دانشگاه تهران فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران 2423-8120 48 1 2018 03 21 Right to Die in International Human Rights Instruments حق مرگ در اسناد بین‌المللی حقوق بشر 85 103 66113 10.22059/jplsq.2018.218737.1384 FA سروناز مستفیضی دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران مهدی بالوی استادیار گروه حقوق بین‌الملل و عمومی، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران Journal Article 2016 11 02 None of the international human rights instruments and most domestic laws have explicitly recognized the right to death. However, in the European Court of Human Rights and even some domestic Courts, according to other rights and freedoms in these documents, individuals claim to have this right and sometimes these claims lead to the recognition of this right and the change of national law. This article seeks to answer the question of whether the right to die for people has been recognized in the precedent of European Court, with the emphasis on the European Convention on Human Rights, which is the source of the right and duty for this Court. In the meantime, to what extent do governments have the power to restrict the rights and freedoms that are in fact the foundation of the right to die? هیچ‌یک از اسناد بین‌المللی حقوق بشر و اکثر قوانین داخلی، به‌صراحت حق مرگ را شناسایی نکرده‌اند، با این حال، در دیوان اروپایی حقوق بشر و حتی برخی محاکم ملی، ذیل سایر حقوق و آزادی‌های دیگر مندرج در این اسناد، افراد مدعی دارابودن چنین حقی شده‌اند که بعضاً این دعاوی شناسایی حق مذکور و تغییر قوانین ملی را در پی داشته‌‌اند. نوشتار پیش‌رو درصدد پاسخ به این پرسش است که آیا در رویۀ دیوان، با تأکید بر کنوانسیون اروپایی حقوق بشر که برای این مرجع، منبع حق و تکلیف است، حقی موسوم به حق مرگ برای افراد به رسمیت شناخته شده است یا خیر؟ و در این میان، اختیار دولت‌ها برای محدودکردن حقوق و آزادی‌هایی که درحقیقت، اساس و بنیان حق مرگ محسوب می‌شوند، تا کجاست؟ https://jplsq.ut.ac.ir/article_66113_5a5e680a14a01089871911ce056af842.pdf