 35 /2004 دربارۀ مسئولیت محیط‌زیستی راجع به پیشگیری و جبران خسارت‌های محیط‌زیستی» را برای پاسخ به فجایع زیست‌محیطیِ با ابعاد خسارت گسترده به تصویب رسانید. «رهنمود» یادشده دو نوع رژیمِ مسئولیت مدنی محض (به‌عنوان اصل) و مسئولیت مدنی مبتنی بر تقصیر (استثنا بر اصل) را شناسایی کرده است. متصدی یا عامل زیان می‌تواند در مقابل مسئولیت محض تحمیلی، دفاعی را که در بخش الف بند 4 مادۀ 8 «رهنمود» بیان شده (دفاع رعایتِ مجوز دولتی)، به‌عمل آورد و دولت‌های عضو مختارند که دفاع متصدی یا عامل زیان را بپذیرند یا رد کنند؛ این دفاعِ اختیاری (به لحاظ اختیار دولت‌ها در پذیرش یا رد)، استثنا بر نظام مسئولیت مدنی محضِ «رهنمود» است. آوردن «دفاع رعایتِ مجوز» در پیش‌نویسِ «رهنمود» و نحوۀ استناد به آن و نوع اثر این دفاع تا گنجاندن نهایی آن در «رهنمود» روندی پرفراز و نشیب داشت و به‌علت تأثیر منفی آن بر «مسئولیت مدنی محض زیست‌محیطی اروپا» و تضعیف این نظام مسئولیت، انتقادهایی را به‌همراه داشت که به تحلیل آن موارد می‌پردازیم. 1 On April 21, 2004, the European Parliament passed "Directive 2004/35/CE of the European Parliament and the Council of 21 April 2004 on environmental liability with regard to the prevention and remedying of environmental" to respond to environmental disasters with widespread damage; Directive have identified two types of strict liability(as originally) and liability based on fault(exceptionally); the operator can be against the strict liability, the defense in Section A 4 Article 8 provides Directive(permit defence), and it has the authority of the member states to accept the operator's defence(Optional defense). This defense is the exception to the strict liability; the inclusion of the permit defence in the Directive and the form of citation and that's effect has changed to its final insertion in the Directive several times and the critique of its impact on European environmental strict liability that has weakened this system of liability, which we are analyzing. 1133 1146 محسن نجفی خواه Mohsen Malekshahi عضو هیأت علمی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران najafikhah@gmail.com حامد ملکشاهی Hamed Malekshahi دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، مؤسسۀ عالی آموزش و پژوهش، مدیریت و برنامه‌ریزی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران hamed.malekshahii@gmail.com 2004 European Environmental Directive permit defense strict liability Environmental liability polluter pay principle 1. فارسی##1. نقیب‌زاده، احمد (1382). اتحادیۀ اروپا از آغاز تا امروز، چ اول، تهران: قومس.##2. انگلیسی##2. De Sadeleer, Nicolas, (2008), Environmental Principles: From Political Slogans to Legal Rules, Oxford University Press, London.##3. Lee, M, (2005), EU Environmental Law: Challenges, Change and Decision-Making, 1st Ed, Hart Publishing, Portland,UK.##4. Sunkin M, David M Ong, Robert Wight ( 2002), Sourcebook on Environmental Law, 2nd ed, Cavendish Publishing Limited.##5. Valerie, Fogleman (2013), The Study on Analysis of integrating the ELD into 11 national legal frameworks, Final Report prepared for the European Commission – DG Environment, Stevens & Bolton LLP. European Union.##B) Articles##6. Basse, Ellen Margrethe (2001), "Environmental Liability – Modern Developments", Stockholm Institute for Scandianvian Law Stockholm, Vol. 41, pp. 31-54.##7. Boyd, James; Kunreuther, Howard (1997),"Retroactive Liability or the Public Purse?", journal of Regulatory Economics, Vol. 11, pp. 79-90.##8. Brans, Edward (2001), "White Paper of the European Commission on Environmental Liability’ in ‘Liability for Damage to Public Natural Resources– standing, damage and damage assessment", International Environmental Law and Policy Series, Volume 61,Kluwer Law International, Netherlands.##9. De Smedt K, (2009), "Is Harmonisation always Effective? The Implementation of the Environmental Liability Directive", European, Environmental Law Review vol. 18 Issue 1, by Aspen Publishers, Inc, pp. 2-18.##10.  Faure, Michael G, (2009), "Regulatory Strategies in Environmental Liability", The Regulatory Function of Eiropean Privite Law, Cafaggi, F., Watt, H. Muir, eds., Cheltenham, Edward Elgar Maastricht Faculty of Law Working Paper No. 2011/22. Pp. 129-187, Available at SSRN: https://ssrn.com/abstract=1713118)##11. Luk,Sandy; Phillips, Victoria and Jen, Sandra, (2004), "The European Directive on Environmental Liability –“Polluter Pays”: from principle to practice?", An environmental NGO commentary on the  Environmental Liability Directive: its adoption at EU level and what it means for the future,30 July 2004 : Digitally available at: http://www.birdlife.org/eu/pdfs/environment_july04_vp.pdf##12. Monti, Alberto, (2002), " Environmental Risks and Insurance A Comparative Analysis of the Role of Insurance in the Management of Environment-Related Risks" , OECD Report, First Summary.##13. Rofina Kum Lin, THAM, (2004), " THE Impact of the EnvironmentalLiability Directive 2004/35 ON English Law", Center for European Legal Studies Exeter Papers in European Law, No. 14, pp. 1-80##14.  Stavang, Juris Endre (2010), "Two challenges for the ECJ when examining the Enviromental Liability Directive", 5 Environmental Liability , Faculty of Law, Department of Private Law and Natural Resources Research Group, University of Oslo, pp. 198-201.##15. Stavang, Juris Endre (2009), "Types and Forms of Inconsistencies in Law – With Particular Reference to Natural Resource",Preliminary version for ”the Grill” at the University of Oslo,University of Oslo The Natural Resources Research Group Preliminary version, pp. 1-36.##16. Tolsma, Hanna. D., & de Graaf, K. J. (2015), "Bending the rules: A Dutch approach to improving the flexible application of environmental standards" , Paper presented at European Group for Public Administration (EGPA 2014), Speyer, Germany.##C) Documents (Reports and directives)##17. A report by GeneWatch Uk and the RSPB, "Making the Polluter PayThe Environmental Liability Directive: Letting Down the Environment?"2006 ,www.genewatch.org/uploads/.../ELD_Press_Reportwpoversion.pdf.##18. Common Position, Statement of the Council’s Reasons, European Parliament Amendments at C277 E/29.##19. Directive 2004/35/CE of the European Parliament and the Council of 21 April 2004 on environmental liability with regard to the prevention and remedying of environmental. OJ L n 2 143.30.4.200.##20. EFFACE, Directive 2004/35 on Environmental Liability work package 2 on "Instruments actors and institutions" Recital 2 of Directive 2004/35;Environmental Liability: Commission welcomes agreement on new Directive, IP/04/246, 20 February 2004: ELD, recital 2 : European Commission press release: at http://europa.eu/rapid/press-release_IP-04-246_en.htm##21. Environment Bill[H. L.]HL Deb 31 January 1995 vol 560 cc 1414-86, House again in committee clause 45 http://hansard.millbanksystems.com,/lords/1995/jan/31/environment-bill-hi-1.##22. European Commission Proposal for a Directive of the European Parliament and of the Council on environmental liability with regard to the prevention and remedying of environmental damage (COM(2002) 17 final, Explanatory Memorandum, 23 January 2002.##23. European Commission, Proposal for a Directive of the European Parliament and of the Council on Environmental Liability with regard to the Prevention and Restoration of Environmental Damage, OJ C151 E/132, January 2002##24. European Commission, White Paper on Environmental Liability. COM(2000) 66 final, , 9 February 2000.##25. European Parliament legislative resolution on the proposal for European Parliament and Council Directive on environmental liability with regard to the prevention and remedying of environmental damage COM(2002) 17 - C5-0088/2002 – 2002/0021(COD) (14 May 2003).##26. Environmental Protection Agency, Environmental Liability Regulations Guidance Document, Johnstown Castle, Co. Wexford, Ireland, 2011.##27. ELD, recital; European Commission press release, Environmental Liability: Commission welcomes agreement on new Directive (IP/04/246, 20 February 2004)##28. Green Paper on Remedying Environmental Damage,COM(93),47 final, 14 May 1993.[EU Comission-COM, 1993.##29. Liability for Environmental Damage in Eastern Europe, Caucasus and Central Asia (EECCA): Implementation of Good International Practices, © OECD 2012.##30. OECD, The Polluter Pays Pinciple; OECD Analyses and Recommendations, Environment Directorate (OCDE/GD(92)81, 1992), Explanatory Reports, Compensation for Victims of Accidental Pollution, Organisation for Economic Co-Operation and Development Paris 1992.##31. Julia Young, Assessing The Impact of The Eu Directive on Environmental Liability on Uk Environmental Legislation, Policy.##

