دانشگاه تهران فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران 2423-8120 47 3 2017 09 23 The International Law Governing Nuclear Power Sources (NPS) in Space حقوق بین‌الملل ناظر بر کاربرد انرژی هسته‌ای در فضا 621 645 63750 10.22059/jplsq.2017.210818.1293 FA سهیلا کوشا استادیار، گروه حقوق، دانشگاه پیام‌نور، تهران Journal Article 2016 06 28 Recent evolutions, due to the universality of Space activities and emerging the use of Nuclear power sources (NPS)  for travelling to deep space, has reached its peak since 4th of January 2004. Recently a project known as Prometheus which studies nuclear fission reactors is being done by (NASA). These reactors can provide the Propulsion needed for these journeys by producing thousands of Watts of electricity (we). As solar energy and other kinds of energies do not produce enough electricity for a journey to deep space.  Using (NPS) in USA and the Soviet Union started 40 years ago which was mostly in the form of (RTGs) and (RHGs).The aim of this article is to study the treaties and rules in international law especially international space law which are enforceable for space nuclear power sources. In this paper by applying an analytic -descriptive method of research, we are about to answer this question that what are the obligations and responsibilities of Committee on the peaceful uses of  outer space (COPUOS) and the states who are carrying out or licensing these kinds of space activities to prevent the potential risks? با توجه به ماهیت جهانی فعالیت‌‌های فضایی، با پدیدۀ نوظهور کاربرد انرژی هسته‌‌ای در فضا (NPS) مواجهیم که از 4 ژانویۀ 2004 به اوج خود رسیده و امکان سفر انسان و روبات‌‌ها را به کرۀ ماه، مریخ و عمق فضا تسهیل کرده است. امروزه با استفاده از این سوخت می‌‌توان سفرهای سه‌ساله را در 90 روز انجام داد. «پروژۀ تیتان» به‌تازگی از سوی «ناسا» مطرح شده که با استفاده از راکتورهای شکافت هسته‌‌ای می‌‌توانند نیروی محرکه‌ای معادل هزاران وات الکتریسیتۀ «We» را فراهم کنند، زیرا این فعالیت‌‌های فضایی نمی‌‌توانند از انرژی هیدروکربنی یا خورشیدی استفاده کنند. کاربرد این انرژی در فضا به‌منزلۀ سوخت از 40 سال پیش از سوی امریکا و شوروی شروع شد که بیشتر با استفاده از ژنراتورهای رادیوایزوتوپی ترموالکتریک (RTG_s) و دستگاه مولد گرمای رادیوایزوتوپی (RHU_s) بود. هدف این مقاله بررسی اسناد و مقررات حقوق بین‌الملل‌‌ حاکم بر این نوع فعالیت‌‌های فضایی است. در این مقاله با بهره‌مندی از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی درصدد پاسخگویی به این سؤال هستیم که مسئولیت دولت‌های مجری و صادرکنندۀ مجوز و «کپوس» برای پیشگیری از خطرات بالقوۀ استفاده از انرژی هسته‌‌ای در فضا چیست؟<br /> https://jplsq.ut.ac.ir/article_63750_78887ac7d7ff70493b7900387ca46a8b.pdf