دانشگاه تهران فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران 2423-8120 54 1 2024 03 20 The Role of the Interpretive Principle of Systemic Integration in the Mutual Development of International Human Rights and Humanitarian Law نقش اصل تفسیری یکپارچگی سیستمی در توسعه متقابل حقوق بشر و حقوق بین‌الملل بشردوستانه 183 202 96726 10.22059/jplsq.2022.343055.3117 FA امیرساعد وکیل استادیار، گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران فاطمه ظریف جلالی دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران جنوب، تهران، ایران Journal Article 2022 07 12 The relationship between human rights and humanitarian law is now understood as a complementary one, insofar as human rights rules are no longer applicable in peacetime but at all times. The International Court of Justice has emphasized this issue in numerous Decisions. In international law literature, the main focus is on the interaction between these two branches of law, while less attention is paid to the complementarity of their rules and the interpretation of one’s rules in light of the other especially in light of the principle of systemic integration. The present paper examines the utility as well as the challenges and potential harms of using this approach in the general context of international law. Finally, it concludes that using systemic integration principle can strengthen application of human rights rules through international humanitarian law, or prevent normative conflict between different norms of the two branches of law, especially in regard to forceful and  arbitrary detention. رابطة حقوق بشر و حقوق بین‌الملل بشردوستانه امروزه به‌عنوان رابطه‌ای تکمیلی درک ‌شده و قواعد حقوق بشری نه دیگر در زمان صلح که در همۀ زمان‌ها لازم‌الرعایه هستند. دیوان بین‌المللی دادگستری در آرای متعدد خود بر این موضوع تأکید کرده است. در ادبیات حقوق بین‌الملل عمده تمرکز بر تعامل میان این دو شاخة حقوقی است، حال آنکه توجه کمتری به تکمیلی بودن قواعد این شاخه‌های حقوقی و توسل به تفسیر یکی بر اساس دیگری به‌ویژه با در نظر گرفتن اصل یکپارچگی سیستمی اختصاص یافته است. تحقیق حاضر ضمن اشاره به ارتباط این دو شاخۀ حقوقی و نقش تکمیلی آنها نسبت به یکدیگر، به اصل یکپارچگی سیستمی به‌عنوان اصل مهم تفسیری پرداخته است. همچنین در کنار بررسی مزایا، به چالش‌ها و آسیب‌های احتمالی استفاده از آن در فضای کلی حقوق بین‌الملل می‌پردازد. در نهایت این موضوع مطرح می‌گردد که یکپارچگی سیستمی یا برای تقویت اعمال قواعد حقوق بشر از طریق حقوق بین‌الملل بشردوستانه یا برای جلوگیری از تضاد هنجاری بین هنجارهای متفاوت این دو شاخۀ حقوقی، به‌ویژه در زمینۀ مسائلی مانند استفاده از زور و بازداشت (خودسرانه)، به‌کار می‌رود. https://jplsq.ut.ac.ir/article_96726_802be305faa21663e5de17f5a3f2af91.pdf