0 شکنجۀ پیشگیرانه از منظر قواعد منع شکنجه و کرامت انسانی Preventive Torture from the Perspective of the Prohibition of torture and Human Dignity Rules https://jplsq.ut.ac.ir/article_76031.html 10.22059/jplsq.2020.287425.2129 0 ممنوعیت شکنجه به‌عنوان جرمی مستقل در حقوق بین‌الملل، یک قاعدۀ آمره محسوب می‌شود که بر مبنای آن، دولت‌ها علاوه‌بر اجتناب از صدور مجوز یا مشارکت در ارتکاب این جرم، باید از وقوع آن نیز پیشگیری کنند. در دو دهۀ اخیر برخی دولت‌ها از جمله آمریکا به‌ویژه در مبارزه با تروریسم به بهانۀ دفاع از امنیت ملی و حفظ زندگی افراد بی‌گناه، به نوع خاصی از شکنجه تحت عنوان شکنجۀ پیشگیرانه متوسل شده‌اند و اقدام خود را تحت لوای دفاع مشروع و حالت ضرورت توجیه می‌کنند. این مقاله مبتنی بر روش توصیفی - تحلیلی، در پرتو بررسی عملکرد برخی دولت‌ها به بررسی رویکرد حقوق بین‌الملل بشر به مسئلۀ شکنجۀ پیشگیرانه می‌پردازد. در پایان استدلال می‌شود که ارتکاب این جرم به هیچ‌ توجیه‌پذیر نیست و ناقض دو قاعدۀ بنیادین ممنوعیت مطلق شکنجه و لزوم احترام به کرامت ذاتی انسان محسوب می‌شود که همین امر، مسئولیت فرد و دولت را در پی دارد. 1 The prohibition of torture as an independent crime in international law is Jus Cogens based on which states should not only avoid the issuance of permission or participation in the commission of this crime, but also prevent its occurrence. Over the past two decades, some states including the United States, especially in the war on terrorism, on the pretext of defending national security and protecting the lives of innocent people, have relied on a particular type of torture as preventive torture and have justified their actions under the self-defense and necessity. In the light of the examination of the performance of some states, this article, employing a descriptive-analytical method, examines the legitimacy of preventive torture from the point of view of the international Human Rights law. The results of the study unveil the commission of this crime is unjustifiable and is contrary to two fundamental rules of the absolute prohibition of torture and the respect for human dignity and, accordingly, leads to individual and state responsibility. 1147 1165 عقیل محمدی Aghil Mohammadi استادیار حقوق بین الملل، عضو هیئت علمی گروه حقوق عمومی و بین‌الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز جمهوری اسلامی ایران mohammadiaghil10@yahoo.com Preventive Torture Self-Defense necessity Prohibition of torture human dignity terrorism International Responsibility الف) کتاب‌ها##1. رفیعی، عالیه و دیگران (1388)، حقوق بشر از دیدگاه مجامع بین‌المللی، تهران: مؤسسۀ چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه.##2. شفیعی‌نیا، محمد (1388)، مطالعۀ تطبیقی اصل ممنوعیت شکنجه در سه نظام حقوقی (اسلام، ایران و بین‌الملل بشر)، تهران: پژوهشکدۀ مطالعات راهبردی.##ب) مقالات##3. رنجبریان، امیرحسین (1384)، «جایگاه قاعدۀ منع شکنجه در حقوق بین‌الملل معاصر»، مجلۀ دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، ش70، ص 184-147.##4. رضائیان، احمد، «حقوق بشر و کرامت انسانی»، 14 مرداد 1396، قابل دسترس در:##http://ahmadrezaeian.ir/?p=3779##5. شریفی طرازکوهی، حسین؛ فتح‌پور، فاطمه (1396)، « الزامات مقابله با تروریسم در پرتو روند انسانی شدن حقوق بین‌الملل»، مجلۀ مطالعات حقوقی، ش 2، ص 243-211.##6. صلاحی، سهراب (1392)، «آمریکا و بازتعریفی قواعد حقوقی در اعمال رفتارهای غیرانسانی نسبت به اسیران جنگی»، مجلۀ مطالعات حقوقی ، ش1، ص 146-115.##ج) پایان‌نامه##7.قدیمی، علیرضا (1392)، کرامت انسانی در رویۀ دیوان اروپایی حقوق بشر، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل دانشکدۀ حقوق دانشگاه شهید بهشتی.##2. انگلیسی##8. Wuraola O, Durosaro (2014), “The Use of Torture in the War on Terror: Should this 'Exceptional Measure' Be Justified in 'Exceptional Times'?”, American Journal of Humanities and Social Sciences, Vo1. 2, No. 2, pp.88-93.##9. Gur-Arye, Miriam & Florian Jessberger (2011), “The Protection of Human Dignity Interrogations: May Interrogative Torture ever be tolerated? Reflections in Lights of Recent German NAD Israeli Experiences”, Israel Law Review, Vol. 44, pp.229-262.##10. Hudson, B. & Walters, R (2009), “Justice in a Time of Terror”, British Journal of Criminology, Vol. 49, No. 5, pp. 702-717.##11. Jessberger, Florian (2005), “Bad Torture- Good Torture?”, Journal of International Criminal Justice, Vol.3, No. 5, pp.1059-1073.##12. Kaufman, Whitley (2008), “Torture and the ‘‘Distributive Justice’’ Theory of Self-Defense: An Assessment”, Ethics & International Affairs, Vol. 22, No. 1, pp. 93–115.##13. Kotzmann, Jane & Cassandra Seery (2017), “Dignity in International Human Rights Law: Potential Applicability in Relation to International Recognition of Animal Rights”, Michigan State International Law Review, Vol.26, No. 1, pp.1-42.##14. Staberock, Gerald (2012), “Intelligence and counter-terrorism: towards a human rights and accountability framework?” in Counter-Terrorism: International Law and Practice, Edited by: A. Salinas de Frias, K. Samuel and N, White, United Kingdom, Oxford University Press.##15. Waldron, Jeremy (2006), “Torture and Positive Law: Jurisprudence for the White House”, Columbia Law Review, Vol. 105, No. 6, pp. 1681-1750.##16. Respect for Human Dignity in Today's Germany: Regional Court (Landgericht) of Frankfurt am Main, Decision of 20 December 2004, Daschner Wolfgang and E. Case, Journal of International Criminal Justice, Vol. 4, No. 4, 2006, pp. 862-865.##C) Documents##17. Rome Statute of the International Criminal Court, 17 July 1998.##18. Universal Declaration of Human Rights, 1948.##19. International Covenant on Civil and Political Rights, 16 December 1966.##20. Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, 10 December 1984.##21. International Law Commission, Draft articles on Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts with commentaries, UN Doc. A/56/10, 2001.##22. Report of the Special Rapporteur on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, UN Doc. A/59/324, 1 September 2004.##23. Report of the Secretary-General on the work of the Organization, UN Doc. Supplement No. 1 (A/59/1), 20 August 2004.##24. Report of the Special Rapporteur on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, UN Doc. A/HRC/22/53, 1 February 2013.##25. Report of the Special Rapporteur on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, UN Doc. A/HRC/25/60, 10 April 2014.##26. Committee against Torture, “Consideration of Reports Submitted by States Parties under Article 19 of the Convention”, UN Doc. CAT/C/CR/30/6, 23 June 2003.##27. Human Rights Watch, (2004), “The Road to Abu Ghraib”, New York.##28. U.N. Doc. CCPR/C/21/Rev.1/Add.6 (1994), Human Rights Committee, General Comment 24 (52).##D) Judgemnets##29. Public Committee against Torture in Israel and Others v. The State of Israel, HCJ 5100/94, 1999.## [v1]اسامی همکاران ذکر شود##

