دانشگاه تهران فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران 2423-8120 مقالات آماده انتشار 2027 12 22 Food Security and Sustainable Water Resource Management in the Coastal Hinterlands of the Northern Persian Gulf: An Examination of the Cooperation Capacities of the Kuwait Convention within the Framework of International Environmental Law امنیت غذایی و مدیریت پایدار منابع آب در پس‌کرانه‌های ساحلی شمال خلیج‌فارس: در پرتو کنوانسیون کویت 19781 1 24 107812 10.22059/jplsq.2025.402259.3842 FA جواد رنجبرزاده دانشجوی دکترای حقوق بین‌الملل عمومی، گروه حقوق، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران. 0000-0003-3515-2023 عسکر جلالیان استاد، گروه حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0001-9576-0341 عباس برزگرزاده دانشیار، گروه حقوق، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران 0000-0002-2448-4455 زینت اسماعیلی دانشجوی دکترای بیوشیمی دریا، گروه بیوشیمی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0009-0003-5463-6952 Journal Article 2025 09 12 Food security in the northern Persian Gulf is directly linked to the sustainable management of water resources and the protection of the marine environment. Watershed management and aquifer recharge projects can reduce pressure on water resources and strengthen sustainable agriculture, while mitigating the environmental impacts of human activities. However, the transboundary nature and ecological sensitivities of the Persian Gulf require coastal states to coordinate and synergize their efforts through regional cooperation mechanisms. In this regard, the Kuwait Convention (1978), as the first regional legal and institutional framework, provides the necessary legal and institutional capacities for coordinating joint actions and protecting the marine environment. This article adopts an analytical approach to examine the role of the Kuwait Convention in enhancing cooperation among regional states for sustainable water resource management, food security, and marine environmental protection in the northern Persian Gulf. Assuming the requisite willingness for collaboration between the southern littoral states and Iran, the study employs a library research method to address whether the direct linkage of watershed and aquifer projects to marine protection can enhance regional cooperation capacities and whether improving the implementation and monitoring mechanisms of the Convention can effectively guarantee environmental sustainability and food security in this strategic region. امنیت غذایی در شمال خلیج‌فارس ارتباط مستقیم با مدیریت پایدار منابع آب و حفاظت از محیط ‌زیست دریایی دارد. طرح‌های آبخیزداری و آبخوان‌داری می‌توانند ضمن کاهش فشار بر منابع آبی و تقویت کشاورزی پایدار، تأثیرات زیست‌محیطی ناشی از فعالیت‌های انسانی را کاهش دهند. با این‌ حال، ماهیت فرامرزی و حساسیت‌های محیط دریایی خلیج‌فارس ایجاب می‌کند که دولت‌های ساحلی از طریق سازوکارهای همکاری منطقه‌ای، هماهنگی و هم‌افزایی داشته باشند. در این زمینه، کنوانسیون کویت (1978) به‌عنوان نخستین چارچوب حقوقی - نهادی منطقه‌ای، ظرفیت‌های قانونی و نهادی لازم برای هماهنگی اقدامات مشترک و حفاظت از محیط ‌زیست دریایی را فراهم می‌آورد. این مقاله با رویکرد تحلیلی به بررسی جایگاه کنوانسیون کویت در تقویت همکاری دولت‌های منطقه برای مدیریت پایدار منابع آب، حفظ امنیت غذایی و حفاظت از محیط ‌زیست دریایی شمال خلیج‌فارس می‌پردازد و با فرض وجود ظرفیت‌های لازم جهت همکاری دولت‌های حاشیۀ جنوبی این دریا با ایران برای ارتقای امنیت غذایی و حفظ محیط‌ زیست دریایی خلیج‌فارس به روش کتابخانه‌ای به این پرسش پاسخ می‌دهد که آیا پیوند مستقیم طرح‌های آبخیزداری و آبخوان‌داری با حفاظت دریایی می‌تواند ظرفیت همکاری‌های منطقه‌ای را افزایش دهد و ارتقای سازوکارهای اجرایی و نظارتی کنوانسیون می‌تواند زمینه‌ای مؤثر برای تضمین پایداری زیست‌محیطی و امنیت غذایی در این منطقۀ راهبردی فراهم آورد؟  https://jplsq.ut.ac.ir/article_107812_c19a46c712c75b70a137f619a0916436.pdf