دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

نوع مقاله : علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، ایران

2 دانشیار گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، ایران

3 دانش‌آموختۀ دکتری حقوق عمومی، دانشکدگان فارابی، دانشگاه تهران، ایران

چکیده

فعالیت رسانه‌ها به‌عنوان یکی از ارکان دموکراسی در جوامع دموکراتیک، همان‌گونه‌که زمینه‌ساز تحقق دسترسی شهروندان به اطلاعات است، ممکن است متضمن تضییع حقوق و آزادی‌ها نیز باشد. از این‌رو دادرسی رسانه‌ای باید هم از مؤلفه‌های دادرسی برخوردار باشد و هم به وظیفۀ رسانه‌ها برای انتقال اطلاعات و نظارت بر حکومت توجه داشته باشد. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از مطالعات کتابخانه‌ای و مصاحبه با نخبگان، آسیب‌های ساختاری نظام قضایی در رسیدگی به دعاوی رسانه‌ای را بررسی می‌کند. این آسیب‌ها شامل عمومی بودن دادرسی و گرایش به نگاه کیفری است؛ نگاهی که وظیفۀ رسانه برای جریان آزاد اطلاعات را نادیده می‌گیرد و همچون یک مجرم با آنها برخورد می‌کند. همچنین حضور هیأت ‌منصفه و نظارت صنفی که بنا بود به تضمین حقوق متهمان این پرونده‌ها کمک کنند، به ‌مرور به فراموشی سپرده ‌شده و خود به ابزاری برای اعمال محدودیت‌های بیشتر بر رسانه‌ها بدل شده‌اند. در نتیجه، دادرسی رسانه‌ای در ایران مستلزم بازنگری به‌نحوی است که قضات متخصص و برخوردار از آگاهی نسبت به رسالت رسانه‌ها به دعاوی رسیدگی نمایند؛ نظر هیأت ‌منصفه به‌عنوان نهادی که باید به داوری بین آزادی و قدرت بنشیند، در دادرسی اثرگذار باشد؛ و نقش‌آفرینی حکومت به‌عنوان نهادی که از بیان آزاد متضرر می‌شود، در دادرسی به حداقل برسد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Analysis of media proceedings in Iran's legal system in the light of public law principles

نویسندگان [English]

  • Mohsen Esmaeili 1
  • Seyed Ahmad Habibnezhad 2
  • Hadiseh Davoudi 3

1 Associate Prof., Department of Private and Islamic Law, Faculty of Law and Political Science, University of Tehran, Iran

2 Associate Prof., Department of Public and International Law, Faculty of Law, Farabi Campus, University of Tehran, Iran

3 Ph.D. Student in Public Law, Faculty of Law, Farabi Campus, University of Tehran, Tehran, Iran

چکیده [English]

Media activity as one of the pillars of democracy in democratic societies, just as it is the basis for realizing citizens' access to information, may also involve the violation of rights and freedoms. Therefore, media proceedings should have both the components of proceedings and pay attention to the duty of the media to transmit information and monitor the government. Using library studies and interviews with elites, the current research examines the structural damage of the judicial system in dealing with media claims. These harms include the general nature of the proceedings and the tendency to look criminally; A view that ignores the duty of the media for the free flow of information and treats them like a criminal. Also, the presence of the jury and the supervision of the union, which were supposed to help guarantee the rights of the defendants in these cases, have been gradually forgotten and have become a tool to impose more restrictions on the media. As a result, media proceedings in Iran require a review in such a way that expert judges with knowledge of the mission of the media handle lawsuits; The opinion of the jury, as an institution that must judge between freedom and power, is effective in the proceedings; And the role of the government as an institution that suffers from free speech should be minimized in the proceedings.

کلیدواژه‌ها [English]