0 اصل انصاف در تحدید حدود دریایی از منظر رویه قضایی بین‌المللی Equity in the Delimitation of Marine Boundaries from the Perspective of International Jurisprudence https://jplsq.ut.ac.ir/article_75614.html 10.22059/jplsq.2017.233255.1517 0 اصل انصاف نقش بسیار شاخصی در مرتفع ساختن خلأهای مقرراتی در زمینة فلات قاره داشته است. ماهیت و تحولات این اصل در حوزة تحدید حدود فلات قاره و منطقۀ انحصاری اقتصادی مرهون آرای قضایی است که دیوان بین‌المللی دادگستری در رویة قضایی خویش آن را در رویکردهای متفاوتی ارائه داده و موجبات تنویر زوایای پنهان این اصل و قابلیت‌های آن در غیاب قواعد حقوقی را فراهم ساخته است. در این نوشتار، توسعه و تحول اصل انصاف در تحدید حدود فلات قاره و منطقۀ انحصاری اقتصادی از منظر آرای قضایی بین‌المللی تحلیل شده و با استقرا در آرای محاکم بین‌المللی، کاشف به‌عمل ‌آمده است که آرای قضایی بین‌المللی در طرح، تحول و توسعة مترقیانة اصل مذکور نقش حیاتی داشته و با گذار از رویکردهای انصاف نتیجه‌گرا و اصلاحی، با بهره‌گیری از رویکرد نوین انصاف اصلاحی تعدیل‌شده، موجبات قاعده‌مندی، توسعه و کاربردی‌تر کردن این اصل را در تحدید حدود منطقة مذکور فراهم کرده است. 1 Equity has an important role in fulfilling lack of rules in continental shelf.Equity and developments of this principle in delimitation of the continental shelf is indebted to judicial procedure which International Court of Justice in its judicial procedure has presented it with different approaches that has clear crystallized it and has provided high potency of it in absence of rules. In this research, development of equity in delimitation of the continental shelf  from judicial decisions perspectives have been investigated and by reasoning in international court decisions, it was determined that international judicial decisions in presentation and progressive development has had a vital role in the principle discussed and by considering Equity of results-oriented and its  reform approach and with employing new Modified Equity approach of has make ruling, development and making it more practical in delimitation in the zone mentioned. 1167 1187 علی صابرنژاد علویان Ali Sabernejad Alavian دانشجوی دوره دکتری تخصصی حقوق بین‌الملل عمومی، گروه عمومی و بین‌الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. جمهوری اسلامی ایران ali.sabernejad@gmail.com مرتضی نجفی اسفاد Morteza Najafi asfad عضو هیأت علمی بازنشستۀ دانشگاه علوم قضایی و مدعو گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران dr.najafi.asfad@gmail.com Continental Shelf Delimitation Equity International Court of Justice International Judicial Procedures 1. فارسی##الف)کتاب‌ها##1. بی.سون، لویی؛ گوستافسون یوراس، کریستین؛ نویز، جان ای؛ فرانکس، اریک (1393)، حقوق بین‌الملل دریاها، ترجمۀ دکتر محمد حبیبی مجنده، چ دوم، تهران: جنگل.##2. تاناکا، یوشیفومی (1395)، حقوق بین‌الملل دریاها، ترجمۀ آرمین طلعت، چ اول، تهران: شهر دانش.##3. رنه، داوید (1364)، نظام‌های بزرگ حقوقی معاصر، ترجمۀ حسن صفایی، محمد آشوری و عزت‌الله عراقی، چ اول، تهران: مرکز نشر دانشگاهی.##4. ثریائی آذر، حسین (1380)، حقوق بین‌الملل عمومی، تهران: ققنوس.##5. جمالی، حمیدرضا (1390)، میراث مشترک بشریت، مفهوم و کاربرد آن در حقوق بین‌الملل، ج 1، چ اول، نشر [V1] فرهنگ‌شناسی.##6. چرچیل، رابین؛ لو، آلن (1377)، حقوق بین‌الملل دریاها، ترجمۀ بهمن آقایی، چ اول، تهران: گنج دانش.##7. فلسفی، هدایت‌الله (1391)، حقوق بین‌الملل معاهدات، چ سوم، فرهنگ نشر نو.##8. --------------- (1390)، صلح جاویدان و حکومت قانون، چ اول، فرهنگ نشر [V2] نو.##9. کک دین، نگوین؛ پاتریک، دییه؛ آلن، پله (1383)، حقوق بین‌الملل عمومی، ج 2، ترجمۀ حسین حبیبی، چ دوم، تهران: اطلاعات.##10. متین دفتری، احمد (1387)، سیر تحول حقوق بین‌الملل دریایی، چ اول، تهران: گنج دانش.##11. مقتدر، هوشنگ (1391)، حقوق بین‌الملل عمومی، چ بیستم، تهران: نشر وزارت امور خارجه.##12. والاس، ربکا؛ مارتین ارتگا، الگا (1391)، حقوق بین‌الملل، ترجمۀ سید قاسم زمانی و مهناز بهرام‌لو، چ چهارم، تهران: شهر دانش.##ب) مقالات##13. امینی، اعظم (1395)، «بازاندیشی رابطه انصاف و حقوق»، فصلنامۀ پژوهش حقوق خصوصی، دورۀ 5، ش 16، پاییز، ص 56-31.##14. حبیبی، همایون؛ شاملو، سوده (1393)، «نقش دیوان بین‌المللی دادگستری در توسعۀ حقوق بین‌الملل»، فصلنامة پژوهش‌های حقوق عمومی، دورۀ 15، ش 41، پاییز، ص 114-71.##15. دهقانی، رضا (1394)، «اصول و شیوه‌های تحدید حدود فلات قاره، ارزیابی آرای دیوان بین‌المللی دادگستری و محاکم داوری»، مجموعه مقالات همایش تحولات حقوق بین‌الملل دریاها، بیست سال پس از لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون حقوق دریاها، چ اول، تهران: گنج دانش.##16. عادل، مرتضی (1389)، «قواعد انصاف در نظام کامن‌لا»، فصلنامة حقوق، مجلة دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دورۀ 40، ش 1، بهار، ص 192-179.##17. میرحیدر، دره؛ عسگری، سهراب (1382)، «فلات قارۀ ایران در خلیج‌فارس، چشم‌انداز ژئوپلیتیک انرژی»، فصلنامۀ پژوهش‌های جغرافیایی، بهار، دورة 35، ش 44، ص 110-99.##ج)پایان‌نامه‌ها##18. باقرزاده، رضوان (1387)، مفهوم و جایگاه انصاف در رویة دیوان بین‌المللی دادگستری، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد، رشتۀ حقوق بین‌الملل، دانشگاه تهران، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی.##19. پاکدل، رضایی، شهرام [V3] (1390)، اصل انصاف در روابط دولت‌ها با تأکید بر آراء دیوان بین‌المللی دادگستری، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز.##2. انگلیسی##20. Jowitt W. (2015), Jowitt's Dictionary of English Law, Sweet & Maxwell.##21. Harris, D.J. (2010), Cases and Materials on International Law, 6th edition, London, United Kingdom, London, United Kingdom.##22. Shahabuddeen, Mohamed (1996), Precedent in the World Court, Cambridge University Press, First Edition.##B) Articles##23. Michael Akehurst, Michael (1976), “Equity and General Principles of Law, The International and Comparative Law Quarterly”, Cambridge University Press on behalf of the British Institute of International and Comparative Law,Vol. 25, No. 4.##24. Hendel, Joseph (1969), “Equity in the American Courts and in the World Court: Does the End Justify the Means?”, Indiana International & Comparative Law Review,Vol. 6, No. 3.##25. Lowe,Vaughan & Tzanakopoulos, Antonios (2013), “The Development of the Law of the Sea by the International Court of Justice”, Oxford Legal Studies Research Paper , No. 74.##26. Sepúlveda-Amor, Bernardo (2010), “Contribution of the International Court of Justice to the Development of the International Law of the Sea”, Aegean Review of the Law of the Sea and Maritime Law, Vol. 1, No. 1.##27. Shinkaretskaia, G. (1988), “The International Court of Justice and the Development of the Law of the Sea”, Marine Policy, Vol. 12, issue 3.##28. Churchill, Robin (2012), “the Bangladesh/Myanmar Case: Continuity and Novelty in the Law of Maritime Boundary Determination”, Cambridge Journal of International and Comparative Law, No.1.##29. Low, Vaughan (1988), “The Role of Equity in International Law”, Australian Year Book of International Law, Vol. 12.##30. ICJ, North Sea Continental Shelf, 1969.##31. ICJ, Continental Shelf Case (Tunisia v. Libya), 1982.##32. ICJ, Gulf of Maine Case (Canada v. United States), 1984.##33. ICJ, Libya-Malta Continental Shelf Case (1985).##34. ICJ, Greenland v. Jan Mayen Case. ICJ Reports 1993.##35. Anglo-French Continental Shelf Arbitration, Reports of International Arbitral Awards, 1977.##36. Eritrea v. Yemen arbitration, 1999.##37. ICJ, The Greenland v. Jan Mayen Case. ICJ Reports 1993.##38. ICJ Reports, The Qatar v. Bahrain Case in 2001.##39. ICJ Reports, Cameroon v. Nigeria, 2002.##40. Barbados v. Trinidad and Tobago Arbitration, 2006, available at: https://pca-cpa.org##41. Guyana v. Suriname Arbitration, 2007, available at: https://pca-cpa.org##42. ICJ, Nicaragua v. Honduras, 2007.##43. ICJ, Romania v. Ukrain Case, ICJ Reports, 2009.##44. ICJ, Peru v. Chile (Maritime Dispute), 2014.##45. United States-Noway Arbitration, 1922 (1923).##46. American and British Claims Arbitration (1926).##47. ICJ, Tunisia/Libya Case, 1982.##48. Separate Judgment of Judge Ammoun in the Barcelona Traction Case (Second Phase), ICJ Rep 1970.##49. Separate Judgment of Judge Ammoun in the North Sea Continental Shelf Cases, ICJ Rep 1969.##50. ICJ Press Release (Oct. 31, 2001), available at: http://www.icj-cij.org/ presscom##Maritime Dispute (Nicaragua v. Colombia), Judgment, ICJ Reports 2012, paras. 190-193).##

