دانشگاه تهران فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران 2423-8120 55 2 2025 06 22 A Constitutionalist Approach to the Possibility of Structuring ‎International Law رویکرد دستورگرایانه به امکان ساختارمندی حقوق بین‌الملل 1081 1102 97969 10.22059/jplsq.2024.211369.1297 FA امیر مقامی استادیارگروه حقوق دانشکدۀ علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2016 07 05 A holistic view of classical international law presents an image of a collection of scattered consensual rules, where coordination as a cohesive and integrated whole is not necessarily observed among these rules. Such a collection cannot benefit from a normative order that includes a hierarchy of rules and guarantees fundamental rights. Nevertheless, later legal scholars have described international law as a "system" of law. This research, employing a descriptive method, seeks to validate this claim and demonstrates that, firstly, the prevalent objectivism in all components of international law, alongside the multitude of active and passive interest-driven actors in the international community, seemingly hinders the acceptance of a structural system; secondly, newer approaches inevitably embrace subjective values, resulting in a goal-oriented convergence within the international community. The outcome of this thesis and its antithesis is that international law is still evolving, and a normative reading utilizing existing capacities enhances its structuring. نگاهی کل‌نگر به حقوق بین‌الملل کلاسیک، تصویری از مجموعه قواعد پراکندة توافقی را نشان می‌دهد که الزاماً بین قواعد مزبور، هماهنگی به‌مثابة یک کل به‌هم‌پیوسته و یکپارچه مشاهده نمی‌شود و چنین مجموعه‌ای نمی‌تواند از یک نظم دستوری، شامل سلسله‌مراتب قواعد و تضمین حقوق بنیادین بهره‌مند شود. با وجود این، حقوقدانان متأخر، حقوق بین‌الملل را نیز یک «سیستم» حقوقی توصیف کرده‌اند. تحقیق حاضر با روشی توصیفی به‌دنبال راستی‌آزمایی این ادعاست و نشان می‌دهد که اولاً عین‌گرایی رایج در تمام اجزای حقوق بین‌الملل در کنار تکثر بازیگران متکثرالمنافع فعال و منفعل در جامعة بین‌المللی، در ظاهر مانع پذیرش نظام ساختاری می‌شود؛ ثانیاً رویکردهای تازه‌تر، ناگزیر از پذیرش ارزش‌های ذهنی است و در نتیجه، یک همگرایی مبتنی بر هدف در جامعة بین‌المللی پدید آمده است. نتیجة این تز و آنتی‌تز آن است که حقوق بین‌الملل، همچنان در حال تکوین است و خوانش دستوری با استفاده از امکانات موجود، ساختارمندی آن را تقویت می‌کند. https://jplsq.ut.ac.ir/article_97969_d772f48ff5f713bd1a0e335eb3945693.pdf