  • media
  • media rights
  • media trial
  • jury
  1. فارسی

الف) کتاب‌ها

  1. آشوری، محمد (1395). آیین دادرسی کیفری. ج 2، چ نوزدهم، تهران: سمت.
  2. ادارۀ کل امور فرهنگی و روابط عمومی مجلس شورای اسلامی (1364). صورت مشروح مذاکرات مجلس بررسی نهایی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. ج 3، چ اول، تهران: ادارۀ کل امور فرهنگی و روابط عمومی مجلس شورای اسلامی.
  3. اسماعیلی، محسن (1391). گفتارهایی در حقوق رسانه. ج1. چ اول. تهران: مؤسسۀ نشر شهر.
  4. انصاری، باقر (1399). حقوق رسانه. چ دوازدهم، تهران: سمت.
  5. ایزانلو، محسن (1382). آزادی بیان در حقوق اساسی ایران، در: کاتوزیان، ناصر. ج 1، آزادی اندیشه و بیان. تهران: دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران. 97-164.
  6. جنیدی، لعیا (1382). جنبه‌های کیفری آزادی بیان با تأکید بر جرایم مطبوعاتی، در: کاتوزیان، ناصر. چ اول، آزادی اندیشه و بیان. تهران: دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران. 199-313.
  7. خالقی، علی (1395). آیین دادرسی کیفری. ج2، چ پانزدهم، تهران: پژوهشکدۀ حقوقی شهر دانش.
  8. رستمی، ولی؛ آقایی طوق، مسلم؛ لطفی، حسن (1388). دادرسی عادلانه در مراجع اختصاصی اداری ایران. چ اول. تهران: دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران.
  9. شمس، عبدالله (1401). آیین دادرسی مدنی؛ دوره پیشرفته. ج 1، چ چهل‌وپنجم، تهران: دراک.
  10. صبری، نورمحمد (1384). هیأت‌ منصفه (مطالعۀ تطبیقی). چ اول. تهران: میزان.
  11. علی‌آبادی، عبدالحسین (1373). حقوق جنایی. چ سوم، تهران: فردوسی.
  12. عمید زنجانی، عباسعلی (1385). حقوق اساسی ایران. چ اول، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  13. مرکز تحقیقات شورای نگهبان (1384). مجموعه نظریات شورای نگهبان در مورد مصوبات مجلس شورای اسلامی (دورۀ پنجم). چ اول، تهران: دادگستر.
  14. معاونت آموزش و تحقیقات قوۀ قضاییه (1389). آشنایی با نهاد هیأت‌ منصفه، وظایف و اختیارات آن. چ اول، تهران: کیهان.
  15. معین فرد، محمدرضا (1388). سیر تحول قوانین مطبوعات در ایران. چ اول. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
  16. مقدم‌فر، مجید (1377). دادگاه صالحه در جرایم مطبوعاتی. در مجموعه مقالات دومین سمینار بررسی مسائل مطبوعات ایران. ج1، چ اول، تهران: دفتر مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها (مرکز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها).
  17. هاشمی، سید محمد (1386). حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران )حاکمیت و نهادهای سیاسی). ج دوم. چ هفدهم. تهران: میزان.
  18. هاشمی، سید محمد (1398). حقوق بشر و آزادی‌های اساسی. چ چهارم، تهران: میزان.
  19. هاشمی، سید حسن (1392). حق دادرسی منصفانه در شرایط اضطراری در اسناد بین‌المللی و ایران. چ اول، تهران: مجد.

 

ب) مقالات

  1. اسماعیلی، محسن (1376). دادگاه‌های مطبوعاتی؛ شرایط و ویژگی‌ها. فصلنامۀ رسانه، 8 (1)، 69-72.
  2. بی‌نا (1369)، سؤالات مورخ هفتم مهرماه هفتاد حاکم شرع دادگاه ویژۀ روحانیت (حجةالاسلام رازینی) از مقام معظم رهبری و پاسخ معظم‌له. مجلۀ کانون وکلا، 152 و 153، 371-374.
  3. پورزین‌العابدین، وحید (1394). بررسی نقش هیأت‌ منصفه در محاکمات و جرایم مطبوعاتی، ماهنامۀ دادرسی، 19 (110)، 16-22.
  4. عالی پور، حسن (1387). امنیت ملی و حقوق متهم: مطالعۀ تطبیقی آیین دادرسی در قبال جرایم تروریستی. فصلنامۀ مطالعات راهبردی، 12 (43)، 5-44.
  5. علی بخشی، زهرا (1390). تعارض صلاحیت محاکم در جرایم مطبوعاتی از منظر حقوق ایران. ماهنامۀ کانون وکلا، (121)، 130-159.
  6. غمامی، مجید؛ شایگان، اسماعیل (1401). درآمدی بر نظریۀ عمومی دادرسی (مطالعه‌ای تطبیقی در روش‌شناسی تمهید نظریۀ عمومی). فصلنامۀ پژوهشی حقوق تطبیقی، 26 (3)، 1-37.
  7. مجیدی، سید محمود (1384). آیین دادرسی افتراقی ناظر بر جرایم علیه امنیت در سیاست کیفری ایران و فرانسه. فصلنامۀ پژوهشی دانشگاه امام صادق (ع)، 12 (28)، 143-170.
  8. محسنی، حسن؛ صفری، فاطمه (1402). ارزش نظر برائت هیأت منصفۀ دادگاه مطبوعات برای دادگاه و شکایت فرجامی، دوفصلنامۀ مطالعات فقه و حقوق رسانه، 5 (2)، 149-158.
  9. محسنی، حسن؛ صفری، فاطمه (1399). آزادی مطبوعات و قابلیت شکایت رأی برائت دادگاه نخستین در جرایم مطبوعاتی. فصلنامۀ قضاوت، (102)، 1-14.

 

ج) پایان‌نامه‌ها

  1. یاوری، حمیدرضا (1395). نهاد هیأت ‌منصفه در رسیدگی به جرایم مطبوعاتی و سیاسی از منظر اسناد بین‌الملل و لایحۀ قانون جرایم سیاسی. پایان‌نامۀ کارشناسی ارشد. به راهنمایی سید محمد هاشمی. تهران: دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، دانشکدۀ حقوق، تاریخ دفاع 24/06/1395.

 

د) اسناد

  1. روزنامۀ رسمی کشور (1329). «محکمه‌ای که با حضور هیأت ‌منصفه تشکیل بشود محکمۀ عرفی است». مشروح مذاکرات مجلس سنا. جلسۀ 5 بهمن 1329، شمارۀ 1730.
  2. انگلیسی
  3. Denning (Sir), A. (1949). Freedom Under The Law. London: Stevens & Sons.
  4. Ogus, A. (1994). Regulation: Legal Form and Economic Theory, London: Oxford.
  5. Wood, J. (2008). Drafting Letters of Credit: Basic Issues Under Article 5 of The Uniform Commercial Code, UCP 600 & ISP98. The Banking Law Journal, 103.