0 مشروعیت صلاحیت قانونگذاری شورای امنیت در مبارزه با تروریسم: خودبازسازی حقوق بین‌الملل The Legislative jurisdiction of Security Council in its Fight against Terrorism from the perspective of legitimacy; with Emphasise on Self-rectifying mechanism of international law https://jplsq.ut.ac.ir/article_73624.html 10.22059/jplsq.2019.264286.1816 0 شورای امنیت در زمینۀ مبارزه با تروریسم، به‌خصوص با صدور قطعنامۀ 1373، فصل نوینی را در شکل و قالب قطعنامه‌ها گشود. این قطعنامه‌ها که شکلی قانونگذارانه دارد، برای تمام دولت‌های جهان تعهداتی ایجابی و سلبی ایجاد می‌کند. این سبک از تصویب قطعنامه‌ها برای شورا که نهادی سیاسی بود، چالش مشروعیت و قانونمندی تصمیمات را پیش می‌کشد. از سوی دیگر، برخی این اقدام را در صورت فقدان بازوی اجرایی کارا و مؤثر در نظام حقوق بین‌الملل دفع افسد به فاسد دانسته و در این زمینه برای تصمیمات شورا قانونمندی و مشروعیت نیز متصور شده‌اند. همچنین این مسئله باید از این دیدگاه نیز بررسی شود که حقوق بین‌الملل خودبه‌خود می‌تواند به بازسازی قواعد موجود و پر کردن خلأها بپردازد و رویۀ شورای امنیت در واقع همان خودبازسازی سیستم حقوق بین‌الملل در این زمینه است. این مقاله، اقدام قانونگذاری شورای امنیت را جلوه‌ای از توانایی حقوق بین‌الملل برای خودبازسازی می‌داند، هرچند برای این تصمیمات فاقد قاطعیت و مشروعیت در همۀ جوانب است، اما دست‌کم در برخی موارد آن را تأیید می‌کند. 1 The Security Council in its fight against terrorism has opened a new chapter in its resolutions, especially by 1373(2001) resolution. This kind of new resolutions have legislative structure and impose binding obligations on all states. This sort of resolutions make some problematic discussions about their legality and legitimacy. First, in the absence of any executive or legislative organs in international law, some scholars defend the decisions. In another side, this must be considered from the viewpoint of Self-rectifying process of international law. Now we are going to see that whether this kind of decisions could be justified in the light of Self-rectifying process of international law and so they obtain legitimacy or not. Legislative actions of Security Council, in our opinion, is considered as an aspect of Self-rectifying process of international law and through that process can suppose Security Council decisions, at least in some aspects, are legitimate. 1189 1214 مستوره قربانی پور Mastoureh Ghorbanipour دانشجوی دکتری حقوق بین الملل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، اصفهان، ایران جمهوری اسلامی ایران ghorbani100@hotmail.com لیلا رئیسی Leila Raisi دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، دانشیار،گروه حقوق، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، اصفهان، ایران جمهوری اسلامی ایران raisi.leila@gmail.com Legitimacy of Legislation Security Council’s Resolutions Legislative Jurisdiction Self-rectifying Mechanism of International law Fight against Terrorism 1. فارسی##الف) کتاب‌ها و پایان‌نامه‌ها##1. زمانی، سید قاسم (1388)، حقوق سازمان‌های بین‌المللی، چ پنجم، تهران: مؤسسۀ مطالعات و پژوهش‌های حقوقی شهر دانش.##2. سادات میدانی، سید حسین (1381)، بررسی صلاحیت قانونگذاری شورای امنیت با تأکید بر تصمیمات شورا پس از جنگ سرد، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد، دانشگاه تهران.##3. ولی‌پور، ابراهیم (1388)، نقش شورای امنیت در توسعۀ ساز کارهای مبارزه با تروریسم بین‌المللی (با تأکید بر روند آن پس از یازده سپتامبر)، پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران.##ب) مقالات##4. حسینی‌آزاد، سید علی؛ ابراهیمی، زهرا (1393)، «تردیدی پیش روی دولت‌ها: انقیاد به تعهدات حقوق بشری یا اجرای الزامات مقرره از جانب شورای امنیت»، مجلۀ تعالی حقوق، سال ششم، ش. 6، صص. 113-150.##5. فلسفی، هدایت‌الله (1372)، «روش‌های شناخت منطقی حقوق بین‌الملل: تفسیر و اجراء مقررات حقوق بین‌الملل (2)»، مجلۀ تحقیقات حقوقی، ش. 11 و 12، صص. 139-199.##2. انگلیسی##6. Alvarez, EJ, (2005), International Organizations as Law-Makers, Oxford: Oxford University Press.##7. Amerasinghe, C. F., (2005), Principles of the institutional law of international organizations. 2nd ed., Cambridge: Cambridge University Press.##8. Franck, Thomas M., (1995), Fairness in International Law and Institutions, New York: Oxford University Press.##9. Malone, David M., (2004), The UN Security Council: From the Cold War to the 21st Century, USA:Lynne Rienner Publishers.##10. Sarooshi, Dan (2000), The United Nations and the Development of Collective Security: The Delegation by the UN Security Council of its Chapter VII Powers, Oxford:Oxford University Press.##11. Scelle, Georges (1934), Précis de droit des gens. Principes et systématique, vol. II, Droit constitutionnel international, Paris, Recueil Sirey.##12. Van Loo, E.F.M., (1996), the united nations security council in the post-cold war era; In need of reform?, an M. A. thesis, 1996, available at http://arno.uvt.nl/show.cgi?fid=95415##13. Wilson, Gary, (2014), the United Nations and Collective Security, New York, Routledge.##B) Articles##14. Abi-Saab, Georges (2002), “The Proper Role of International Law in Combating Terrorism”, Chinese Journal of International Law, vol. 1, Issue 1, pp. 305-313.##15. ---------------------- (2008), “The Security Council as Legislator and as Executive in its Fight Against Terrorism and Against Proliferation of Weapons of Mass Destruction: The Question of Legitimacy”, in Rüdiger Wolfrum, Volker Roben (eds.), Legitimacy in International Law, Springer, pp. 109-130.##16. Basaran, Halil Rahman (2014), “Identifying the Responsibility to Protect”, Fletcher F. World Aff., Vol. 38, No. 1, pp. 195-212.##17. Boulden, Jane (2006), “Double Standards, Distance and Disengagement: Collective Legitimization in the Post-Cold War Security Council”, Security Dialogue, Vol. 37, No. 3, pp. 409-423.##18. De frouville, Olivier (2014), “On the Theory of the International Constitution”, in Unité et diversité du droit international, Ecrits en l’honneur du professeur Pierre-Marie Dupuy, Brill/Nijhoff publisher, pp. 1-20.##19. De wet, Erika (2008), “The Legitimacy of United Nations Security Council Decisions in the Fight against Terrorism and the Proliferation of Weapons of Mass Destruction: Some Critical Remarks”, in Rüdiger Wolfrum and Volker Roben (eds.), Legitimacy in International Law, Springer, pp. 131-154.##20. Delbruck, J., (2004), “Transnational Federalism: Problems and Prospects of Allocating Public Authority Beyond the State”, Indiana Journal of Global Legal Studies, Vol. 11, pp. 31-55.##21. Donnelly, Eric (2005), “Raising Global Counter-Terrorism Capacity: The Work of the Security Council’s Counter-Terrorism Committee”, in: Paul Eden & Therese O’Donnell (eds), September 11, 2001: A Turning Point in International and Domestic Law?, New York: Transnational Publishers.##22. Erlanger, Steven & Castle, Stephen (Dec. 3, 2015), “British Jets Hit ISIS in Syria After Parliament Authorizes Airstrikes”, N. Y. TIMES, A16.##23. Fassbender, Bardo (2002), “Uncertain Steps into a Post-Cold War World: The Role and Functioning of the UN Security Council after a Decade of Measures against Iraq”, European Journal of International Law, Vol. 13, No. 1, pp. 273-303.##24. Franck, Thomas M., (2006), “The Power of Legitimacy and the Legitimacy of Power: International Law in an Age of Power Disequilibrium”, Am. J. Int'l L., Vol. 100, pp. 88-106.##25. Gordon, Joy (2014), “The United Nations Security Council and the Emerging Crisis of Legitimacy”, Yale J. Int'l Aff., Vol. 9, pp. 40-47.##26. Hageboutros, Joelle (2016), “The Evolving Role of the Security Council in the Post-Cold War Period”, 2016, an Online article available at: https://works.swarthmore.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1005&context=swarthmoreirjournal##27. Happold, Matthew (2005), “Security Council Resolution 1373 and the Constitution of the United Nations”, Leiden Journal of International Law, Vol. 16, Issue 03, pp. 593-610.##28. Jodoin, Sebastien (2005), “Enhancing the Procedural Legitimacy of the U.N. Security Council: A Normative and Empirical Assessment”, Sri Lanka J. Int'l L., Vol. 17, pp. 1-53.##29. Joyner, Daniel H., (2012), “The Security Council as a Legal Hegemon”, Geo. J. Int'l L., Vol. 43, pp. 225-257.##30. Kirgis, Frederic L, (1995), “The Security Council’s First Fifty Years”, American Journal of International Law, Vol. 89, pp. 506-539.##31. Koskenniemi, M., (1995), “The police in the Temple Order, Justice and the UN: a Dialectical View”, EJI.L., Vol. 6, pp. 325-348.##32. Kumm, Mattias, (2004), “The Legitimacy of International Law: A Constitutionalist Framework Analysis”, European Journal of International Law, Vol. 15, No. 5, pp. 907-931.##33. Lang, Arabella (2015), “Legal basis for UK military action in Syria”, House of Commons Library Briefing Paper, No. 7404.##34. Marschik, Alexander (2006), “The Security Council’s Role: Problems and Prospects in the Fight against Terrorism”, in: Guiseppe Nesi (ed), International Cooperation in Counter-Terrorism: The United Nations and Regional Organizations in the Fight Against Terrorism, New York, Routledge, pp. 69-80.##35. Martinez, Luis Miguel Hinojosa (2008), “The Legislative Role of the Security Council in its Fight against Terrorism: Legal, Political and Practical Limits”, Int'l & Comp. L.Q., Vol. 57, 333-359.##36. Olivier, Clementine (2004), “Human Rights Law and International Fight against Terrorism: How Do Security Council Resolutions Impact on States' Obligations under International Human Rights Law (Revisiting Security Council Resolution 1373)”, Nordic J. Int'l L., Vol. 73, pp. 399-419.##37. Reisman, W.M., (2005), “The Democratization of Contemporary Law-Making Processes and the Differentiation of their Application”, in: Rüdiger Wolfrum/Volker Röben (eds.), Developments of International Law in Treaty Making, Springer, pp. 15-.30.##38. Roele, Isobel (2014), “Disciplinary Power and the UN Security Council Counter Terrorism Committee”, J. Conflict & Sec. L., Vol. 19, No. 1, pp. 49-84.##39. Rosand, Eric (2003), “Security Council Resolution 1373, the Counter-Terrorism Committee and the Fight against Terrorism”, American Journal of International Law, Vol. 97, pp. 333-341.##40. ------------------ (2005), “The Security Council as Global Legislator: Ultra Vires or Ultra Innovative”, Fordham Int'l L.J., Vol. 28, pp. 542.590.##41. Saura, Jaume (2003), “Some Remarks on the Use of Force against Terrorism in Contemporary International Law and the Role of the Security Council”, Loy. L.A. Int'l & Comp. L. Rev., Vol. 26, pp. 7-30.##42. Scharf, Michael P., (2016), “How the War Against ISIS Changed International Law”, Case Western Reserve Journal of International Law , Vol. 48, pp. 1-54.##43. Singh, Narendra N., (1990), “The Legislative Process in International Law: A General Comment”, Bond Law Review, Vol. 2, Issue 2, pp. 172-181.##44. Stein, Eric (2001), “International Integration and Democracy: No Love at First Sight”, American Journal of International Law, Vol. 95, pp. 489-534.##45. Szasz, P. C., (2002), “Security Council Starts Legislating”', AJIL, Vol. 96, pp. 901-904.##46. Talmon, S., (2005), “The Security Council as a World Legislature”, American Journal of International Law, Vol. 99, No. 1, pp. 175.193.##47. Tsagourias, Nicholas, (2011), “Security Council Legislation, Article 2(7) of the UN Charter and the Principle of Subsidiarity”, Leiden Journal of International Law, Vol. 24, Issue 03, pp. 539-559.##48. Vegh, Karoly (2008), “A Legislative Power of the UN Security Council?”, Acta Juridica Hungarica, Vol. 49, No 3, pp. 275-295.##49. Wheatley, Steven (2006), “The Security Council, Democratic Legitimacy and Regime Change in Iraq”, European Journal of International Law, Vol. 17, No. 3, pp. 531-551.##50.Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory [2004]##51. ICJ, A.O. on Admission to Membership of UN, 1948.##52. Reparation for Injuries Suffered in the Service of the United Nations, ICJ Advisory Opinion of 11 April 1949.##53. Case T-315/01 Kadi [2005] ECR II-0000##54. Case T-253/02 Ayadi [2006] ECR II-0000##55. Tadi6 (Jurisdiction) ICTY-94-1 (2 Oct 1995##56. ICTY, IT-94-AR72 (Appeals Chamber, Interlocutory Judgement on Jurisdiction of 2 October 1995)##

0 ماهیت سازوکار حل‌وفصل اختلافات برجام The nature of the Disputes Settlement Mechanism in JCPOA https://jplsq.ut.ac.ir/article_75611.html 10.22059/jplsq.2019.260404.1767 0 با انعقاد برنامۀ جامع اقدام مشترک (برجام) در ۱۴ جولای ۲۰۱۵، بین ایران و گروه ۱+۵، اختلاف هسته‌ای ایران بعد از نزدیک به 13 سال پایان پذیرفت. بلافاصله پس از این اتفاق، شورای امنیت قطعنامۀ 2231 را در تأیید مفاد برجام به تصویب رساند. این سند که تمامی تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل و همچنین تحریم‌های چندجانبه و ملی (اتحادیۀ اروپا و آمریکا) مرتبط با برنامۀ هسته‌ای ایران را لغو کرده، در بندهای 36 و 37 خود، سازوکار حل‌وفصل اختلافات و رسیدگی به نگرانی‌ها و ادعای عدم‌پایبندی اعضا به تعهداتشان را پیش‌بینی کرده است. این سازوکار از جهات بسیاری، متفاوت از شیوه‌های سنتی حل‌وفصل اختلافات (حقوقی و سیاسی) بوده و به‌عنوان یک شیوۀ بدیع و ابتکاری، دارای وجوه مشابهت‌ با «آیین عدم پایبندی» است. این مقاله مبتنی بر روش توصیفی - تحلیلی، ضمن اشارۀ اجمالی به محتوای برجام و قطعنامۀ 2231، به‌تفصیل و به‌دقت به تبیین ماهیت سازوکار حل‌وفصل اختلافات برجام می‌پردازد. 1      By concluding a Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) in July 14, 2015between Iran and the E3/EU+3, Iran's nuclear dispute after nearly 13 years Ended. Immediately after this, the Security Council endorsed Resolution 2231 in support of the JCPOA. This document which Based on, all of the UN Security Council sanctions as well as multilateral and national sanctions related to Iran's nuclear programe will left, in paragraphs 36 and 37, has predicted a mechanism for settling disputes and addressing concerns and the claims of non-compliance about commitments of members. This mechanism is in many aspects different from the traditional dispute settlement methods (legal and political methods), and as an innovative and new way, has similarities with the non-compliance procedure. This paper, based on a descriptive-analytical method, briefly describes the content of the JCPOA and resolution 2231, elaborates in detail and carefully to explain the nature of the Disputes Settlement Mechanism in JCPOA. 1215 1238 همایون حبیبی Homayoun Habibi دانشیار، گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران h_habibi@atu.ac.ir مصطفی امیری mostafa amiri دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامی – واحد امارات متحده‌ی عربی Iran mostafa.amiri1987@yahoo.com JCPOA E3/EU+3 Dispute Settlement Mechanism non-compliance procedure 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. احدیان، محمد سعید (1394)، برجام در تحلیل کلان و خرد، تهران، مؤسسۀ فرهنگی هنری خراسان.##2. بعید‌ی‌نژاد، حمید (1394)، گام به گام با برجام از آغاز تا فرجام، تهران: نشر مخاطب.##3. ساعد، نادر (1387)، گفتارهایی پیرامون ایران و حقوق بین‌الملل انرژی هسته‌ای، چ اول، تهران: خرسندی.##4. غریب‌آبادی، کاظم (1387)، برنامه هسته‌ای ایران، واقعیت‌های اساسی، تهران، مرکز چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه، چ اول.##5. میرعباسی، باقر؛ میرعباسی، فرناز (1390)، نظام جهانی ارزیابی و حمایت از حقوق بشر، ج 2، چ اول، تهران: جنگل.##ب) مقالات##6. دلخوش، علیرضا (1396)، «برجام و پسابرجام از دیدگاه حقوق بین‌الملل»، فصلنامۀ سیاست خارجی، سال 31، ش 1، صص 73-51.##7. رضائی پیش‌رباط، صالح (1395)، «تأملی بر دستاوردهای حقوقی برجام»، فصلنامۀ مطالعات راهبردی، سال نوزدهم، ش 2، ص 106-83.##8. سادات میدانی، حسین (1395)، «اختلافات آژانس بین المللی انرژی اتمی با ایران در پرونده هسته ای از دیدگاه حقوق بین‌الملل»، مجلۀ حقوقی بین المللی، ش 54، ص 256-219.##9. محمودی، سهیلا؛ تقی‌زاده انصاری، مصطفی (1395)، ««حل‌وفصل اختلافات در برجام (برنامۀ جامع اقدام مشترک)»، چهارمین کنفرانس بین‌المللی رویکردهای نوین در علوم انسانی، استانبول ترکیه.##10. ملاکریمی، امید؛ جلالی، محمود؛ رئیسی، لیلا (1396)، « تحلیل حقوقی «قطعنامۀ 2231 شورای امنیت» و بررسی رابطۀ آن با «برجام»»، فصلنامۀ مطالعات حقوق عمومی، دورۀ 47، ش 4، ص 1021-995.##11. محبی، محسن؛ بذّار، وحید (1396)، «سازوکار حل‌وفصل اختلاف ناشی از برجام و تعیین تکلیف تحریم‌های هسته‌ای ایران در برجام و قطعنامۀ 2231 شورای امنیت سازمان ملل متحد»، مطالعات حقوقی، دورۀ 9، ش 4- ش پیاپی 26، ص 279-306.##پ) سایت‌های اینترنتی##12.گفت‌وگو با دکتر محمدجعفر قنبری جهرمی، «ارزیابی توافق هسته‌ای با معیارهای حقوق بین‌الملل»، روزنامۀ ایران، ش 6000، ۲۲ مرداد ۱۳۹۴، تاریخ مشاهده: 6/1/1397، http://www.iran-newspaper.com/newspaper##13. «نگاهی به ۶ نشست کمیسیون مشترک برجام»، تاریخ انتشار: 4/2/1396، تاریخ مشاهده: 4/1/1397، https://www.mashreghnews.ir/news/715015##14. «هفتمین گزارش سه‌ماهۀ وزارت امور خارجه به کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در خصوص اجرای برجام»، تاریخ انتشار: 26/7/1396،##http://www.mfa.gov.ir/uploads/1_5134601048379359288##15. « متن کامل گزارش کمیسیون ویژۀ بررسی برجام در مجلس»، تاریخ انتشار: 12/7/1394، تاریخ مشاهده: 28/6/1397، https://www.farsnews.com/news/13940712000110##2. انگلیسی##16. Romano, Cesare P. R. (2000), The Peaceful Settlement of International Environmental Disputes: A Pragmatic Approach, The Hague, the Netherlands: Kluwer Law International.##B) Articles##17. Bigi, Giulia (2009), “Draft Non-Compliance Procedure under the 2001 Stockholm Convention on Persistent Organic Pollutants”, in: Non- Compliance Procedures and Mechanisms and the Effectiveness of International Environmental Agreements, Tullio Treves et.al (Eds), The Hague, The Netherlands: T.M.C. Asser Press, pp.121-135.##18. Brunnée, Jutta (2006), “Enforcement Mechanisms in International Law and International Environmental Law”, in: Ensuring Compliance with Multilateral Environmental Agreements A Dialogue between Practitioners and Academia, Ulrich Beyerlin et al. (Eds), Netherlands: Martinus Nijhoff Publishers, pp. 1-23.##19. Bafundo, Nina E (2006), “Compliance with the Ozone Treaty: Weak States and the Principle of Common but Differentiated Responsibility”, American University International Law Review, Vol. 21, Issue. 3, pp.471-472.##20. Fitzmaurice, Malgosia (2004), “The Kyoto Protocol Compliance Regime and Treaty Law”, Singapore Year Book of International Law and Contributors, Vol. 8, pp. 23-40.##21. Fitzmaurice Malgosia & Catherine Redgwell (2000), “Environmental non-compliance procedures and international law”, Netherlands Yearbook of International Law, Vol. 31, pp.35-65.##22. Goldschmidt, Pierre (2009), “Exposing Nuclear Non-compliance”, Survival, Global Politics and Strategy, Vol. 51, Issue. 1, Pp.143-164.##23. Jacur, Francesca Romanin (2009), “Triggering Non-Compliance Procedures”, in: Non- Compliance Procedures and Mechanisms and the Effectiveness of International Environmental Agreements, Tullio Treves et.al (Eds), The Hague, The Netherlands: T.M.C. Asser Press, pp.373-387.##24. Kuokkanen, Tuomas (2006), “Practice of the Implementation Committee under the Convention on long-range Transboundary Air Pollutio”, in: Ensuring Compliance with Multilateral Environmental Agreements A Dialogue between Practitioners and Academia, Ulrich Beyerlin et al. (Eds), Netherlands: Martinus Nijhoff Publishers, pp. 39-51.##25. Mardani, Nader and Mohammad Mehdi Hooshmand (2016), “JCPOA; A Dialectical Paradigm of Treaty and Other International Instruments”, Journal of Politics and Law, Vol. 9, No. 3, pp.70-84.##26. Simmons, Beth A., (1998) “Compliance with International Agreements”, The Annual Review of Political Science, Vo.1.##C) Documents##27. Statute of IAEA, 1957.##28. Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), 14 July 2015.##29. Security Council, UN Doc. S/RES/2231, 20 July 2015.##30. United Nations Environment Programme, Manual on Compliance with and Enforcement of Multilateral Environmental Agreements, Annex I: The UNEP Guidelines on Compliance with and Enforcement of Multilateral Environmental Agreements, 2006.##31. Verification and monitoring in the Islamic Republic of Iran in light of United Nations Security Council resolution 2231 (2015), IAEA, Board of Governors, GOV/2018/7, 24 May 2018.##32. Report of the Conference of the Parties to the Basel Convention of the Control of Transboundary Movements of Hazardous Wastes and their Disposal, Doc. UNEP/CHW.6/40, 10 February 2003, Annex: Establishment of a Mechanism for Promoting Implementation and Compliance, Decision VI/12.##33. Report of the Tenth Meeting of the Parties to the Montreal Protocol on Substances that Deplete the Ozone Layer, UNEP/OzL.Pro.10/9, 3 December 1998, Annex II: Non-Compliance Procedure.##34. Report of the Conference of the Parties on its Seventh Session, UN Doc. FCCC/CP/2001/13/Add.3, 21 January 2002, Procedures and mechanisms relating to compliance under the Kyoto Protocol, Decision 24/CP.7, Annex: Procedures and mechanisms relating to compliance under the Kyoto Protocol.##35. Report of the Tenth Meeting of the Parties to the Montreal Protocol on Substances that Deplete the Ozone Layer, Doc. UNEP/Ozl. Pro.4/15, 25 November 1992, Annex V: Indicative List of Measures that Might be Taken by a Meeting of the Parties in Respect of Non-Compliance with the Protocol.##36. Report of the Secretary -General on the implementation of Security Council resolution 2231 (2015), UN Doc. S/2016/589, 12 July 2016.##37. Chair's statement following the 21 July 2017 meeting of the JCPOA Joint Commission 21 July 2017.##38. Chair's statement following the 16 March 2018 meeting of the JCPOA Joint Commission, 16 March 2018.##39. Statement from the Joint Commission of the Joint Comprehensive Plan of Action, 6 July 2018.##40. Chair's statement following the 25 May 2018 meeting of the Joint Commission of the Joint Comprehensive Plan of Action, 25 May 2018##D) Websites##41. President Donald J. Trump is Ending United States Participation in an Unacceptable Iran Deal, Issued on: May 8, 2018, last visited: 28 May 2018, Available at: https://www.whitehouse.gov/briefings-statements##42. Foreign Ministry statement on developments around the Joint Comprehensive Plan of Action on Iran’s nuclear programme, Issued on: May 8, 2018, last visited: 28 May 2018, Available at: http://www.mid.ru/en/foreign_policy/news/-/asset_publisher/cKNonkJE02Bw##43. Joint statement from Prime Minister May, Chancellor Merkel and President Macron following President Trump’s statement on Iran, Issued on: May 8, 2018, last visited: 20 May 2018, Available at: https://www.gov.uk/government/news/joint-statement-from-prime-minister-may-chancellor-merkel-and-president-macron-following-president-trumps-statement-on-iran##44. Joyner, Dan, “Guest Post: The Joint Comprehensive Plan of Action Regarding Iran’s Nuclear Program”, issued: 15 July 2015, Last visited: 21 September 2018, Available at: http://opiniojuris.org/2015/07/15/guest-post-the-joint-comprehensive-plan-of-action-regarding-irans-nuclear-program/##

0 اثرگذاری عرف‌های فراملی بر کنوانسیون‌های حمل‌ونقل Sharing the interests of outer space exploration and its effect on economic development https://jplsq.ut.ac.ir/article_75612.html 10.22059/jplsq.2019.286373.2101 0 عرف و معاهدات بین‌المللی، مکمل یکدیگر در جهت ساخت نظام حقوق حمل‌ونقل بین‌المللی‌اند. عرف‌های فراملی یا ایجادکنندۀ معاهدات یا تکمیل‌کنندة آن‌اند. در این زمینه دو وضعیت رخ خواهد داد؛ یکی وجود عرف و تدوین آن توسط کشورها در قالب معاهده و دیگری وجود معاهده و تکمیل آن از طریق عرف موجود میان تابعان که بعد از معاهده و به‌منظور تسهیل در اجرای آن شکل می‌گیرد. در این مقاله به دستۀ اول پرداخته‌ و به این پرسش پاسخ داده‌ایم که اولاً آیا عرف‌های فراملی موجود در صنعت حمل‌ونقل می‌تواند سبب ایجاد یک معاهدۀ بین‌المللی شود و حقوق بین‌الملل عمومی را به تنظیم مقرراتی در جهت منفعت تابعان منفعل خود وادار کند یا خیر؟ و دوم اینکه در صورت پاسخ مثبت به این پرسش، نحوۀ اثرگذاری این عرف‌ها در ایجاد کنوانسیون‌های حاکم بر حقوق حمل‌ونقل بین‌المللی به چه صورت است؟ نتیجه حاصل‌شده این است که دولت‌ها به‌عنوان تصویب‌کنندگان کنوانسیون‌های حمل‌ونقل بین‌المللی معمولاً تلاش می‌کنند تا منافع متصدیان حمل‌ونقل را هم تأمین کنند. از طرف دیگر، سازمان‌های بین‌المللی دولتی اقدام به جمع‌آوری و تدوین عرف‌های حمل‌ونقلی کرده و با یکنواخت‌سازی عرف‌ها، اجرای قواعد را آسان می‌کنند. اگرچه نظام معاهداتی در ظاهر محکم‌تر از نظام حقوق عرفی است، مزایای عرف موجب شده است تا در برخی موارد به همان شکل گذشته به حیات حقوقی خود ادامه دهد. 1 Humanity has a common share in space exploration. The fundamental documents of space law support this claim. Although spatial technology has progressed greatly, but space law is ambiguous in this regard, and the high cost and potential benefits of space exploration raise the question of whether spatial mighty countries share their discoveries with other countries? The important point is that developing countries are committed to allocating the interests of space exploration for economic development, while industrialized countries are less committed to economic development than developing countries. So these countries have more control over their own space programs, and their programs have more economic value. This article argues that powerful space-based nations have certain legal obligations about sharing the interests of space exploration that are ambiguous in some respects, and developing countries need to fair share of these interests as high as possible. The system of sharing interests only succeeds in helping the interests of the space nations; both developed and non-developed countries. 1239 1261 مازیار ذبیحی Maziar Zabihi دانشجوی دکتری رشتۀ حقوق بین‌الملل عمومی، گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران maziar.zabihi@lawyer.com محسن محبّی Mohsen Mohebi استادیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران sd.mohebi@gmail.com یوسف خرم فرهادی Yosof Khorramfarhadi استادیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد چالوس، چالوس، ایران جمهوری اسلامی ایران uk_farhadi2000@yahoo.com Exploration Exploitation Economic Development share Space law Interest 1. فارسی##ب) کتاب‌ها##1. ابراهیم‌پور باصر، ناصر؛ حسن‌زاده، هستی (1396)، مسئولیت مدنی متصدی در قراردادهای حمل‌ونقل دریایی بین‌المللی، تهران: شهر دانش.##2. امیری، غلامحسین (1387)، آشنایی با کنوانسیون‌های حمل‌ونقل بین‌المللی، چ دوم، تهران: انتشارات سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای.##3. بیگ‌زاده، ابراهیم (1391)، حقوق سازمان‌های بین‌المللی، چ دوم، تهران: مجد.##4. تقی زاده، ابراهیم (1395)، حقوق حمل‌ونقل ریلی، تهران: مجد.##5. حبیبی، محمود (1392)، تفسیر قراردادهای تجاری بین‌المللی، چ دوم، تهران: میزان.##6. خجندی مقدم، حسین (1386)، دورۀ آموزش مدیریت حمل‌ونقل بین‌المللی مطابق با برنامۀ درسی فیاتا، بخش هشتم- کالا و مواد خطرناک، چ سـوم.##7. دستباز،‌ هادی (1387)، بیمۀ باربری کالا، کشتی و هواپیما، چ دوم، تهران: دانشگاه علوم اقتصادی.##8. زرنشان، شهرام (1392)، شکل‌گیری و شناسایی حقوق بین‌الملل عرفی، تهران: کتابخانۀ گنج دانش.##9. قنبری جهرمی، محمدجعفر (1384)، ترجمۀ انجمن حقوق بین‌الملل، اصول حاکم بر شکل‌گیری حقوق بین‌الملل عرفی عام، تهران: دراک.##10. محبی، محسن (1396)، گزیده آرای داوری مرکز اتاق بازرگانی ایران، ج 3، تهران: شهر دانش.##11. معزی، امیر (1390)، داوری بین‌المللی در دعاوی بازرگانی، تهران: دادگستر.##ب) مقالات##12. اصغری آقمشدی، فخرالدین و همکاران (1397)، «تأثیر عرف و عادت در تعیین تعهدات بایع در کنوانسیون، بیع بین‌المللی کالا مصوب 1980 با مطالعۀ تطبیقی در حقوق ایران»، فصلنامۀ پژوهش‌های حقوق تطبیقی، دورۀ 22، ش 2.##13. انتصاری، سعید (1373)، «حدود مسئولیت متصدی حمل در قانون حاکم بر قرارداد حمل دریایی کالا در بارنامۀ ایرانی»، نشریۀ اتاق بازرگانی و صنایع معادن، ش 7 و 8.##14. زمانی، سید قاسم (1375)، «حقوق قراردادی و تدوین قواعد عرفی در رویة دیوان بین‌المللی دادگستری با تأکید بر قضیه نیکاراگوئه»، مجلۀ حقوقی بین‌المللی، ش 20.##15. عباسی مجید؛ نهاوندی، نسیم (1395)، «ارائۀ مدل جدید برنامه‌ریزی حمل‌ونقل کانتینری در شبکۀ بنادر دریایی ایران»، فصلنامۀ تخصصی صنعت حمل‌ونقل دریایی، دورۀ 2، ش 4.##16. علومی یزدی، حمیدرضا؛ حاذق‌پور، رضا (1396)، «جایگاه حقوق عرفی بازرگانی فراملی در داوری تجاری بین‌المللی»، فصلنامۀ پژوهش حقوق خصوصی، ش 19.##17. قنبری جهرمی، محمدجعفر (1379)، «بیانیۀ اصول حاکم بر شکل‌گیری حقوق بین‌الملل عرفی عام»، مجلۀ تحقیقات حقوقی دانشگاه شهید بهشتی، پاییز و زمستان 1379، ش 31 و 32.##18. هنجنی، سید علی (1372-1371)، «تحولات پیدایش عرف بین‌المللی»، مجلۀ تحقیقات حقوقی دانشگاه شهید بهشتی، ش 11 و 12.##2. انگلیسی##19. Baughen, Simon (2009), Shipping Law, Forth Edithion, Bristolpub.##20. Coetzee, Juana (2010), INCOTERMS as a form of standardization in international sales law: an analysis of the interplay between mercantile custom and substantive sales law with specific reference to the passing of risk, Stellenbosch University.##21. Damar, Duygu (2018), Wilful Misconduct in International Transport Law, Springer Science & Business Media, Hamburg Studies on Maritime Affairs.##22. Danilenko (1993), Law - Making in the International Community, Pub by Dordrecht, Boston, London, Martinus Nijhoff.##23. G. Frick, Joachim (2001), Arbitration and Complex International Contracts, Pub by Kluwer Law International.##24. Haugvaldsatand, Tove Dickman (2011), The carrier liability for sub-carriers and the sub-carrier liability, A comparative study between Scandinavian and English law and the Rotterdam Rules, University of Oslo Faculty of Law.##25. Hoeks, Marian (2010), Multimodal Transport Law: The Law Applicable to the Multimodal Contract for the Carriage of Goods, pub Kluwer Law International.##26. Mendelson, M. S. (1998), The formation of customary international law, 272 recueil des cours: collected courses of The Hague Academy of international law.##27. Nilupuli, Ariyaratne (2016), Can Indigenous Customary Law be Used and Recognised in International Commercial Contracts?, The victoria University of wellington.##28. Schmitthoff, Clive Macmillan (1987), International Trade Usages, the Institute of International Business Law and Practice.##29. Vincent P. Cogliati-Bantz (2015), Means of Transportation and Registration of Nationality: Transportation Registered by International Organizations, Routledge, pp. 86-91.##B) Articles##30. Bhala, Raj (1996), “Applying Equilibrium Theory and the FICAS Model: A Case Study of Capital Adequacy and Currency Trading”, Saint Louis University Law Journal, Vol. 41.##31. Goode, Roy (1997), “Usage and its Reception in Transnational Commercial Law”, International and Comparative Law Quarterly, Vol. 46, Issue 01.##32. Henry, Deeb Gabriel (2009), “The Advantages of Soft Law in International Commercial Law: The Role of UNIDROIT, UNCITRAL, and the Hague Conference”, Brooklyn Journal of International Law, Vol. 34.##33. Joachim, Bonell Michael (1996), “The UNIDROIT Principles of International Commercial Contracts and the Principles of European Contract Law: Similar Rules for the Same Purposes?”Uniform Law Review, Vol. 1, Issue 2, pp. 229–246.##34. L. yves fortier cc (2001), “the new, new lex mercatoria, or, back to the future”, arbitration international, Vol. 17, No. 2.##35. Ralf, Michaels (2007), “The True Lex Mercatoria: Law Beyond the State”, Indiana Journal of Global Legal Studies, Vol. 14.##36. Smeele, Frank (2015), “Harmonizing the Fragmented Law of Transport through Soft Law”, European Journal of Commercial Contract Law ½.##37. Wildbaber, Luzzus, Breitenmoser, Stepban (1988), “The Relationship between Customary International Law and Municipal Law in Western European Countries”, available at: https://edoc.unibas.ch/4437/##38. Yi, Jisoo (2017), “Rules of origin and the use of free trade agreements:a literature review”, World Customs Journal, Vol. 9, Number 1.##C) Ducuments##39. Official record of the general assembly Sixty-ninth session, supplement no 17‌ (A/63-17).##40. United Nations General Assembly Resolution on 69/213, 19 December 2014.##41. United Nations Security Council Resolution on 2309‌ , 22 September 2016.##42. ILC Report on Draft conclusions on identification of customary. International law, with commentaries 20 18, A/73/10.##D) Websites##43. www.tnews.ir##44. unctad.org##45. www.pmo.ir##

0 تحول مفهومی اشغال از منظر حقوق بین‌الملل با تأکید بر وضعیت اراضی غزه Conceptual evolution of occupation from the point of view of international law, with emphasis on the situation in the Gaza Strip https://jplsq.ut.ac.ir/article_75989.html 10.22059/jplsq.2019.254005.1746 0 وضعیت حقوقی غزه به‌عنوان یک سرزمین اشغالی همواره موضوع مباحث محافل گوناگون دانشگاهی و همچنین رویۀ قضایی ملی و بین‌المللی بوده است. مقالۀ حاضر با مدنظر قرار دادن این مباحث در پی پاسخ به این پرسش است که آیا خروج نیروهای رژیم صهیونیستی از غزه به معنای پایان وضعیت اشغالگری رژیم صهیونیستی است؟ در پاسخ به این پرسش، نوشتار حاضر که با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و اسناد و رویه‌های قضایی معتبر بین‌المللی نگارش یافته، بر این فرض استوار است. به استناد معیار «کنترل مؤثر» و تحلیل مؤلفه‌های این استاندارد که نقش بسزایی در تحول مفهومی اشغال در عرصۀ بین‌المللی داشته است، می‌توان ضمن اثبات تداوم اشغال اراضی غزه توسط رژیم صهیونیستی پس از خروج نیروهای مسلح اسرائیلی از این منطقه در سال 2005، تکالیفی را نیز برای آن رژیم به‌عنوان اشغالگر براساس حقوق بین‌الملل ایجاد کرد. 1 The legal status of Gaza as an Occupied Territory is the subject of discussions of various academic circles as well as national and international judicial procedures. Considering these issues, the present article seeks to answer the question of whether departure of Zionist regime's forces from Gaza mean the end of the occupation of the Zionist regime? In answer to this question, the present paper, which has been written with a descriptive-analytical approach and using library resources and valid international judicial documents and procedures, is based on the assumption that Which is based on standard of "effective control" and analysis of the components of this standard, which has played a significant role in the conceptual development of occupation in the international arena It can be proved the occupation of the Gaza Strip by the Zionist regime After the departure of the Israeli armed forces from this area in 2005, Created the assignments of that regime as an occupier based on international law. 1263 1285 مریم احمدی نژاد Maryam Ahmadinezhad استادیار دانشگاه الزهراء (س)، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران ahmadinejad.maryam@gmail.com یاسر امین الرعایا Yaser Aminalroaya دانش ‏آموختۀ دکتری حقوق بین‌الملل، دانشکده حقوق، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران جمهوری اسلامی ایران aminroaya.yaser@gmail.com محسن متاجی Mohsen Mataji دانشجوی حقوق بین الملل دانشگاه مفید، قم، ایران جمهوری اسلامی ایران mohsenmataji@yahoo.com occupation Effective Control Sovereignty Gaza Strip Zionist regime 1. فارسی##الف) کتاب‌ها##1. افشاری، مریم (1388)، فلسطین، دیوار حائل و حقوق بین‌الملل، تهران: خرسندی، چ اول.##ب) مقالات##1. اخوان خرازیان، مهناز (1388)، «اعمال حقوق بین‌الملل بشردوستانه در مخاصمة اخیر نوار غزه»، مجلة حقوقی بین‌المللی، ش40.##2. آمسیز، آردی (1387)، «کنوانسیون چهارم ژنو و سرزمین‌های اشغالی فلسطین»، ترجمة ستار عزیزی، پژوهش حقوقی، ش ۳۸.##3. دهقانی پوده، حمیدرضا (1387)، «تحولات غزه از دیدگاه حقوق بین‌الملل بشردوستانه»، فصلنامة سیاست خارجی، سال ‌دوم، ش 3، پائیز 1387.##4. سیاه رستمی، هاجر (1387)، «حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی»، مجلة حقوقی بین‌المللی، ش 39.##5. لسانی، سید حسام‌الدین (1394)، «حمایت حقوق بین‌الملل از میراث فرهنگی و تاریخی در زمان اشغال نظامی با تأکید بر مسئولیت ایالات متحدة آمریکا در دوران اشغال نظامی عراق»، مجلة مطالعات حقوقی دانشگاه شـیراز، دورة هفتم، ش 3.##6. رمضانی قوام‌آبادی، محمدحسین (1395)، «از شناسایی دولت فلسطین تا عضویت در دیوان کیفری بین‌المللی»، فصلنامة دولت‌پژوهی، مجلة دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، سال دوم، ش7.##7. ممتاز، جمشید؛ علیزاده، مسعود؛ زرنشان، شهرام (1396)، «محاصرة دریایی غزه از منظر حقوق بین‌الملل»، فصلنامة مطالعات راهبردی، ش 76.##2. انگلیسی##8. Bell, A, (2008), International Law and Gaza: The Assault on Israel’s Right to Self-Defense, 7 Jerusalem Viewpoints.##9. Craven, Matthew, (2009), The Decolonization of International Law: State Succession and the Law of Treaties, New York, Oxford University Press.##10. Kraska, James & Raul Pedrozo (2013), International Maritime Security Law, Martinus Nijhoff Publishers, Boston.##11. O'Doherty, Mark  (2018), The Legacy of Benjamin Netanyahu and the Likud Party in Israel, A Military Government facilitating Disregard for Innocent Life, Overpopulation, Suicide and Violent Extremism in Gaza, Crystal Grove Books.##12. Yoram Dinstein (2009), The International Law of Belligerent Occupation, Cambridge University Press, Cambridge.##B) Articles ##13. Benvenisti, Eyal (1994), “Responsibility for the protection of human rights under the interim Israeli – Palestinian agreements”, in Israeli Law Review, Vol. 28, Issue 2-3.##14. Ceron, John, (2006), “Human Dignity in the line of Fire: The Application of International Human Rights Law During Armed Conflict, Occupation and Peace Operations”, Vanderbilt Journal of Transnational Law.##15. Darcy, Shane & Reynolds, John, (2010), “An Enduring Occupation: The Status of the Gaza Strip from the Perspective of International Humanitarian Law”, Journal of Conflict & Security Law.##16. Ferraro, Tristan, (2012), “Determining the beginning and end of an occupation under international humanitarian law”, International Review of Red Cross, Vol. 94, No. 885.##17. Lancaster, Nicholas F, (2006), “Occupation Law, Sovereignty, and Political Transformation: Should The Hague Regulations and the Fourth Geneva Convention Still be Considered Customary International Law?” Military Law Review.##18. Samson, Elizabeth (2010), “Is Gaza Occupied?: Redefining the Status of Gaza Under International Law”, American University International Law Review, (25)5.##19. Shany, Yuval (2009), “The Law Applicable to Non occupied Gaza: A Comment on Bassiouni V. Prime Minster of Israel”, The Hebrew University of Jerusalem Faculty of Law.##C) Documents and Case Law##20. Al Basyouni et al. v. The Prime Minister et al. Judgment, The Supreme Court sitting as the High Court of Justice, HCJ 9132/07, 27 December 2008.##21. Baker, Alan, Israel's Rights as a Nation-State in International Diplomacy, Jerusalem Ctr Public Affairs, 2011.##22. Beit Sourik Village Council v. The Government of Israel: A Matter of Principle, Text supreme court judgment regarding the security fence, 30 June 2004, H.C.J. 2056/04.##23. Democratic Republic of the Congo v. Uganda(Case Concerning Armed Activities on the Territory of the Congo), ICJ, Judgement, 19 December 2005.##24. General Assembly, United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East, A/RES/42/69, 2 December 1987.##25. Geneva Convention Relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War, Aug. 12, 1949.##26. Gisha – Legal Center for Freedom of Movement, Disengaged occupiers: the legal status of Gaza, Position Paper, 2007##27. Hague Convention (II) with Respect to the Law and Customs of War on Land and its Annex: Regulation Concerning the Laws and Customs of War on Land, July 29, 1899##28. Hague Convention (IV) Respecting the Laws and Customs of War on Land and its Annex: Regulations Concerning the Laws and Customs of War on Land, Oct. 18, 1907.##29. Human Rights Council, Report of the Special Rapporteur on the situation of human rights in the Palestinian territories occupied since 1967(Michael Lynk), Thirty-fourth session,27 February-24 March 2017.##30. Human Rights Council, Report of the United Nations Fact Finding Mission on the Gaza Conflict’ (15 September 2009) UN Doc. A/HRC/12/48.##31. ICJ Advisory Opinion, Armed Activities on the Territory of the Congo (Democratic Republic of the Congo v. Uganda), 2005.##32. ICJ, Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory, 2004.##33. Ilascu and Others v. Moldova and Russia, European Court of Human Rights, judgment 8 July 2004 ##34. Israel Ministry of Foreign Affairs, Security Cabinet Declares Gaza Hostile Territory ,19 September 2007##35. Israel Ministry of Foreign Affairs, the Operation in Gaza, 27 December 2008, Factual and Legal Aspects, July 2009.##36. Israeli Ministry of Foreign Affairs, the Disengagement Plan – General Outline ,18 April 2004.##37. Issa And Others v Turkey, European Court of Human Rights judgment 16 Nov 2004##38. Jaber al Bassiouni Ahmed et al v The Prime Minister and Minister of Defense (Petition for an Order Nisi and an Urgent Request for Injunction) HCJ 9132/07 (28 October 2007).##39. Loizidou v. Turkey, European Court of Human Rights, judgment 28 July 1998##40. Military Order Regarding Closed Territories. The territory of the West Bank is hereby declared a closed territory, order No. 3, 8 July 1967.##41. Office of the United Nations Special Coordinator for the Middle East Peace Process, Report to the Ad Hoc Liaison Committee, New York, 18 September 2017.##42. PLO Negotiation Affairs Department, The Israel “Disengagement” Plan: Gaza Still Occupied, September 2005,Available at:https://unispal.un.org/DPA/DPR/unispal.nsf/bc8b0c56b7bf621185256cbf005ac05f/f7c5f26122c733598525707b006097a9?OpenDocument.##43. Project of an International Declaration concerning the Laws and Customs of War, Brussels, 27 August 1874.##44. Prosecutor v. Tadic(Appeals Chamber, Decision on the Defense Motion for Interlocutory Appeal on Jurisdiction) ICTY-9-1-AR72 ,2 October 1995.##45. Protocol Additional to the Geneva Conventions of 12 August 1949, and Relating to the Protection of Victims of International Armed Conflicts, Additional Protocol I, 1977##46. Report of the Independent Fact-Finding Committee on Gaza: No Safe Place, 30 April 2009.##47. Security Council resolution 478 (1980), S/RES/478.##48. Security Council resolution 497, Adopted by the Security Council at its 2319th meeting, 17 December 1981, S/RES/497.##49. Security Council resolution 799, 18 December 1992.##50. Security Council, Report of The Secretary General Pursuant to Paragraph 2 of Security Council Resolution 808, S/25704, 3 May 1993.##51. The Laws of War on Land. Oxford, 9 September 1880.##52. The United Kingdom's Ministry of Defense, the Manual of the Law of Armed Conflict, 2004.##53. Tsemel et al. v. Minister of Defense et al., The Israeli High Court of Justice Paradigm' 37(3), 102/82, 1988.##54. UN high commissioner on Human Rights, Statement of Special Rapporteur for the Palestinian Territories Occupied Since 1967 for Presentation to the Special Session##55. of the Human Rights Council on the Situation in the Gaza Strip, 9 January 2009.##